Geplaatst op

X-it: optreden met eerste eigen nummer

Was ik er de vorige keer niet bij, vandaag gingen we met de hele familie (+ annexen) naar het optreden van Kobe en zijn groep X-it kijken. Ze speelden een uur tijdens de lunch op Hoeve Lootens, hier in Wondelgem centrum. Ik nam zelfs ons pa mee, en ook Arwen was afgekomen met haar zussen, net zoals de halve scouts.

Ik zal misschien bevooroordeeld zijn, maar ik vond hen echt wel goed, ja. Ze speelden de zachtere covers en Anna zingt echt wel goed. Alec moet daar nog iets meer bij durven, maar instrumentbeheersing hebben ze echt wel. Nu alleen nog vaker optreden dat ze zelfzekerder worden, en repeteren. Kobe stond te blinken met zijn nieuwe basgitaar, maar ook de oude was mee, want ze spelen één nummer in een andere stemming en dat scheelt wel een hoop werk. Uiteraard is er nog veel ruimte voor verbetering, maar dit is amper hun derde optreden, ze spelen nog maar sinds september vorig jaar. En dan vind ik dit best wel oké, ja.

En jawel, ook een eerste eigen nummer. Over de titel zijn ze er nog niet uit, dus voorlopig maar titelloos. Maar – vond ik – met een sterke referentie aan The Cure, qua gitaarsound en zo. Knap!

En als bisnummer nam Anna de bas van Kobe over en ging hij – een goeie meter weliswaar – achter de microfoon staan, voor een stevig punknummer. Gelukkig had hij zijn publiek gewaarschuwd, maar dan nog.

Ons pa zijn oordeel: “Ah zo een gebries!” Maar Kobe genoot er intens van, en daar draait het toch om.

En toen was het tijd om thuis iets te gaan eten, lekker rustig.

Geplaatst op

Anders elegant

Nee, voor een keertje niet ikke, maar wel Kobe. Het kalf.

Hij was al de hele week op SIS-week, een voorbereidingsweek in de scouts waarbij ze alle lokalen en het hele terrein klaar maken voor een evenement. Eigenlijk gewoon een excuus om allemaal gezellig daar te blijven slapen, me dunkt. Maar bon, hij mag dat gerust doen van ons. En dit weekend was er dus afterworkparty, een bingo en een silent disco en zo.

Ik had wel geëist dat hij zondagmiddag ging thuis zijn om te eten en dan naar die uitleg rond Japan te gaan. Er zijn grenzen, ook aan het hangen in de scouts.
Nu, gisteren stonden we toevallig met zijn tweetjes apart, toen hij zei: “Mama, ik moet je iets vertellen.” Ik vreesde al meteen het ergste, dat hij iets kapot had gekregen of zo… En toen stroopte hij zijn ene broekspijp op en trok ik daarop een wenkbrauw op. “Maar je mag niks tegen papa zeggen want dan gaat die meteen flippen!”

Bart was aan het gamen in zijn bureau, dus ik troonde Kobe mee naar de keuken in het volle licht en inspecteerde het getoonde scheenbeen. Hij had donderdagavond over een pallet willen springen, had ergens zijn sprong gemist en was nogal enthousiast tegen dat hout aangeknald. Zijn vrienden hadden gezegd, vrijdagochtend, dat hij misschien toch best eens bij een dokter zou passeren, maar dat had hij afgewimpeld. Intussen zag het hele been bont en blauw tot in zijn voet, stond het dik en gloeide het een beetje. Ik zag niet meteen etter of andere tekenen van een ontsteking, maar het was niet fraai. De wonde was ook nog niet helemaal dicht, dus ik heb het stevig ontsmet. Kobe heeft een hoge pijntolerantie, maar blijkbaar deed het toch ook meer pijn dan hij wilde toegeven. Op mijn uitdrukkelijke vraag is hij vandaag toch naar de dokter gegaan, om zeker te zijn dat het oké was, en voor een tetanosspuit. Dat laatste bleek niet nodig want nog actief van een vorig akkefietje, maar de dokter vond het inderdaad toch verstandig dat hij was gekomen. Er was geen ontsteking, maar we moesten het wel goed in de gaten houden.

Vandaag, na vier dagen, ziet het er dus nog zo uit:

Die zoon van me, die gaat nog eens helemaal blauw uitslaan, als hij niet oplet. Serieus…

Geplaatst op

Resultaten!

Het was eventjes afwachten, en beide heren wisten eigenlijk niet hoe hun examens waren geweest. Wolf dacht dat het wel oké ging zijn, maar was daar ook niet helemaal zeker van. Hij bleek zich nergens zorgen over te hoeven maken: voor alles erdoor.

Persoonlijk snappen we er de ballen van wat hij allemaal aan het studeren is, maar bon, hij doet het goed, en hij zit intussen in zijn eerste master, we laten hem volledig zijn ding doen.

Kobe was er niet helemaal gerust in: bij één van zijn examens had hij verklaard dat dat het slechtste examen ooit was, en dat bleek ook zo te zijn. Voor de rest wist hij het zo niet, en ik vind dat hij dat eigenlijk niet slecht heeft gedaan. Jammer van die biochemie…

De rest zijn geen schitterende cijfers, maar wel er telkens door, en dat is het belangrijkste. 5/7 dus. Het zijn ook vakken die hem niet allemaal interesseren, want hij wil volgend jaar echt cel en gen gaan doen, weg van plant- en dierkunde en zo. Alleen moet hij nu wel eerst alles op alles zetten voor de twee vakken van het eerste jaar die hij nog moet halen. Dat zijn twee vakken die hij nu in het tweede semester krijgt: chemie en analyse. Hij MOET er ook gewoon door zijn, want anders hangt hij door de harde knip, waarbij je moet stoppen met je gekozen studierichting als je er na vier zittijden nog niet door bent. En hij wil zichzelf vooral de zenuwen besparen om ze nog in tweede zit te moeten doen.

Maar al bij al vind ik dat hij ook wel goed bezig is, die Kobe van ons.

Trots op mijn beide jongens, jawel.

Geplaatst op

Oude filmpjes

Toen ik onlangs het oude fototoestel nog eens bovenhaalde, bleken er op de SD-kaart warempel nog drie oude filmpjes te staan die Kobe destijds had gefilmd zonder mijn medeweten. Het is vermoedelijk ergens in 2013, want Merel ziet er een jaar of drie uit. Ik vond ze heerlijk…

Geplaatst op

Exit Anna

Waar ik wel spijt van had, is dat ik zaterdagavond niet thuis was. Ik had al maanden geleden toegezegd voor Into The Node, en had daar ook echt wel zin in, maar…

Kobe kwam enkele weken geleden af met de aankondiging dat hij een eerste optreden had met zijn groepje, Exit Anna. Hij heeft jarenlang fagot gespeeld, maar is daar in het zesde mee gestopt en heeft zich toen over mijn kleine basgitaartje ontfermd. Ik had die in januari 2022 – blijkbaar nog steeds met mondmasker – gekocht toen we een gitaar voor Wolf kochten, omdat het ding amper 100 euro kostte en ik dat voor dat geld toch niet kon laten liggen. Intussen hadden we een tweede versterker gekregen via Gift Gent en was Kobe echt wel gebeten door die bas. Hij heeft dan ook met een groepje gespeeld op zijn proclamatie.

Nu was hij dus beginnen spelen met enkele vrienden van de scouts: Anna (ook van onze school) op zang, Jurre op gitaar, hijzelf dus op bas, en toen zochten ze nog een drummer en werd dat Brecht, van het KAM en het proclamatiegroepje. Anna’s papa is een fervent muzikant en heeft een heuse studio bij hem thuis, hier vlakbij, ideaal dus.

Blijkbaar hadden ze na één repetitie vastgesteld dat een extra gitarist ook wel welkom was en sloot Alec zich bij hen aan, óók al van dat proclamatiegroepje op het KAM. Met andere woorden: vijf groepsleden, waarvan drie van de scouts en vier van het KAM.

Zaterdag hadden ze hun eerste optreden, en uiteraard waren Bart, Merel, Wolf en Arwen present. Bij Anna speelden de zenuwen nog een beetje, maar eigenlijk zingt ze verdomd goed. En de heren, die speelden de pannen van het dak, ook wel zenuwachtig, maar bon. Voorlopig zijn het nog covers, maar er zijn plannen voor eigen nummers.

En toen waren er zelfs groupies. Moet ook maar eens kijken hoe hard hij zich staat te amuseren op het einde, wanneer de zenuwen weg zijn. Die lach, daar zou ik alles voor doen.

 

Geplaatst op

Een verjaardagsdagje

Kobe werd dus achttien gisteren, waarvoor ik hem dan ook eens ongestoord liet slapen. Ongestoord is eigenlijk niet helemaal het woord, want de poetsvrouw ging vrolijk te keer in de gang met stofzuigers en dweilen, maar dat stoorde blijkbaar niet. Pas tegen kwart voor twee kwam de meerderjarige boven water, zodat ik naar de winkel kon om koffiekoeken en boodschappen voor de grote ketel macaroni met hesp en kaas ’s avonds.

Ik had Merel al tegen elf uur naar het appartement gevoerd, waar ze Wolf en Arwen ging helpen met schilderen. Tegen zes uur – ik was onderwijl aan het koken – ging Bart ze weer ophalen, zodat we met zijn zessen aan tafel zaten. Daarna had ik nog taart voorzien, gewoon omdat die zo leuk was: een grote minion. Alleen had iedereen eigenlijk al te veel gegeten, maar Kobe kon het toch niet laten om vakkundig het oog te verwijderen. Zo is hij dan wel weer.

En toen reden we in twee auto’s richting de Kinepolis, voor de Fantastic Four. Kobe had er geen behoefte aan om vanavond nog uit te gaan met zijn vrienden, gezien het feit dat hij zijn verjaardag vrolijk had ingezet ergens op het Sint-Baafsplein en pas tegen vijf uur in zijn bed was gerold. Maar de film met zijn allen, dat zag hij dan wel weer zitten natuurlijk. En toen bleken zijn vrienden alsnog naar de Feesten te gaan, en kon hij daar niet voor onderdoen natuurlijk.

Ik denk dat zijn verjaardag adequaat is gevierd, ja.