“Kijk mama! Als we flink zijn, mogen we van juf Christelle voor één dagje een knuffeltje meenemen naar huis, en ik heb voor jou een vosje meegebracht. Want op Poort ben jij een vosje, hé!”
Tweede leerjaar
Kobe heeft nu dus al een week meegedraaid in het tweede leerjaar. Waar zijn juf in het begin eigenlijk een beetje bang was of het zou lukken, heeft ze er intussen het volste vertrouwen in.
Qua lezen zit hij voor, qua rekenen zit hij netjes op zijn plaats. Ze moet hem soms nog wel wat symbolen, zoals > of < uitleggen, of werkwijzen bij een oefening, maar dat lukt wel. De cijfers schrijft ze netjes bovenaan zijn blad, want hij kan op zich wel rekenen en de cijfers lezen, maar ze schrijven wil niet altijd vlotten.
En daar blijft zijn grootste probleem: dat schrijven. Hij krijgt bijles, soms zelfs over de middag, en krijgt aangepaste oefeningen, en mettertijd zal dat echt wel lukken. Nu is het echter soms behelpen.
Wat zijn welbevinden betreft, ik heb het gevoel dat ook dat wel oké zit. Hij heeft vriendjes in de klas, en daarbuiten speelt hij met zijn vriendjes van vorig jaar. Hij gaat in elk geval nog steeds graag naar school, zelfs liever dan in die eerste twee weken, heb ik zo de indruk. Alleen dat huiswerk maken, dat vindt hij lastig. Ha ja, want de geleidelijke opbouw uit het eerste leerjaar heeft hij ook overgeslagen natuurlijk. Maar ik help hem, stuur hem, begeleid hem, en moedig hem vooral ook aan.
We komen er wel, die zoon van me en ik.
365 – 17 september
En ook Kobe moet tegenwoordig huiswerk maken. Al is het voorlopig vaak nog zeer speels.
Van kogel en kerk
Deze voormiddag heb ik een grondig gesprek gehad met Kobes klastitularis, een dame van CLB en de zorgleraars. De algemene teneur was: Kobe kan echt niet blijven in het eerste studiejaar, want volgens de testen scoort hij op lezen AVI 6 (begin derde studiejaar) en qua rekenen zit hij op niveau tweede studiejaar. Mentaal is hij er ook zeker klaar voor: hij ziet het zelf zitten, hij weet bijzonder veel, en is zeer snel in bijleren. De discrepantie is gewoon té groot: in het eerste zou hij, zelfs mét speciale taken en differentiatie, zich beginnen vervelen, en uiteindelijk de boel op stelten zetten. Dat laatste was vooral mijn inbreng, want zo ken ik mijn Kobe wel.
Er zijn echter twee problemen. Eerst en vooral kan hij nog niet schrijven. Hij kent de letters op zich wel, maar vormt nog geen woordbeeld als hij schrijfletters ziet, en kan ze zelf ook niet. Motorisch mag het geen probleem zijn, maar echt sterk is hij daar niet. De zorgjuf zal hem twee keer per week apart nemen en hem de letters aanleren, zodat hij ook thuis kan oefenen.
Een tweede punt is iets wat ik meteen aanhaalde, en zijn klasjuf bevestigde: hij heeft totaal geen werkattitude. Of met andere woorden: Kobe is gewoon lui. Dingen die hem interesseren: prachtig! Maar voor al de rest zoekt hij altijd uitwegjes. Hij treuzelt, prutst, en kan zich zó lang bezig houden dat thuis bijvoorbeeld Wolf al alles heeft opgeruimd, en Kobe amper iets. Wolf doet dat uit plichtsbesef, en Kobe maakt daar schromelijk misbruik van. Of zoals ik vorige week met hem ben tegengekomen, en waarvoor ik me gloeiende kwaad heb gemaakt: we zaten in de keuken, en Wolf en ik hadden net de tafel gezet. Het was de bedoeling dat Kobe ook hielp, maar hij had er zich weer vanonder gemuisd. Toen we goed en wel zaten, zag ik dat ik een slabbetje voor Merel was vergeten. Kobe zit daar het dichtste bij, dus vroeg ik hem om er eentje te nemen. Zijn reactie: “Goh, zeg jong, ik moet hier ook echt altijd à lles doen he!” op de meest verontwaardigde toon die je je kan voorstellen. Ik heb hem meteen uit de keuken gezet, zo kwaad was ik.
Het zal dus een uitdaging worden. Aan de ene kant moet hij bijgewerkt worden, aan de andere kant zal hij de nieuwe leerstof ook veel sneller verwerken dan de anderen, en zal zijn juf hem strikt in de gaten moeten houden, en van de nodige uitdagingen voorzien. Plus: ze moet ervoor zorgen dat ook hij leert wat werken is, en dat niet alles vanzelf gaat. En vooral: dat hij niet mag afhaken zodra iets niet meteen vlot lukt.
Poeh. Het is geen cadeau, zo’n hoogbegaafd kind. Maar liever dat dan omgekeerd, vermoed ik. In ieder geval begint hij maandag in het tweede leerjaar.
365 – 11 september
365 – 10 augustus
365 – 31 juli
365 – 27 juli
365 – 21 juli
Getrokken door Wolf, aan de Bargiekaai.
Verjaardagsfeestje Kobe, zes jaar.
Het is wel pas in de vakantie dat hij zes wordt, maar na het débacle van vorig jaar (er konden amper twee meisjes komen) wilde ik zijn feestje liever op voorhand geven (zoals zes anderen van zijn klas, trouwens, hij had de voorbije drie weken elke woensdag en zaterdag/zondag een feestje). En dus stonden er hier vandaag zes kinderen heel enthousiast te wezen.
Bart moest om persoonlijke redenen weg in de namiddag, maar gelukkig zijn er van die vrienden die je eigenlijk niet vaak ziet, maar die er wel meteen staan als je ze nodig hebt. Dank je, Sophie!
Om twee uur druppelden ze binnen, en al was het weer niet echt super, het regende gelukkig niet, en dus hebben ze eigenlijk vrij veel buitengespeeld. Wolf, de enorme schat, had een activiteit geknutseld in de voormiddag: een soortement van muziekpak, maar dan zonder pak. In een doos zat een ganse reeks opdrachtjes, en wie de doos in handen had op het moment dat de muziek stopte, moest er eentje trekken.
Er zat onder andere bij:
– doe de Gangnam Style (Wolf had al op voorhand de Apple TV klaargezet)
– speel dirigentje
– open de cadeautjes
– trek gekke bekken
– eet taart
Er werd buiten gespeeld ook, tussendoor.
– ga je verkleden
En toen werden er nog oliebollen gegeten ook.
