Witch

Op 29 september zat er een brief in de bus, van de politie Gent, gericht aan Netlash Vof.

Op zich niet zo bijzonder, ware het niet dat de Vof eigenlijk alleen nog op papier bestaat, en dat Netlash al een paar jaar een bvba is. Ik heb destijds mijn auto van de vof overgekocht (op het moment dat die einde lease was en Bart een nieuwe kocht op naam van de bvba) maar het duurde wel eventjes vooraleer hij ook werkelijk op mijn naam kwam te staan.

Nu, de inhoud van de brief vond ik nog vreemder.

Bij deze verzoek ik u om op datum van 30/09/2009 om 09:00 uur of om 10:00 uur naar de Anthonius Triestlaan 12 te 9000 Gent te komen voor verhoor inzake een verkeersinbreuk.
U wordt verzocht de boorddocumenten van uw voertuig en deze uitnodiging mee te brengen.

Bij belet dient u onze diensten tijdig te verwittigen om een andere afspraak te maken.

mvg,
Xxxx
Agent van politie

Hum? De brief was de dag voordien verzonden, en blijkbaar moet je dus maar alles ter plekke kunnen laten vallen om je te gaan aanmelden. Bovendien vond ik de brief bijzonder onduidelijk: om welke verkeersinbreuk ging het hier? Welke datum en uur? En bovendien, over welke auto ging het? Er hebben lange tijd twee auto’s ingeschreven gestaan op de vof, en de laatste periode daarvan reed ik met die auto. Wie van ons drie moest zich dan aanmelden? Was het een inbreuk van Dirk, Bart of mezelf? Geen idee dus.

Het deed maar raar, als je dat zo ’s avonds om 19.00u te lezen krijgt, voor de volgende dag dus.

De volgende morgen heb ik in alle vroegte gebeld, maar ik kon de betreffende agent niet te spreken krijgen. Toen ik uitlegde waarom ik belde, vond ook de agent aan de telefoon het nogal verwarrend en onduidelijk. Ze gingen in elk geval de boodschap doorgeven en hem vragen terug te bellen. Dat is helaas niet gebeurd.

Ik heb dan maar een beleefd mailtje gestuurd, ter attentie van de  betreffende agent.

Beste,

ik heb gisteren een brief van u gekregen, waarin u me vraagt me vandaag aan te melden ivm. een verkeersinbreuk, en mijn boorddocumenten mee te brengen.

Ik heb dus deze morgen gebeld dat ik me niet op zo korte tijd (de dag voordien is echt wel kort, nee?) kon vrijmaken, en ik hoop dat men dat u gemeld heeft.

Echter, u vermeldt geen enkel detail. Zo weet ik niet over welke verkeersinbreuk u het heeft, over welke auto het gaat, enzovoort. Aangezien de brief gericht is aan de VOF, kan het hier om meerdere voertuigen gaan, waar ook nog eens diverse personen mee rijden. Het zou dus best kunnen dat ik voor uw neus sta, maar het eigenlijk niet eens om een inbreuk van mijnentwege gaat, en dat ik ons beider tijd heb verprutst.

Zou u daarom eerst even kunnen laten weten over welke inbreuk het gaat, de nummerplaat van het voertuig, en datum en uur? Op die manier kunnen wij bepalen welke persoon op dat moment aan het stuur zat, en die persoon dan ook een afspraak laten maken met u.

Alvast bedankt,

Gudrun Rombaut

Ik heb nog steeds niks gehoord. Noch per mail, noch per telefoon, noch per post.

Bizar, nee?

Ik weet het wel, ik heb als leerkracht zelf geen reden van spreken, maar toch… Blijkbaar hebben lagere scholen twee extra verlofdagen, naast een aantal pedagogische studiedagen, waarbij ze dan ook geen opvang moeten voorzien.

Gelukkig krijgen we die data mee in het begin van het schooljaar, en kunnen we ons daarop voorzien, maar toch…

Ik heb daarstraks Wolf naar mijn ma gebracht, zodat hij daar kan blijven slapen, en ik hem morgen na mijn werk kan ophalen. Want ja, morgen is zijn school gesloten.

Kobe vond het niet leuk. Zijn kribbe is immers wél open, en er was dus geen reden om mijn ma met hem ook op te zadelen. Niet dat zij dat zo erg vindt, maar toch, het is blijkbaar ook voor haar een drukke periode, en een kleintje meer is eigenlijk toch weer een handvol werk extra.

Kobe pruilde dus, toen hij moest gaan slapen. Hij vroeg naar zijn grote broer, en begreep niet goed waarom Wolf wél naar oma mocht en hij niet. En waarom hij nu dus alleen moest gaan slapen.

Maar, weet je, morgenvroeg wordt wellicht heerlijk rustig :-)

Ne mens zit dan al eens op zijn lesvrije voormiddag tot zijn oren in de grammaticale lesvoorbereiding, crasht mijn programma toch wel, zeker! Ik heb dat dus nooit met gewone voorbereidingen (die ik eigenlijk nog wel best fijn vind, zo van die cursussen schrijven) maar elke keer als ik bezig ben met van die ambetante grammaticabladen, gebeurt er wel iets!

Ik heb gelukkig de inhoud van mijn document kunnen recupereren, en moest enkel de layout herbeginnen.

En toen was ik zo intens bezig dat ik nog bijna te laat was op school ook!

Grmbl grmbl mumble mumble.

Deze voormiddag kwamen ze dus onze nieuwe rolgordijnen van Luxaflex installeren. Netjes op het afgesproken uur werd er aangebeld, en de man ging onverdroten aan het werk. Ik heb de lichtst mogelijke stof gekozen, en toen het eerste gordijn ophing, zag het er prachtig uit!
Het leek wel compleet ondoorzichtig, maar dat bleek aan het feit te liggen dat de zon er bal op zat: waar er schaduw was, kon je bijna gewoon naar buiten kijken. Exact mijn goesting dus.

Tot twee uur later, tegen half twaalf, bleek dat de gordijnen eigenlijk niet helemaal recht hingen, of zelfs een lichte rimpeling hadden: ze waren slecht gemaakt, slecht gemonteerd!

Retourtje fabriek dus, tot ongenoegen van de installateur want die mag nog eens terugkomen. Maar hij zei het zelf: zo’n rolgordijn moet perfect strak hangen, en dat was bij geen van de vijf stukken het geval.

Eén lichtpuntje: ik weet nu al dat het mooi zal zijn, en de basiselementen hangen er al, dus dat wordt uitpakken en inklikken, op een kwartiertje geklaard.

Nog een week of twee wachten dus. Argh. Alweer.

In tegenstelling tot sommige fabrikanten biedt de kleinhandel wél service, zelfs als ze dat eigenlijk niet moeten doen.

Deze avond om half acht is onze installateur dus het gerief van Villeroy & Boch komen ophalen. Omdat die dus te leeg waren om dat zelf te doen.

Prachtige service, dank u!

(Disclaimer: gigantische rant over de dienst naverkoop van Villeroy & Boch, waar Kafka trots zou op geweest zijn)

Vorig jaar in de lente hebben we een nieuwe badkamer laten installeren. We hadden gekozen voor een stoomdouchecabine, een rond model van Ucosan, dat blijkbaar onder Villeroy & Boch valt.

Nog geen jaar later, op Pasen, 12 april, zitten we beneden als we boven een doffe knal horen. Na onderzoek blijkt een van de glazen douchedeuren gewoon gesprongen: er ligt verbrijzeld glas overal, zoals bij een autoruit. Hmm. Helaas blijkt de week na pasen ook bouwverlof, en moet ik minstens een week wachten om het door te geven aan de installateur. Gelukkig kan een mens al eens creatief zijn met huishoudfolie, zodat de douche tenminste bruikbaar blijft, zij het niet bijzonder praktisch.
Intussen merkt Bart op dat ook de stoomfunctie kapot is (zelf gebruik ik die nauwelijks) en dat de temperatuurregeling compleet los staat. Fijn, voor een toestel dat amper een jaar oud is.

Bon, op woensdag 22 april bel ik naar mijn kleinhandel. Zij sturen diezelfde dag nog een bericht naar de groothandel, Facq, die contact opnemen met Villeroy & Boch. Ik wacht geduldig. Bouwverloven en zo zijn namelijk nogal ongenaakbaar in dit land, en diensten naverkoop blijkbaar ook.

Op maandag 11 mei, een kleine drie weken later, krijg ik volgende mail:

Geachte,

Wij hebben via facq vernomen dat er een probleem zou zijn met de douchedeur van uw cabine.  We zullen deze deur vervangen maar hebben hierover nog een kleine vraag.  Begin vorig jaar werd een nieuw type deuren geïntroduceerd voor onze cabines nl in geanodiseerd alu (licht grijs) ipv van de vorige witte.  Mogen we dit nieuwe type deur bij u komen plaatsen?  Ik probeer u telefonisch te bereiken maar dit is nog niet gelukt.

Wachtend op uw antwoord

Ik antwoord diezelfde dag nog per mail dat ik uiteraard liever witte deuren zou hebben, maar als ze daar niet meer kan aangeraken, dat het ook grijze mogen zijn. Als het maar snel gaat. Oh ja, en dat ook de stoomgenerator en de thermostaat het hebben laten afweten. Ik krijg dadelijk een kort beleefd mailtje terug.

Beste,

Ik ga proberen voor u nog een witte deurenset te verkrijgen maar kan dit niet verzekeren. Ik laat u nog iets weten.
Het probleem met de stoomgenerator zetten we erook bij op onze planning.

Vriendelijke groeten
Meilleures salutations

Goed.

Ik wacht geduldig. Herstellers hebben namelijk nogal veel werk, en deuren bestel je ook niet zomaar even. Je zal maar aan de bron zitten, de fabriek namelijk.

Drie weken later bel ik even, maar mevrouw is er niet. Ze zullen het doorgeven, en of ik later terug kan bellen. Geen probleem. Alleen nemen ze, om drie uur in de namiddag, niet meer op.

Goed. Ik wacht nog een weekje, en bel opnieuw. “Oh, maar mevrouw, ik heb nooit uw antwoord gekregen op die vraag van de grijze deuren! Hoe kan ik die dan bestellen?” Euhm?  Enfin, na een kwartier aan de telefoon bleek ze mijn dossier niet te vinden. Het zat niet onder mijn emailadres, en ze bleek het dus kwijt te zijn. En die mail, die had ze echt nooit gekregen!

Even later, terug aan mijn PC,  stuurde ik haar antwoord op mijn niet-bestaande mail opnieuw door. Zonder verdere commentaar.

Stilte. Complete stilte.

Een paar dagen later, 15 mei zijn we ondertussen, krijg ik onderstaand mailtje:

Goeiemorgen,

Sorry voor de verwarring. Het “probleem” was dat het dossier ingeboekt staat op Dewaele, Wondelgem. De witte deuren zijn zoals we reeds verwachten niet meer verkrijgbaar. De geanodiseerde versie is besteld zodra we hiervan een leverdatum weten maken we een afspraak voor de plaatsing hiervan. Ik heb bij de collega van logistiek aangedrongen op een zo vlug mogelijke levering.

Vriendelijke groeten
Meilleures salutations

Allez bon. Opnieuw wacht ik geduldig. Tsja, de dienst naverkoop heeft nu eenmaal geen prioriteit in een fabriek, dat begrijp ik.

Een maand later, midden juli, jawel, bel ik opnieuw. Hoe het intussen nog zit met mijn douchedeur, zo na drie maanden? Mevrouw is dan met vakantie, ik heb een vriendelijke meneer aan de lijn, die compleet uit de lucht valt. Kijk mevrouw, ik zoek even het dossier op, en bel u dan terug, ok?

Jawel. Alleen kan ik blijven wachten op een telefoontje. Ach ja, klanten zijn ook niet zo belangrijk op een dienst naverkoop, ze hebben wel andere dingen aan hun hoofd.

Drie dagen later bel ik opnieuw. Ja mevrouw, ik heb het nagekeken, en de deuren zijn besteld, alleen nog niet geleverd. Drie maanden, zegt u? Tsja mevrouw, ik weet van niks! Maar het bouwverlof, daar hoeft u zich geen zorgen over te maken, de fabriek noch de groothandel liggen stil. Maar volgende week zullen ze zeker binnenkomen, geen probleem.

De vrijdag van de volgende week bel ik. Maar mevrouw, ik kan daar toch ook niet aan doen! Het probleem ligt bij de groothandel die maar geen bestelbon doorstuurden. Euhm? Sinds wanneer moet een groothandel een bestelling doorgeven voor een wisselstuk onder garantie? Bon ja.

Een week later, begin augustus, bel ik opnieuw, en maak me behoorlijk kwaad aan telefoon. Dat dat nergens op slaat, dat ik met twee jonge kinderen zit en al bijna vier maanden zonder deftige douche. De jongen aan telefoon zit er duidelijk mee verveeld, en wordt dan ook van de weeromstuit arrogant. Boos leg ik dicht.

Een paar dagen later krijg ik telefoon. Dat de deur de volgende dag zou geleverd worden bij de groothandel (een kilometer hiervandaan) en dat ze ze zouden kunnen installeren. In mijn opgeluchtheid stem ik toe ze eventueel zelf te gaan ophalen, mocht Facq ze niet kunnen leveren. Voor de zekerheid vermeldde ik erbij dat de vorige installateurs destijds een kantelraam hadden uitgebroken om de douche (en het bad) boven te krijgen, omdat dat via de trap niet ging gaan. Geen enkel probleem mevrouw, daarom komen ze ook met twee, ze zullen dat wel boven krijgen.

De volgende dag, 11 augustus intussen, krijg ik een mail.

Beste,

Ik heb zojuist Mevr Seminck (van groothandel Facq, nvdr) aan de lijn gehad, die mij bevestigde dat de deur bij hen is geleverd in Wondelgem.  Ik heb begrepen van mijn collega dat u die eventueel zelf zou kunnen afhalen of anders moet u afspreken met Facq voor een levering.  Wij zouden kunnen langkomen op woe 19 aug a.s. voor de installatie van de deur.  Kan u mij bevestigen of dit lukt voor u ?

Bedankt

Ik bel dadelijk naar Facq, waar een bijzonder vriendelijke mevrouw Seminck me zegt dat ze inderdaad een douchedeur hebben meegekregen in de levering, maar dat ze van niks wisten, en dat zij daar eigenlijk voor niks tussenzitten. Het is de dienst naverkoop van Villeroy & Boch, zij moeten leveren bij mij thuis. Allez bon, nu dat weer! Eigenlijk moest zij de deur terug naar Brussel sturen, zodat zij rechtstreeks bij mij konden leveren. Ze moet echter de vertwijfeling in mijn stem gehoord hebben (dan konden ze nooit op woensdag komen installeren), en aangezien ik zo dichtbij woon, ging ze zien wat ze kon doen. Ze ging me terugbellen. Inderdaad, in scherpe tegenstelling met andere klantendiensten hing ze een half uurtje later alweer aan de lijn: er was een chauffeur die net ging vertrekken, of hij de deur bij mij mocht afzetten? Ik sprong een gat in de lucht, en begroette vijf minuten later een charmante chauffeur die een groot pakket (anderhalve vierkante meter op twee meter) bij me in de garage schoof. Yay!

Zover waren we dus al.

Op woensdag, tegen negen uur, stopte hier een bestelwagen, en twee mannen stapten uit. Toen ik hen het pakket toonde, was de onmiddellijke reactie: “Ja maar madamke, da ga nie gaan he!” Hoezo?? “Awel, ‘t is de afspraak dat dat al klaar staat in de badkamer en niet beneden. Ah, gij hebt da gemeld aan den dienst naverkoop, en die zeiden dat da geen probleem was? Allez ja bon, voor die mannen is ook altijd alles goed! En Facq zei dat ze maar leverden tot aan de deur? Da’s nieuw da! Proper, ja! Da kan nie, he madamke!”

Ik denk dat de stoom uit mijn oren sloeg. De toon van mijn stem zal navenant geweest zijn. In ieder geval gingen ze ne keer zien, en ze begonnen alles uit te pakken op de oprit. Uiteindelijk hebben ze, met veel gezucht en gezaag, de hele constructie gedemonteerd, naar boven gedragen, en ginder geïnstalleerd.
“Oe, uw stoomgenerator en thermostaat zijn ook kapot? Maar madamke (nog een keer het denigrerende ‘madamke’ en ik ging op zijn gezicht slaan), daar staat niks van op ons papier, dat kunnen wij niet doen, daar is geen tijd voor voorzien.” Ik heb geen woord gezegd, maar drie minuten later waren ze eraan bezig.

Enfin, uiteindelijk waren ze klaar, begonnen ze het karton, oude deuren, palet en stapels spuitschuim op de oprit op te ruimen en schoven ze die in mijn garage (en stukken in de GFT-container: “Ja madam, ik sorteer ekik thuis ook nie”) Op mijn verbaasde blik kreeg ik als antwoord: “Maar madam, ge peist toch niet dat wij dat gaan meenemen zeker? Wij hebben dat niet geleverd, wij pakken dat ook niet mee! Trouwens, dat kan ook niet in ons camionette!” En weg waren ze.

Ah.

Hallo Villeroy & Boch dienst naverkoop? Wat doe ik met die halve garage aan gerief? “Mevrouw, wij hebben niet geleverd, dus dat is niet ons probleem.” Euhm? Dit was een herstelling onder garantie? Ik mag daar toch geen kosten aan hebben? Ik zou een bestelwagen moeten huren om dat weg te krijgen, ik krijg dat niet in mijn auto. “Mevrouw, Facq heeft geleverd, Facq moet dat maar komen ophalen. U bent trouwens niet eens een rechtstreekse klant van ons, wat zit u dan te zagen?”

Hallo mevrouw Seminck van Facq? U kan dat ook niet ophalen omdat u er eigenlijk niks mee te maken heeft?

Dat begreep ik volkomen, dat is eigenlijk tussen Villeroy & Boch en mezelf. Per slot van rekening is het een productprobleem, niet een verdeelprobleem (groothandel) of installatieprobleem (kleinhandel). Ik moest het haar wel even weten te zeggen als het niet lukte.

Dus: hallo Villeroy & Boch? Diepe zucht aan de andere kant van de lijn. Nee mevrouw, trek uw plan (niet in die bewoordingen, maar daar kwam het op neer). Op mijn vraag of ik dan zelf een bestelwagen kon huren en de kosten op hen kon verhalen, kreeg ik een compleet nietszeggend antwoord en werd de telefoon neergelegd.

Ik stuurde dan maar een mailtje.

Beste,

aangezien de douchecabine onder garantie valt, en alle kosten dus op u moeten verhaald worden, kan u mij soms uw factuuradres geven, waarnaar ik de factuur van transport- en afvalverwerkingskosten kan sturen?

mvg

Gudrun

Ik kreeg volgend antwoord:

Beste,

Gezien er door ons bedrijf geen particulier transport wordt ingelegd kunnen wij niet voldoen aan de vraag om dit bij u op te halen. We rekenen hiervoor op de medewerking van de klant. Anders kan u zich wenden naar de verkoper van deze cabine . Ik kan u in deze niet verder helpen

Vriendelijke groeten
Meilleures salutations

Vertwijfeld heb ik naar naar mijn eigen installateur gebeld, die meewarig antwoordde: “Ja mevrouw, we kennen het probleem. Eigenlijk zouden we het niet mogen doen, want wij betalen daar ook kosten op, maar bon. We zullen het komen ophalen. Volgende maandag moeten we toch in uw straat zijn, past het dan?”

Daarnet hebben Bart en ik alle afval van de nieuwe deur buitengezet, en morgen komt onze kleinhandel dat ophalen.

Slotsom: ik koop nooit meer iets van Villeroy & Boch. Niet alleen waren er na amper een jaar al drie serieuze mankementen aan hun product, het heeft meer dan vier maanden geduurd voor het hersteld was, en de service is werkelijk beneden alle peil, een dergelijk bedrijf onwaardig.

Hopelijk komt er nu geen staartje aan. Want als ze me iets durven rekenen voor herstelling, dan doe ik ze een proces aan. Voor geleden emotionele schade. Goed geweten!

Al in april had ik een mailtje gekregen van de mama van een van Wolfs vriendjes: of ze niet met zijn allen naar een sportkamp gingen hier in de sporthal in Wondelgem, de voorlaatste week van de vakantie.

Dat leek me een bijzonder goed idee, en ik schreef dus in. Een weekje later zat er een betalingsuitnodiging in de bus, met wat meer uitleg over het kamp en zo. Ik betaalde, en dat was dat.

Tot vanmorgen.

Wolf stond glunderend van anticipatie naast mij in de sporthal, zijn rugzak met turnschoenen, boterhammetjes, drankjes en een koekje netjes op zijn rug, terwijl zijn vriendjes al aan het zwaaien waren vanuit de zaal.

En toen stond hij niet op de lijst. Hoezo niet op de lijst? Unk? De vriendelijke dame van de sportdienst was al aan het bellen voor een ander probleem, en vroeg meteen even wat het probleem was met Wolf. “Wolf De Waele? Maar die is uitgeschreven, mevrouw, die is geannuleerd.”

Ah? Huh? Geannuleerd? Hoe komt het dat ik daar niks van weet? En wat nu?

“Tsja, mevrouw, er staan al 20 kinderen op de lijst, het is volzet. Belt u maar even naar de sportdienst zelf om te horen wat het probleem is.”

De blik op Wolfs gezichtje was hartverscheurend.

Vanuit het secretariaat belde ik dus naar de sportdienst, die me doorverwees naar de financiële dienst. Blijkbaar had ik niet betaald, en stond Wolf daarom op de zwarte lijst. Hallo?
“Tsja, mevrouw, u heeft ingeschreven op 31 april, wij hebben een brief verstuurd op 5 mei, en op 20 mei hebben wij hem geannuleerd. U heeft veertien dagen om te betalen, en daarna wordt dat automatisch geschrapt. Ah, ik zie hier dat uw betaling op 24 mei is binnengekomen, en dat wij dat teruggestort hebben.”
Bon. Onze snelle post kennende, zal dat briefje wel een week onderweg geweest zijn, en mezelf kennende, zal dat een paar dagen geduurd hebben voordat ik betaald heb. Neem daar nog het verlengde Hemelvaartweekend bij, en dan was dat dus te laat. En ik heb de terugbetaling gewoon niet zien passeren… Kunnen ze dan in hemelsnaam niet gewoon een geautomatiseerd mailtje sturen dat er geannuleerd is, hm? Als de rest wel automatisch kan?

Enfin, gelukkig bleken er twee kinderen uitgeschreven te zijn, zodat Wolf alsnog mocht blijven. Zijn (en mijn) opluchting was groot.

En ik? Ik bedaarde mijn adrenaline-opstoot met een stevige koffie, en sloeg de stress en de inwendige stoom neer met een stevige maagpil. En dacht er het mijne van.

Correcte afspraken maken blijkbaar ook.

Al kan ik daar met mijn verstrooide kop ook wel voor iets tussenzitten.
Vandaag verwachtte ik namelijk de elektricien. Zoals het een goeie bouwvakker betaamt, had ik hem dus rond half acht ingecalculeerd. Niet dus. En ja, ik weet dat het bouwverlof is, maar die mens werkt op zelfstandige basis, en blijft nog even doorwerken. Wellicht zat daar mijn fout: ik denk niet dat ik naar een uur gevraagd heb. De mens is namelijk werknemer bij de NMBS, maar werkt daarna nog als zelfstandige in bijberoep. Soit.

Negen uur, tien, elf… Geen elektrieker te zien. De kinderen hadden intussen uiteraard ontbeten, heel mooi zitten spelen, een koekje gekregen, en toen kon het me niet meer schelen of hij nog aan de deur ging staan, en bracht ik Kobe alsnog naar de creche. Ik moest namelijk nog een hoop dingen doen, waarbij ik hem niet echt kon gebruiken. Gekookt, opgeruimd, was gedaan, en toen was het twee uur, en verwachtte ik de kleurconsulent (ter verduidelijking: die mens is zijn geld meer dan waard, hij combineert de kleuren met je meubels, lichtinval en je wensen, en het is  altijd prachtig). Rond half drie belde ik toch maar even waar hij bleef. Bleek de afspraak in hun agenda te staan om half zes. Juist ja, dat was de vorige afspraak die gewoon verzet was, maar waarbij ze dus het uur waren vergeten te wijzigen. Humpf. Dan maar richting diverse winkels om boodschappen en dergelijke.

We waren amper weer thuis, ik was net begonnen aan een royale fruitsla, toen de elektricien verscheen. Veel kwam hij niet doen, ons gewoon uit de nood helpen, maar hij maakte meteen wel mijn dag goed: geen coaxkabel meer als waslijn door de living, maar een gewoon werkende televisie, en vooral: UTP in mijn bureau!  Yay, internet! Opnieuw een werkende PC! Al bij al was hij toch nog een uurtje zoet, schat ik.

Hij was nog niet weg toen Dirk van Colora al verscheen, en meteen een glimlach op mijn gezicht toverde. Toch ongelofelijk hoe hij mensen aanvoelt. Veel heb ik niet gezegd als aanwijzingen, ik heb hem gewoon laten doen. Ik vermoed dat ik wel het woord “accentkleur” heb laten vallen, en “warm grijs”. Na een hoop heen-en-weergeloop, gemompel, gezoek in zijn kleurenkaarten en geschets kwam hij met een palet af waarin ik me meteen kon vinden. Meer zelfs, het was wat ik eigenlijk zelf al in gedachten had: plafond en de lange muur wit, de andere muren diverse tinten warm grijs, de muur van de tv donker, en de kasten vlammend rode glanslak. En wat belangrijker is: het zijn Barts favoriete kleuren, en de kleuren van Netlash.

Daarna werd het hectisch: Kobe afhalen, de Coloraman spreken over rolgordijnen, kinderen eten geven, opruimen, wassen en in bed steken, en intussen mijn vriendinnen binnenlaten tegen acht uur. Gelukkig lieten die zichzelf binnen en zaten ze al netjes op de zetel, toen ik beneden kwam. We hebben Catan: de Val van Rome gespeeld, en het was best een fijn spel en een fijne avond.

Maar wil je geloven dat ik moe was? Van al dat wachten…

Dat het maar snel examens zijn.

Niet omdat examens, zoals blijkbaar sommigen denken, een vakantieperiode is voor leraars (vorig jaar heb ik het eens bijgehouden: 60 uren op een week, dus dat vakantiegevoel valt tegen), maar omdat dan de lessen eindelijk gedaan zijn.

En eigenlijk zijn het niet eens de lessen zelf die me tegensteken, maar wel de klassen. Want het is prachtig weer, de rokjes zijn kort, de decolletés diep, het testosteron rijkelijk aanwezig, en de zenuwen gespannen door de naderende examens.

Hou dan maar eens 25 pubers rustig met de laatste lessen Latijn.

Ik geef het u op een briefje…

Vorig jaar, in augustus, hadden we ook zo’n gigantische stortbui. Het resultaat daarvan was, dat het kleine gootje van mijn veranda het niet kon trekken, en dat het overloopgaatje ervoor had gezorgd dat er een mooi straaltje terecht gekomen was in de tuin van de buren. Die hadden geklaagd dat dat niet kon.

Hm. Eén keertje in vijf jaar, en nog niet eens binnen, maar gewoon in hun tuin. Enfin, ik had sowieso al gemerkt dat onze goten niet meer in de beste staat waren, en dat het daardoor ook was dat er teveel water ineens op het verandadak terechtkwam. Via mijn aannemer kwam ik bij een loodgieter uit.

Die mens kwam al een paar dagen later poolshoogte nemen, vond dat alle goten aan vervanging toe waren (en bewees dat ook), en zag dat ook het platte dak van onze garage zijn beste tijd had gehad. Een dikke week later zat er een offerte in de mailbox. Prompt mailde ik terug dat dat ok was, en dat hij eraan mocht beginnen.

Stilte.

Na een goeie maand mailde ik nog eens.

Stilte. Of nee, een zeer bizar antwoordmailtje met de vraag of hij (= de afzender) iets besteld had misschien.

Rond kerstmis belde ik uiteindelijk nog eens: wat nu eigenlijk de bedoeling was. De man verontschuldigde zich en zei dat hij mailproblemen had. Wat het rare mailtje zou verklaren, maar evengoed een smoes kan zijn.

Enfin, ik bevestigde nog even per mail, en kreeg als antwoord dat het niet bepaald het beste seizoen was voor gotenrepareerwerk, maar dat hij zeker iets ging laten weten.

In februari belde ik nog even. Nee, hij was me niet vergeten, maar het was druk.

Sindsdien heb ik zowat om de twee weken gebeld, met steeds hetzelfde antwoord. Soit. De laatste tijd kwam er wel wat variatie in: hij beloofde van de volgende week te komen (telkens opnieuw), maar ik hoorde niks meer, omdat er teveel werk was of het teveel regende.

Tot twee weken geleden de hemel zowat naar beneden kwam, in de vorm van gigantisch veel water tegelijk. En ik moest vaststellen dat de garage op ongeveer zes plaatsen serieus lekte. Allemaal goed en wel, maar over een week of twee beginnen er hier verbouwingen in de woonkamer, en moeten alle meubels in diezelfde garage opgeslagen staan. Probleem dus.

Ik dus nog eens gebeld en het probleem uitgelegd. Dat was vorige woensdag. Vrijdag zat er plots twee man op dat dak, om al het mos eraf te halen en het volledig in te smeren met een coating. Zaterdag zat één van hen er alweer: voorbereidend werk allerhande. En deze morgen stonden ze hier opnieuw alletwee, vol goeie moed en volle gasflessen. De ganse dag is er gezeuld, geteerd, gebrand met de “salomon”, gehamerd, nieuwe pijpen gestoken, en afgewerkt. Rond een uur of vier kwamen ze met een grote grijns verklaren dat het dak klaar was, en dat het gegarandeerd droog ging blijven in de garage vanaf nu. De goten gingen voor later zijn, het was een beetje te druk nu.

Momenteel is het buiten aan het gieten, bliksemen, stormen en waaien. Een mooie zomerstorm, quoi. Ik ben daarnet even gaan kijken in de garage: geen druppel te bespeuren.

Ik ben happy. Mag ook wel zeker, na al die tijd?

Nu nog de goten…