And so it begins…

Alle andere architectuurtekeningen, bouwaanvragen, voorbereidingen, afspraken en contracten ten spijt had ik pas vandaag het gevoel dat we eraan begonnen, aan die verbouwing.

Omdat ze woensdag komen sonderen (bodemstalen nemen om te samenstelling van de funderingen te kunnen bepalen) moest ik een toegang tot de tuin hebben van drie meter breed. Drie meter. Zucht.

Er komt waar nu de keuken is, een nieuwe voordeur, en dus ging het stuk haag ervoor sowieso naar de barrebiesjes, maar toch… Het meeste hartzeer heb ik echter van mijn boom. Ik heb echt lang geprobeerd en voor mezelf volgehouden dat ik hem ging kunnen houden, mijn bolacacia, maar helaas. Aan de ene kant was er een doorgang van 2.60 meter, de andere kant was 2.80m, en een telefoontje naar de sonderingsfirma bevestigde dat ze écht die drie meter nodig hadden. De boom stond dus knal in de weg. Plus: hij gaat behoorlijk dicht bij de nieuwe aanbouw staan, zodat hij daar gaat storen en voortdurend zal moeten bijgesnoeid worden. En dan was er nog de boomsnoeier, die me meteen alle hoop ontnam: de boom zou een grondige snoeibeurt in de zomer misschien nog net overleven, maar de grondwerken zouden zijn wortels zodanig aantasten, dat hij eigenlijk totaal geen kans tot overleven had.

Exit arbor, dus. Zucht.

Stipt om half negen stond de boomsnoeier hier dus, met een graafmachientje. Onverdroten toog hij aan het werk, en een klein half uur later waren de eerste drie haagstruiken al schuppes. U krijgt van mij voor- en na-foto’s, kwestie van u voor te kunnen stellen wat er allemaal doodgeknepen is aan planten.

tuin03

tuin01

tuin02

Nog iets later waren ook de fietsenrekken vakkundig verwijderd.

tuin16

Daarop begon hij vol ijver en goeie moed aan de zijkant van de haag, die onze tuin afsluit.

tuin04

Eerst moesten de bilzen eraan geloven, daarna werden de haagstruiken kort afgezaagd met de boomzaag, werden met de grijper van de kraan de paaltjes van de afsluiting (in de haag gegroeid) uitgetrokken, en vervolgens de wortels uitgegraven. Daarna begon hij aan de voorkant, en meteen ook de bruidssluier die in de restant van het hondenhok was gegroeid, en er eigenlijk prachtig uitzag.

Ofte (beelden zeggen meer dan woorden):

tuin05

tuin08

Intussen waren er ook ijverige toeschouwers bij gekomen, die zich meteen een kamp maakten in de bladerhoop. De jongens hadden overigens als enige taak gekregen voor hun zusje te zorgen, aangezien ik de boomsnoeier aan het helpen was. Kobe nam zijn verantwoordelijkheid dan ook ernstig, en liep – Merel sliep tot elf uur – de hele tijd rond met de babyfoon in zijn handen.

tuin06

tuin07

Toen eigenlijk alles aan die kant eruit was, en ik Philippe vroeg om ook de struiken rond mijn twee overblijvers (een magnolia en een hydrangea) een beetje weg te halen en vooral ook de greppel van de bilzen weg te halen,

tuin09

gebeurde er plots dit.

tuin10

Wespen, jawel. Ik heb Philippe gezegd dat hij er mocht afblijven – die beesten waren nogal nerveus aan het rondvliegen, hoe zoudt ge zelf zijn als net uw ondergronds nest is vernield – en belde de brandweer. Die gingen vandaag of morgen nog een team langssturen.

Intussen was er ook al een ander probleem opgelost. De bedoeling was dat de snoeier drie haagstruiken ging proberen verplanten – ongeveer 50% kans dat ze het overleven in dit seizoen – naar de vroegere ingang, naast de postbus. Toen hij daar twee grote tuinpadtegels weghaalde, bleek daar geen stabilisé onder te zitten, maar beton. Ik heb meteen een bericht gestuurd naar onze projectplanner met de vraag of hij iemand wist die een vierkante meter beton kon wegschieten, en jawel, om half twee stonden hier drie Turken van EBM, de aannemer waarmee we wellicht in zee zullen gaan. Die hebben me vierkant uitgelachen toen ze zagen dat het effectief amper een vierkante meter was, maar na tien minuten waren ze allang gestopt met lachen. Het beton zat een goede 30 centimeter diep, en ze zijn er toch een uur aan bezig geweest, met twee. Meteen hebben ze ook de paaltjes van de twee tuinhekjes losgeboord, zodat die ook weg waren. Grote werken, grote werken.

beton1

beton2

beton3

En dan, na de middag, werd mijn trotse boom geveld. Mijn steun en toeverlaat voor twee hangmatten, mijn schaduwbrenger, mijn duivenherberger, mijn kattenkrabpaal… In 2010 had ik al mijn andere twee bomen moeten missen, en ging ik er nog nieuwe krijgen, vandaag gaat ook het derde en laatste exemplaar tegen de grond.

tuin11

tuin12

tuin13

tuin14

tuin15

tuin17

Ook vooraan is er een grondig verschil: de buddleia (vlinderstruik) is weg, en meteen ook het dwarshekje en draad waar mijn prachtige wisteria (blauwe regen) langs groeide.

tuin19

tuin20

Ach, aan het tempo dat die groeide, heb ik binnen de korste keren weer eentje. Daar kan ik gerust op wachten.

Het grootste verschil is wel het zicht vanuit de keuken. Keek ik vroeger op een muur van groen en onkruid, met wat muntplantjes en peterselie, dan is dat nu wel anders. En moet ik opletten wat ik binnenshuis draag, want iedereen die passeert, kijkt ongegeneerd binnen, en zwaait even.

tuin18

tuin21

Jawel, mensen: we zijn eraan begonnen. Voor echt, en al.

Mijn eigen kleine Blaarmeersen

Nu ja, niet echt de mijne, maar toch… Laat het me uitleggen.

Goeie vrienden van mijn ouders hebben de meest fantastische tuin, een park op zich eigenlijk: een groot grasveld, prachtige bloemen en planten, een tennisveld, maar vooral eigenlijk een gigantische vijver, met strandje en eilandje met brug. Ik ging er als kind altijd zwemmen, en bleef er zelfs vaak logeren, al ligt hun huis op twee straten van mijn ouders. Onze trouwfoto’s zijn er destijds gemaakt, en ook Wolfs communiefoto’s. Ik ben er vroeger ook nog met de kinderen gaan zwemmen.

Ze  zeiden altijd dat ik maar moest afkomen met de kinderen, en dus belde ik vrijdag of ik zondag mocht komen picknicken met een vriendin en onze kinderen. Dat bleek geen enkel probleem, hun eigen kleinkinderen gingen er ook zijn, en dan was dat dubbel zo leuk voor iedereen.

Mijn ouders gingen uiteindelijk ook mee, en het werd een prachtige dag in een prachtige omgeving. Geen overvolle Blaarmeersen dus, waar je je kinderen geen seconde uit het oog mag verliezen tussen het gewoel, en waar je altijd leerlingen tegen het redelijk ontblote lijf loopt… En geen files naar de kust, maar ons kleine paradijsje. Oordeel zelf maar.

Marc01

Marc02

Marc03

Marc04

Marc05

Marc06

Marc07

Marc08

Marc09

Marc10

Marc11

Marc12

Tuin

Ik vergeet dus steevast, bij klusjes, een foto te nemen vóór de werken, alleen achteraf denk ik eraan.

Maar bon, Wolf en ik hebben dus serieus hard in de tuin gewerkt gisteren en vandaag, aangezien Kobe nog altijd niet in orde is. Niet echt meer koorts, maar nog steeds diarree, dus we mogen niet uit de buurt van een toilet gaan. We hadden eerlijk gezegd gepland om met oma en opa naar het kasteel van Gaasbeek te gaan, maar het zal dus duidelijk voor een andere keer zijn.

Het hele tuinpad aan de brievenbus was overwoekerd: een grote vlinderstruik waar dan nog eens een blauwe regen zich in uitgeleefd had. Het resultaat was een donker gat vol dode takken en veel te veel groen, zodat de rhododendron die er onder staat, geen licht meer kreeg, net zoals de hibiscusstruik ernaast.

We hebben er drie grote tuinzakken vol afval uit gehaald, die Bart gelukkig mee heeft helpen vullen. Ik heb dan ook nog hier en daar verder gesnoeid en ingegrepen, en het ziet er een stuk beter uit.
We zijn dan toch nog naar de Aveve geraakt, en hebben er sierschors gekocht, en het donkere hol ziet er nu veel beter uit.

Het is nog een behoorlijke wirwar van takken, maar die boom gaat op termijn toch verdwijnen. Alleen nu nog even niet.

tuin

Koe en horens

Poeh, serieus doorgewerkt vandaag, en dat na de fysieke dag van gisteren!

Ik kreeg in de voormiddag namelijk een SMSje van mijn kuisvrouw, dat zij er ging zijn tegen 14.00u, maar dat ze haar zoon ging meebrengen om het hout dat daar al vijf jaar aan ons tuinhuis ligt, te verzagen. Deel één en twee heb ik destijds zelf nog gezaagd, maar dan spreken we over 2005-2006, zoiets.

Ik heb daar een tafelcirkelzaag voor, maar die moet dus op een tafel staan. En dit was de status van die tafel in de garage:

garage1

De ganse garage was trouwens een gigantische puinhoop, dus ik heb mijn vuile kleren aangedaan, en ben in het opruimen geslagen. Noem het gerust uitmesten.

Tegen twee uur was de tafel inderdaad vrij, zodat de zoon (die het ziet als een intense workout) kon beginnen verzagen. Intussen hebben de kuisvrouw en ik de rest van de garage aangepakt, en ook Wolf is komen helpen. We hebben alle hoekjes en kantjes eens uitgekuist, en alles is zelfs geschuurd. Hoe lang het gaat duren is maar de vraag, maar intussen is dit de nieuwe look:

garage3

Ondertussen heb ik ook nogal wat gemultitasked, zodat ik ’s avonds aan een stevige douche toe was, en daarna in de zetel ben geploft.

Maar ik ben zeer tevreden van mijn dag:

– Merels stoel verlaagd: check
– facturen opgesteld: check
– de kartonhuisjes naar beneden gehaald: check
– de garage opgeruimd en gekuist: check
– al het hout (laten) verzagen en stapelen en opruimen: check
– krulwilg (aka. paasboom) planten: check
– nieuw popje kopen voor Merel: check
– boodschappen doen: check
– gras afrijden: check
– nieuwe verlengkabels halen: check

Ondertussen heb ik ook nog de kinderen van eten voorzien en geëntertaind en zo. Gelukkig houdt ook Wolf zich bijzonder graag en veel met zijn zusje bezig:

tuin1

tuin2

tuin3

Het gras afdoen was trouwens ook nog een lastige bevalling: het stond behoorlijk hoog, lag vol met bladeren van de beukenhaag, en halverwege ben ik moeten stoppen omdat de houtzager de kabel nodig had, en ik de andere niet vond. Ik ben dan maar in de late namiddag een nieuwe kabel gaan kopen, zodat ik kon verderdoen.Maar het resultaat is er gelukkig ook naar:

tuinpre

tuinpost

En dan is er de paasboom die vol worteltjes en blaadjes stond, en die ik dan maar geplant heb. Benieuwd of hij zal groeien.

krulwilg

Yup, drukke dag.