Belzeelse velden, wegels, weiden en onvindbare paden

Nog een dagje gaan werken in het huis van mijn vader? Nee dank u, dat ziet de rug echt niet zitten. Ik moet echt opletten hoeveel ik doe, of het gaat fout. Maar in de loop van de namiddag had ik echt geen zin meer om nog te blijven zitten, de rug kon wel wat beweging zonder inspanning gebruiken, en dus stapte ik de fiets op, om net over de Ringvaart, in Belzele, te gaan cachen. Daar ligt een rondje dat ik eigenlijk wilde houden om af en toe een cacheke te doen om de lege dagen in de cachekalender op te vullen – je kan zien op welke dagen van het jaar je nog niks gevonden hebt – maar deze waren sowieso langs paden die niet met de auto bereikbaar zijn.

Dat ga ik ook geweten hebben: ik fietste eerst langs de Nieuwe Kale, maar kwam daarna in velden, wegels, parken en dies meer terecht. Prachtig gewoon! Als Wolf het ooit weer in zijn hoofd krijgt om te gaan lopen, moet hij in het vervolg als opwarmertje maar tot daar fietsen en dan daar gaan lopen. Echt. Sommige paden waren intussen wel helemaal verdwenen, opgegaan in onkruid, grassen of een boer die iets te enthousiast geploegd en gezaaid had. Tsja.

Ik ben zelfs deels in een boom gekropen. Compleet onverantwoord, ik weet het, maar zo leuk… En ik had echt goeie grip en zo, dus het viel wel mee.

Er ligt daar dus ook een mooi park, en je rijdt zelfs door stukjes bos. Een heel mooi rondje, en als het ooit nog eens een warme avond is en Bart ziet het zitten om eens te gaan fietsen, dan weet ik alvast waar naartoe.

 

Dagje Nederland, in casu het Kröller-Müller

Bart moest vandaag in Ede zijn, tussen Arnhem en Utrecht, voor een podcast. Hij had gevraagd of ik geen zin had om mee te komen, en daar zei ik geen nee tegen: het is bijna drie uur rijden, maar twintig minuten verder zit je in Otterlo, meer bepaald in het Kröller-Müller museum, en voor zover ik me herinnerde, heeft dat een prachtige collectie. Meteen kon hij me in het terugrijden afgooien in Dordrecht, voor Big Rivers. Normaal gezien zou ik vrijdag zelf rijden en dan Mireille oppikken, maar mijn auto is nog steeds in de garage, helaas, ik heb dus geen vervoer. Ik had de trein kunnen nemen of iets anders proberen verzinnen, zoals het huren van een auto, maar een van de logische routes van Otterlo naar huis is via Dordrecht, en wie ben ik dan om moeilijk te doen?

Rond negen uur vertrokken we, kwart voor twaalf stonden we op de markt in Ede, nog wat later genoten we allebei van een fijne salade en had ik al wat labcaches gevonden. Tsja…

Om één uur moest hij bij OMA zijn voor zijn podcast, en ik ben dan maar in de buurt gaan rondlopen voor een paar geocaches. Er was een hele leuke multi rond vijf grote kunstwerken op ronde punten, maar jammer genoeg klopte mijn berekening voor de uiteindelijke cache niet helemaal. Maar ik had dus wel een fijne wandeling in een mooie buurt.

Iets voor drie waren we in Otterlo. Wat een prachtig museum, wat een collectie! Ik heb veel te veel foto’s genomen, maar bon, het is mijn blog :-p

Voor de beeldentuin deed Barts voet te veel pijn, dus liepen we daar niet echt rond.

Het zorgde er wel voor dat ik netjes tegen zessen in Dordrecht was, wat ervoor zorgde dat ik mee kon eten – Sabrina had heerlijk gekookt met gnocchi en soep en salades – en dat ik vooral ook mee kon op het bootje. Maar dat is voor een volgende blogpost.

Sushi

Om een of andere reden had Bart aan Merel beloofd dat we nog eens sushi gingen eten. Ze is daar zot van, en wij zeggen daar zo gelijk ook geen nee tegen. Ze mocht zelfs kiezen: aan huis laten komen of op restaurant.

In dit zalige weer reden we gisterenavond dus met de fiets naar de Korenmarkt, want de Twilight Sushi daar heeft, zover we al kunnen uittesten hebben, de beste Dragon Eye rolls die er zijn. Kobe is op kamp, maar Wolf zat al de hele dag in de loods voor UGent Racing, dus niet echt ver. Sushi is zijn ding niet, maar die Dragon Eyes kan hij wel smaken, en hij mocht gerust ook kiezen voor teriyaki of zo. Hij kwam dus ook vrolijk aangefietst daar op de Korenmarkt.

En zo zaten wij gisterenavond dus met zijn viertjes op een heerlijk terrasje midden in ’t stad voor een sushiboot met extra Dragon Eye rolls, zomaar, omdat het kon. En omdat het vakantie is. En zomer. En lekker weer. En vrijdag.

Ik fietste daarna nog even verder om een cache te vervangen en om op ’t appartement de planten water te geven. En ik zag dat het goed was.

Rondlopen in Heusden

Via GIFT Gent had ik twee hele leuke, donkere nachtkastjes op de kop kunnen tikken, perfect voor Wolfs slaapkamer. Alleen waren die wel op te halen aan het station van Gentbrugge, zowat de andere kant van Gent. Geen nood, er is altijd wel een geocache in de buurt, in casu in Heusden deze keer: twee reeksjes labcaches, de bonussen daarvan en nog een losse enkeling.

Het leverde me een leuke wandeling op, wat rondgerij met de auto en uiteindelijk ook nog een ijsje op de markt van Heusden, op aanraden van een Heusdense collega. Ik was geïntrigeerd door een brandraam in de kerk, ging er even binnen en zong er meteen ook iets, want ik was er toch helemaal alleen en de akoestiek was prima.

Resultaat: ik was pas tegen acht uur terug thuis, maar wel helemaal ontspannen en uitgewaaid. En… ik had een ijsje! Nè!

Oh, en die nachtkastjes? Die heb ik persoonlijk nog uit de auto gekregen en op hun plaats gezeuld. Mijn rug was er niet dankbaar om, maar mijn tevredenheid was groot.

 

Net geen urbex

Deze namiddag reed ik met de fiets naar de kine in Evergem – het is een kwestie van de rug in beweging te houden. In het terugkeren reed ik nog even naar de overkant van de Christoffelweg, want daar ligt een reeks caches die in hou om blanco vakjes in mijn cachekalender op te vullen: het is de bedoeling om op elke dag van het jaar toch minstens één cache te halen. Momenteel zijn er nog 29 lege vakjes, en is mijn topdag 10 augustus met 100 caches doorheen de jaren.

Ik reed doorheen het terrein van het GO!, waar onder andere het internaat het Molenschip ligt, en zag dat daar een vervallen kasteeltje staat. Het terrein is afgesloten, de meeste ramen zijn dichtgetimmerd, en sommige ramen staan open waardoor de elementen vrij spel hebben. Geen idee wat de plannen zijn hiermee, of het ooit gerestaureerd wordt of dat ze het verder laten verkommeren tot het afgesmeten kan worden, maar bon, ik vond het vooral mooi. En ook wel jammer dat ik er niet dichterbij kon komen, maar dat doe ik dan liever niet, zeker al niet omdat het GO! zo’n beetje mijn werkgever is en al.

Mocht iemand meer weten: graag!

Merendree

Deze voormiddag moest ons pa naar Merendree om die drie plekjes huidkanker te laten verwijderen. Dat is geen zware ingreep, dat is onder lokale verdoving bij de plastisch chirurg. Maar de wachtzaal zat vol, de stoelen zitten niet goed en ik had ook geen zin om daar een half uur te zitten koekeloeren, en dus ging ik nog snel wat caches oppikken.

Euhm, er waren precies wat braampjes in de buurt.

Al bij al de cache nog redelijk vlot kunnen pakken, maar ik weet dus weer waarom ik normaal gezien nooit ga cachen met blote benen. Juist.

Wat verderop lag er nog eentje, aan een hele mooie slag.

En toen was het half uurtje op, ging ik mijn pa oppikken die het allemaal probleemloos doorstaan had en bracht ik hem terug, netjes op tijd voor zijn middageten.

Ik verbeterde nog wat en reed ’s avonds zowaar met de fiets naar de koorrepetitie, kwestie van voldoende in beweging te blijven. En ja, ik geniet daar echt wel van, van dat fietsen in het donker. Vreemd, eigenlijk.

Parkjes zoeken

Elf juni, midden in de examens dus, en ik moet mijn rug echt wel een beetje in beweging houden, heb ik gemerkt.

Ik ben dus na mijn kiné – die wel per auto was – nog op de fiets gesprongen en heb een stevig eindje gefietst om enkele caches na te kijken – de meeste waren gewoon nog in orde – en vooral ook een nieuwe cache te versteken. Ik had er eentje weggestoken op een prachtig plekje, aan de doorgang naar het Prinsenhof, maar daar ligt het eindpunt van een multicache waar ik totaal niet op gelet had. Mja.

Ik heb dus eerst stevig doorgefietst om die rug in beweging te krijgen, en heb er andermaal enkele mooie foto’s genomen langs mijn route.

Ik ging dus op zoek naar nieuwe parkjes, en zo kwam ik in de Rozanetuin terecht, een parkje dat ik wel al van de overkant gezien had maar waar ik nog nooit binnen was geweest. Dat ligt namelijk aan de Brug der Keizerlijke geneugten, maar dan wel aan de kant van het Zilverhof. Mooi parkje, maar soms afgesloten en dus geen cachemateriaal.

Ik fietste verder naar een ander groen plekje op mijn kaart, en dat bleek een heel strakke, mooie publieke binnentuin te zijn, helaas dus ook niet ideaal voor een cache.

Uiteindelijk werd het een verkeersbord aan de zij-ingang van het Sint-Lucas, aan de Molenaarsstraat.

Ik was helemaal uitgewaaid, helemaal ontspannen en klaar om nog wat examens te verbeteren en dan te gaan kwissen, de laatste kwis van het seizoen.

Concertje in Horebeke

Deze namiddag hernamen we ons Caleidoscoop-concert in de Protestantse Kerk in Horebeke, een gehucht in the middle of nowhere. Lag het nu daaraan, of aan het feit dat het om vijf uur ’s middags was? Feit was dat er niet veel volk was, maar dat mocht de pret en de kwaliteit niet drukken.

We gaven het beste van onszelf, zongen – gelukkig niet letterlijk – de pannen van het dak en ik gaf de presentatie met mijn meest zoetgevooisde microstem. En ja, we zagen dat het goed was.

Na afloop was er een receptie en ging een aantal van de koorleden nog samen iets eten. Ik zag dat niet zitten: mijn sociale batterij was helemaal leeg, de rug deed lastig en ik wilde het hoofd even laten uitwaaien. Ergo: een paar geocaches in een prachtig landschap.

Ik was pas na achten thuis – het concert had geduurd tot half zeven en het is een half uur rijden – maar het deed wel deugd, zo’n namiddagje.

Op naar het volgende concert, iets wat veel minder mijn ding is, zijnde Duitse romantiek. Ach ja…

Repetitie met een cacheke

Zondag hebben we een concert met ons koor in de kleine protestantse kerk in de Geuzenhoek in Horebeke, in de Vlaamse Ardennen dus.

Vandaag hadden we onze generale repetitie, in dat kerkje dus. Het is ook het kerkje waar we destijds ons eerste concert gaven met dit nieuwe koor, intussen meer dan vijf jaar geleden. En ja, het is er bijzonder aangenaam zingen, al is het een beetje weg van de wereld. En waarom Geuzenhoek? Wel, om een of andere reden – er is hier een heus museum aan gewijd en er zijn infoborden – is hier een protestantse enclave, compleet met veel nog steeds Hollands sprekende inwoners.

In het naar huis rijden na een aangename repetitie – ik doe er ook de presentatie en het voorlezen van de teksten – wilde ik ook nog een geocache oppikken en verzeilde ik bij een pracht van een molen. En ja, alle onderstaande foto’s zijn op hetzelfde moment genomen, met mijn Iphone, maar de ene dus met langere sluitertijd dan de andere. Ongelofelijk toch, wat die computerkracht met zo’n foto’s kan doen, want nee, er zit geen nabewerking op.