Onverwachte pancakes

Op maandagmorgen eten we hier eigenlijk altijd cornflakes: het brood is standaard op op zondagavond.

Gisteren moest Kobe het eerste lesuur niet op school zijn: zijn leerkracht was ziek. Toch is hij mee opgestaan om zeven uur om voor een verrassing te zorgen: pancakes! En voor u zegt: waarom moet dat in het Engels, dat zijn toch pannenkoeken? Nee hoor, pancakes zijn van die kleinere dikkere Amerikaanse dingetjes die supermakkelijk zijn om te maken: alle ingrediënten in de blender, even mixen, en bakken.

Ik vond het zalig, die zoon van me. En het fijnste? Ik heb er niet naar moeten omkijken, gewoon mijn voeten onder tafel steken en eten.

Toch een heerlijke start van de werkweek, me dunkt.

Niet-Newtoniaanse vloeistof

Kobe prutst al ne keer graag: zo was hij màànden bezig met zijn slijmtoestanden.
Vandaag was hij met een grote grijns komen vragen of hij een doosje maïzena mocht hebben. Euh, ja hoor.

En nog wat later zaten ze met zijn drieën in de niet-Newtoniaanse vloeistof te prutsen: sla of druk er hard op, en het voelt als steen. Steek er zonder duwen je vingers in en je gaat er probleemloos door. Met wat druk kan je er perfect balletjes van rollen, maar zodra je die loslaat, stroomt het weer weg.
Ongelofelijk wijs! Probeer gerust zelf maar: water en maïzena, en in dit geval ook nog wat groene kleurstof.

Rollator, de gepimpte versie

In december had ik me, in een opwelling en omdat hij gewoon in de kringwinkel stond, een rollator aangeschaft. Niet dat ik die acuut nodig heb, maar als het in mijn rug schiet, zal ik blij zijn dat ik het ding heb, daar ben ik zeker van.

Ik gaf daar toen uitleg bij en vroeg hoe ik het ding kon pimpen. Ha ja, want ik voel me sowieso al 94 als ik met dat ding rondloop, laat staan dat het er ook zo moet uitzien. Er kwamen hele fijne suggesties, maar de meeste niet echt bruikbaar.

Kobe heeft in het begin van de quarantaine het ding voor me uit elkaar gevezen, afgeplakt en in het zwart gespoten met zilveren plekjes. Al véél beter dan het saaie blauw. Daarna heb ik eens rondgezocht online en een paar dingen op Wish besteld. Geen geld, maar wel een behoorlijke tijd wachten natuurlijk. Een paar weken geleden kwamen de accessoires aan, gisteren heb ik ze bevestigd. Zeg nu zelf, toch al een hele verbetering?

Nu ben ik nog op zoek naar kleine zilveren (of paarse) doodskopstickertjes. Als ik dan toch het oud wijf moet uithangen, dan graag met iet of wat stijl.

Sad Kobe

Toen ik gisteren aan Kobe vroeg of hij al fagot had gespeeld, antwoordde hij zonder verpinken: “Ja hoor, terwijl jullie gaan fietsen waren”. Alleen was hij een klein beetje vergeten dat wij hier een aantal sensoren hebben staan, waaronder een geluidssensor, en dat ik dus toch wel redelijk zeker was dat hij dat niet had gedaan.

Had hij dat meteen toegegeven, dan had hij gewoon moeten spelen en was daarmee de kous af geweest. Maar liegen? Nee. Gewoon nee. En dus mocht hij vandaag geen schermen.

Ik ben wel in de lach geschoten toen hij deze morgen beneden kwam.

Ach, zo lang heeft het allemaal niet geduurd, want zijn allerliefste broer kwam heel liefjes vragen, zo rond een uur of zes, of Kobe toch niet mocht spelen, want hij had hem nodig in zijn computerspel. Tsja…

GEJO High Tea

Blijkbaar is het een traditie binnen het GEJO – het Groot Evergems Jeugd Orkest, waar Kobe fagot speelt – om elk jaar een High Tea te houden. Dat is een kort concert, gevolgd door een uitgebreid buffet van vooral zoete maar ook hartige hapjes, Engelse stijl.

Vorig jaar waaiden we bijna weg in Belzele, dit jaar was het in de Poel te doen. Ik gooide Kobe af om half twee, en tegen drie uur stond ik er met Merel en ons pa. Ik moet toegeven, het concert was niet slecht. Ze spelen niet super, maar zeker niet slecht, en Kobe speelt vol overgave, ook al zijn de fagotpartijen meestal niet de interessantste.

En toen was  er nog het buffet, waar vooral ons pa zich zeer grondig aan te goed heeft gedaan. Het was dan ook dik in orde!

Enfin, een fijne zondagnamiddag.

Dode dude

Wolf moet blijkbaar een toets van Latijn leren over Caesar, ofwel was het Kobe die iets moest leren voor geschiedenis.

Hoe dan ook kwam het gesprek tijdens het avondeten op Caesar en zijn moorddadige politiek. En dat hij eerst een triumviraat had gevormd, maar dan toch een burgeroorlog was begonnen tegen Pompeius. Waarop Wolf vroeg aan Kobe: “Hoe, maar waarom, als ze dan toch met drieën waren?”

Waarop Kobe, droogweg: “Ha ja, die andere dude was dood”.

Of hoe onrespectvol de uitleg van een twaalfjarige over de dood van Crassus en het begin van de burgeroorlog tussen Caesar en Pompeius kan klinken… Ik lag in elk geval strijk.