Een dagje te vroeg, maar met de groeten van Merel
Een welbestede dag
Op zo’n vakantiedagje, daar moet toch vanalles gedaan worden, nee?
Je lummelt wat in de voormiddag, en zet dan je kinderen aan het snijden voor een heerlijke groentenstoofschotel:
Daarna lummel je nog wat verder, val je in slaap in de zetel, schiet wakker en schiet in gang. Zoals funky dinges met een kastje dat de vorige eigenaars hier dertien jaar geleden lieten staan, en dat al die tijd in je tuinhuis heeft staan wortelschieten. Nu hebben we er een bestemming voor, en Wolf heeft het uit elkaar gevezen, Kobe heeft elk stuk afgewassen, en samen hebben Wolf en ik er een paar bijkomende gaten in gemaakt. Ik heb het intussen al voor een groot stuk geverfd ook. Verslag volgt later wel, als het klaar is.
Daarna ga je je dochter halen uit de kribbe, en kijk je toe hoe ze zich naadloos aan de levensstijl van haar broers aanpast:
Waarop ze toch nog nets iets actiever wordt, en zichzelf, schrijlings op haar ros gezeten, van een fietshelm voorziet. Of toch zoiets.
Waarlijk, een welbestede dag, medunkt.
366 – 6 april
Zo kwam ze terug uit de crèche gisterenavond
366 – 24 maart
Zo worden er hier dus appeltjes gegeten op een stralende zaterdagmiddag
366 – 18 maart
366 – 13 maart
En toen was ze boos omdat ze mijn handtas niet kreeg
366 – 11 maart
Met Merel en mijn metekindje Marne 🙂
Merel speelt met Skylanders
Als de jongens aan het spelen zijn, wil Merel altijd meedoen. Gisteren waren ze op de Wii aan het spelen met de Skylanders. Dan mag ze niet aan de figuurtjes zelf komen, en dan neemt ze maar de kaarten die erbij horen. Ze komt ze aan mij geven, aan Wolf, legt ze in de zetel, en daarna weer in de bak. En dan alles opnieuw.
Kind & Gezin vijftien maanden
Ook al is ze bijna zestien maanden ondertussen, onze kleine Merel, ze kreeg vandaag haar laatste reeks spuitjes voor vijftien maanden.
Uiteraard werd ze ook gewogen en gemeten: 81 cm, en 11,150 kilo, blijkbaar een perfect gemiddelde. De dokter vond haar zeer levendig en attent, maar Merel vond het niet leuk dat er in haar oren werd gekeken, of dat de stethoscoop zo koud was, en begon te huilen. Een stapdemonstratie (nodig om te kijken of haar heupen wel normaal bewegen) zat er totaal niet in, alleen de armen van mama konden troost brengen. Helaas volgden er toen nog twee spuitjes, zodat Merel al helemaal begon te brullen.
Ik zette haar op de grond, en Mies bleef brullend staan. Van zodra ik aanstalten maakte om haar iets te geven of haar te willen pakken, brulde ze nog harder. Zowel de dokter als de verpleegster moesten lachen: zo klein, en toch al zo koppig en vastberaden. Pas toen ik haar een beestje gaf, plooide ze, en liep ze op me toe. Haar manier van lopen werd overigens goed bevonden, dank u.
Ze klom op een stoel, ik wikkelde haar in een dekentje, en toen zat ze parmantig te lachen, en charmeerde meteen compleet de verpleegster. Klein ding.
Maar gelukkig is alles dus dik ok.
366 – 27 februari
