Oudercontact

Jawel, ook de oudercontacten zijn tegenwoordig digitaal. Dat is al niet meer de eerste keer natuurlijk, zo hebben we er al een paar gehad.

Het is wel de eerste keer dat het systeem het niet meer accepteerde. Smartschool heeft zich vorig jaar in het begin van de lockdown verslikt in de gigantische groei van het dataverkeer, maar heeft toen wat servers bijgestoken en dat lukt wel. De oudercontactmodule is blijkbaar een extern gegeven, en die mensen hadden blijkbaar nog niet door wat het zou geven als gans Vlaanderen simultaan inlogt.

Resultaat: het hele boeltje crashte blijkbaar. Ik had geluk: ik had maar één ouder bij wie het niet helemaal lukte: we hadden wel beeld en zij hoorden mij, maar ik hoorde hen niet. We hebben dan maar gebeld met elkaar terwijl we naar elkaar keken. Best wel grappig, eigenlijk.

En verder eigenlijk vooral constructieve gesprekken. Dat hoort ook wel zo in een zesde jaar. Als je daar nog ernstige problemen hebt, dan klopt er iets niet, dan hebben we ons werk de voorgaande jaren niet helemaal goed gedaan.

En ik, ik mocht van Bart zijn bureau gebruiken met het grote scherm, de juiste belichting en alles erop en eraan. Het maakt wel een verschil, ja. Alleen die stoel ligt me niet: het mag dan een ergonomische gamersstoel zijn, mijn rug heeft blijkbaar specifieke eisen. Tsja.

Klassenraden

Yup, uiteraard kunnen ook de klassenraden niet zomaar doorgaan. Vorige deliberaties zaten we wel nog allemaal samen in een grote zaal, elk met mondmasker en ontsmettingsgel en alles erop en eraan, maar eigenlijk werkt het behoorlijk goed online ook.

Sneller gaat het niet, nee, het tempo is ongeveer hetzelfde, maar het heeft wel het voordeel dat je gewoon thuis bent en niet moet zitten wachten in een koud, ongezellig lokaal. Ik heb nog allerlei kleine taakjes gedaan voordat het aan mij was, maar aan echt grote dingen kan je natuurlijk ook niet beginnen. Dat is niet erg: het blijft een werkdag.

Een ander voordeel is dat  ik tijdens de lange klassenraden van het eerste – ik heb uit elke klas een paar leerlingen en moet dus de hele tijd aanwezig zijn – gewoon in de zetel kon liggen, iets wat mijn rug bijzonder apprecieerde.

Al bij al werd het vandaag een lange dag: van 8.30 uur tot 18.30 uur, met een half uurtje pauze om te eten. Ik had geluk: de laatste paar leerlingen had ik niet meer, zodat ik rustig kon eten samen met het gezin ^^

Het is en blijft een raar jaar.