Lang geleden dat ik nog eens in de file stond omdat de koeien moesten oversteken…
Toer van het Meetjesland
Deze morgen, toen ik met Merel en Wolf richting Delhaize ging om ingrediënten te kopen voor onze verse pizza, heb ik een zotte aankoop gedaan. Toegegeven, ik speelde al een tijdje met het idee, maar toch. We liepen namelijk de Tom&Co binnen, om te kijken of ze toevallig gerbils hadden. En jawel, een schattige zwarte en een nog veel schattigere zwart-witte. Ik heb ze meteen betaald, ben thuis met de jongens het gerbilhuis gans gaan kuisen en klaarzetten, en zijn dan de beestjes gaan halen. Zalig!
En toen was er buiten pizza ^^
Daarna reden we naar het Leen, om er de magnolia’s te gaan bekijken. De jongens vonden het maar matig interessant, maar Merel en ik genoten met volle teugen, maar dat heb je wellicht al uit de vorige post kunnen opmaken :-p
Daarna tuften we naar mijn grootmoeder, alwaar we even bleven kletsen, en haar dan met gezwinde vaart naar de eetzaal voerden.
Aansluitend reden we door naar Zomergem, om daar mijn ma’s nieuwe laptop te brengen en in orde te zetten. Helaas, driewerf helaas: het internet werkte grondig tegen! Blijkbaar valt het hier wel vaker eens weg, en dat kan niet de bedoeling zijn. Enfin, ik los het nog wel eens op, maar het werd uiteindelijk tijd om mijn kroost eten te geven en in bed te steken, dus ja…
Nieuwjaarsbrieven, deel twee
Omdat ik maar een beperkte hoeveelheid kan uploaden per week, kreeg ik niet alle nieuwjaarsbrieven online in één post. Hier volgt dus deel twee, blijkbaar enkel te bekijken via PC, en niet via tablet. Tsja.
In elk geval meenden de kinderen het wel.
Kobe, de eeuwige toneelspeler:
Alexander met toch wel een leuke tekst:
Wolf had dan weer twee versies van zijn net iets volwassener brief. Hij wordt groot, mijn Wolf.
En dan waren er ook nog nieuwjaarsbrieven in Ronse, bij Omaly. Onze brieven waren dezelfde, ik heb ze dus niet nog eens opgenomen. Maar Liv had uiteraard nog iets nieuws, ook al was ze blijkbaar nogal verlegen om hem op te zeggen.
En Bo is uiteraard nog te klein voor een nieuwjaarsbrief, maar die gaf gewoon een dikke knuffel. Kan ik mee leven ^^
Nieuwjaar 2015 in Zomergem
We waren uitgenodigd tegen vier uur bij ons ma, en tegen half vijf waren we er, om dan nog de eerste te zijn. Ons ma was al bijna ongerust…
Enfin, iets later kwam ook mijn jongste broer toe met de kinderen, we aten pannenkoeken en een klein stukje taart, en nog wat later kwam ook mijn andere schoonzusje met de kinderen toe. Mijn oudste broer was, zoals altijd, wat later.
Bij de aperitiefhapjes hoorden ook de nieuwjaarsbrieven, en ik heb ze deze keer vastgelegd voor de familiekronieken, gewoon omdat ze zo schattig waren.
Eerst dus Marne, mijn kleine überschattige metekindje, met haar sterretje:
Daarna de tweede jongste, Merel dus. Die haar nieuwjaarsbrief al compleet vergeten was:
Ook Marie-Julie was niet helemaal tekstvast meer:
Nand was alweer meer de showman:
De brieven van Alexander, Kobe en Wolf volgen in een latere post, wanneer ik ook die heb kunnen uploaden.
Marie-Julie had van mij – ik ben haar meter – een doos gekregen met twee prinsessenjurken in, een roze en een blauwe. Merel had al haar K3-kleedje aan, en Marne wou dolgraag de blauwe aantrekken. En toen hadden we dus drie blonde prinsesjes:
In elk geval werd er intussen ook duchtig gespeeld, vooral met monster Jeroen:
We aten allemaal brood met massa’s kaas, ons ma hield een heuse brie-queeste, er werd ijstaart naar binnen gespeeld, en mijn broers en ik zaten gezellig op elkaars kap, zoals altijd. Maar na het dessert zijn we bijna onmiddellijk naar huis gegaan: Bart was intussen helemaal gecrasht en zag zelfs bleek, en ook de kinderen waren behoorlijk moe. Het was dan ook half tien tegen dat ze in bed zaten. Alle vier ^^
Enfin, een hele fijne avond gehad. Merci, ma!
Een dag van uitersten
Om half twaalf deze morgen stond ik aan de kinderen in Kruishoutem uit te leggen wat een columbarium was, en wilde Kobe zijn bompa zo graag nog één keer een knuffel geven. Ook Merel stond er wat verweesd bij, en gooide bompa toen maar een kushandje toe.
Twaalf uur later stond ik in Antwerpen uitgebreid te kletsen op een Halloweenfeestje bij vrienden thuis, en genoot ik. En had ik, tussen alle prachtige zombies en andere monsters met veel décolleté, voor een shock effect gezorgd door dat net niét te hebben, en er doodbraaf uit te zien. Zeg nu zelf:
Of, zoals toen ik op aanvraag een straf larpverhaal vertelde, en de gastvrouw me onderbrak met de woorden: “Ho, wacht efkes!” Tot de twee aanwezigen die me niet kenden: “Normaal gezien ziet ze er niet zo uit, hoor, maar is het eerder een kruising tussen een strak goedgevuld korset en een barbaar.” Juist ja.
En tussenin gingen we heerlijk eten bij mijn schoonma in Ronse, waarbij onze bijna-vierjarige prinsessen de show stalen
maar daarin maar nipt wonnen van de taartjes, om eerlijk te zijn.
Tegen vier uur waren we thuis, tegen vijf uur liep ik met de kinderen nog snel een frisse neus te halen langs het sas in Zomergem. Ha ja, ik ging hen afzetten bij oma om daar te blijven slapen (zodat wij rustig op dat feestje kunnen blijven en ons niet moeten haasten om thuis te zijn voor de babysit, en lekker kunnen uitslapen). Helaas was oma zelf nog gaan wandelen – een beetje een foute communicatie over het uur dus – en hebben wij dat dus ook gedaan. Prachtig plekje, overigens.
365 – 6 oktober 2014 – nostalgie aan de pomp
Zomerse zondag
Vandaag was zo’n heerlijke dag in vakantiestemming.
Mijn verbeteringen zijn binnen, er zijn enkel nog de deliberaties en een hoop administratief werk, maar de druk is weg. En dus genoot ik vandaag van een heerlijke zondag.
Versgebakken koffiekoeken en wat lummelen, meer hoeft dat niet zijn om te beginnen. En daarna heb ik mijn nieuwe fietshelm uitgetest: Merel mocht vanachter in het fietsstoeltje, en samen met Wolf fietste ik vrolijk naar de markt op het Vanbeverenplein.
Kobe kon niet mee, die kan nog niet goed genoeg fietsen. We kochten er een grote set loombandjes en meloenen, en dat was dat. Maar fietsen in dit weer, Merel genoot volop. We doen het veel te weinig omdat Kobe het niet goed genoeg kan, vandaar, en ik ze niet alledrie tegelijk kan meenemen.
En intussen had Bart heerlijk gekookt voor ons, een zuiderse rosbief.
Na de middag ging ik Wolf afgooien bij een vriendje in Lovendegem, waar hij tot morgen mocht blijven. De mama van het vriendje ging hen samen naar school brengen, nog wel zo gemakkelijk.
En ik, ik reed verder naar Zomergem met de twee kleinste, want daar is het zomerkermis.
We liepen even rond op het eerste pleintje bij de muziek, waar ook Marie-Julie liep,
en gingen toen naar de oldtimers kijken. Daar stonden prachtige dingen tussen: corvettes en porsches, maar vooral ook twee cadillacs, en een aantal nog veel oudere. Met open mond heb ik staan kijken naar een prachtige stoommobiel met massa’s chroom, zodanig dat ik er zelfs geen foto van heb genomen. Jammer!
We dronken iets, aten een ijsje, de kinderen speelden op het springkasteel, en we kuierden terug.
Toen was het kermistijd: Kobe viste op de eendjes, en Merel mocht op de draaimolen. En ving de flosh, zodat ze nóg een keertje mocht.
Tegen half zeven was ik thuis met twee doodmoeë kinderen, maar het was wel een zeer fijne dag!
365 – 29 mei 2014 – feest!
Foto’s
Kobes communie begint akelig dichtbij te komen – nog zo ongelofelijk veel dingen te doen! – en dus moesten er dringend foto’s genomen worden. De fotografe was al lang besteld, maar het goede weer, dat liet wat op zich wachten.
Vandaag werd de koe bij de horens gevat, en reden we naar Zomergem. Jawel, ook Kobe wilde dolgraag zijn foto’s aan de vijver, waar Wolfs foto’s zijn getrokken, en destijds onze trouwfoto’s. Tsja…
Ik denk dat het meer dan in orde zal zijn: de tuin lag er mooi bij, de ezels waren gewillig, Kobes rode jasje stak mooi af, en zijn elandje moest er ook bij. En vooral: Kobe werkte volledig mee, hoe lang het ook duurde.
Zelf had ik mijn fototoestel niet mee, ik heb alleen in een rappeke een foto genomen van Merel, die daar prachtig stond te spelen. In tegenlicht, helaas.
Vier jaar en al!
Kleine meisjes worden groot, en niet alleen die van ons: ook mijn metekindje en ‘Merels béste vriendin’ groeit als kool. Ze is intussen dus ook al vier jaar, en kreeg uiteraard een bijhorend feestje. We waren erbij, en zagen dat het goed was, mede dankzij het mooie weer, waardoor we op het terras konden.
Er was een enorm buffet – de foto hieronder is maar een klein stukje –
en er was natuurlijk taart, met kaarsjes die moesten uitgeblazen worden, of wat dacht je.
De jongens waren evenwel op groepstocht met de scouts: om negen uur ’s morgens vertrokken met de trein aan de Dampoort, en om half vijf terug, moe, vuil, en zeer tevreden over hun dagje in Deinze. Maar ik had gerust wat langer in Zomergem willen blijven, het was er bijzonder gezellig.
Dank je, Delphine!