Woensdag: stress en gezapigheid

Woensdag, da’s hier altijd een mix van stressmomenten en heerlijke gezapigheid.

Stress, toen Wolf ’s morgens plots hartverscheurend begon te huilen. Zijn gitaarsnaren moesten al twee weken vervangen zijn, en hij ging dat nog rap even doen voor school. Tot hij vaststelde dat je zo’n snaar er niet op een halve minuut had afgedraaid en weer op. Bon, mama to the rescue: ik moest maar om twintig over negen lesgeven, en ik heb me dus een zere pols gedraaid in dat dik uur dat ik nog over had. Ik was nog ei zo na te laat ook, maar de nieuwe snaren zaten erop. Hopelijk komt die pols ook weer snel in orde.

Gezapig tijdens het lesgeven. Gewoon, fijne klassen, fijne leerstof, en het klaslokaal is nu eenmaal mijn element.

Stress toen er files bleken te zijn, en ik niet gelijktijdig met de kinderen kon thuis zijn. Meer stress om snel te kunnen koken, want de jongens moesten naar de notenleer/gitaarles. Het was enerzijds gewoon spaghettisaus opwarmen, maar Kobe lust die niet, en ik heb nog snel aparte saus voor hem gemaakt.

Gezapig terwijl de jongens naar de les waren, en ik met Merel heerlijk meisjesdingen deed, zoals nagels knippen en lakken, koffie drinken met een koekje bij, sites updaten.

Stress, want natuurlijk belde terwijl ik net de jongens ging halen, de man van Eandis dat hij voor de deur stond. Hij wilde gelukkig wel de twee minuten die ik verwijderd was, wachten, en dus heb ik nu een gloednieuwe, veiligere hoofdschakelaar voor de elektriciteit. Oef.

Gezapig terwijl er vieruurtjes werden genuttigd, toetsen verbeterd en algemeen getamzakt.

Stress omdat het plots toch later bleek te zijn dan gedacht, en er naar de rugby moest gegaan worden, met het smeren van sandwichkes en alles wat daarbij hoort.

Gezapig terwijl de jongens aan het trainen waren, en ik met Merel door de vrieskou liep, vaststelde dat zowel glijbaan als picknicktafel veel te nat en te ijzig waren om te gebruiken, en dan maar al wandelend een sandwichke at, terwijl Merel vrolijk huppelde en we naar het ijs keken.

IMG_3453 IMG_3461 IMG_3458 IMG_3459 IMG_3466 IMG_3464

Stress omdat Merel sowieso op woensdag- en vrijdagavond veel te laat in bed zit wegens die rugbytraining, en ik me dus opjaagde om haar toch nog tegen kwart over acht in bed te krijgen.

Gezapig omdat het heerlijk rustig was met de kinderen in bed, en ik nog op mijn dooie gemakje nog wat werk voor school en blogs kon doen.

 

Eerste picknick van het jaar

Het is niet omdat het winter is, dat het koud is of al donker, dat je niet kan gaan picknicken. Zolang het niet regent, kan dat best. Alleen werkten de eendjes vandaag niet mee…

Merel had er deze keer namelijk aan gedacht om oud brood mee te nemen. “Ha ja, mama, dan moeten we geen stukjes van onze eigen boterhammetjes afbreken en naar hen gooien!” Goed gedacht door die dochter van mij, alleen zijn eendjes er in de winterse donkerte blijkbaar niet zo happig op om in de buurt van mensen te komen. Daar stonden we dus met ons oud brood. Tsja.

IMG_3025

IMG_3018

IMG_3020

IMG_3023

Heel lang zijn we eigenlijk niet buiten gebleven: ik denk dat we na drie kwartier in het clubhuis stonden. Maar we hadden er allebei wel deugd van gehad, van de wandeling en de picknick.

Picknick

Ik denk dat ze ervan geniet, mijn Merel, van die winterpicknicks. Of wat denkt u zelf, bij het zien van deze – slechte – iPhonefoto’s?

IMG_0865

IMG_0864

IMG_0866

Winterpicknick

Ook in de winter in het donker moet picknicken kunnen, vind ik. Enfin, vindt eigenlijk vooral Merel.

Ik vermoed dat ze intens geniet van de mama-dochtermomenten, waarbij ze me helemaal voor zich alleen heeft. Het alternatief is het clubhuis, en daar begin ik dan weer met andere ouders te interageren, dus gaat dat moment verloren.
Zodoende zaten Merel en ik ook vandaag aan een picknicktafel in de Blaarmeersen, stevig ingepakt. Ze is zot van het kleine speeltuintje aan de ingang van de camping, dus wandelen we telkens daarnaartoe, eten daar, en wandelen dan het hele eind langs het strandje naar het clubhuis.

365-337

Vandaag was het koud, toch wel. Een sandwich aan de picknicktafel, nog eentje op de pier in het water, en tegen dan vond ook zij het welletjes. Maar stiekem genieten we daar allebei intens van.

Moe

Ik ben moe. En dan bedoel ik echt moe. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Dat fysieke, dat krijg je er wel af door een paar nachten goed te slapen. Maar dat mentale, dat gaat nog wat langer duren, vermoed ik. Het is gewoon te druk geweest de laatste tijd, met vanalles en nog wat eigenlijk.

Ik kijk enorm uit naar de vakantie, en ik ga echt niks plannen. Gewoon thuis, wat klussen, wat lezen, wat spelen met de kinderen, eventueel eens naar een museum of zo. Ik heb dat trouwens al plechtig aan Bart moeten beloven ook, dat we het rustig aan gingen doen in de vakantie.

Gelukkig zijn er nog de zen-momenten tijdens de rugbytraining van de jongens. Ervoor is het altijd stressen, want er is altijd wel eentje die iets niet vindt, waardoor we uiteindelijk toch weer ei zo na te laat zijn. Maar zodra we er zijn, lopen de jongens naar het veld, en gaan Merel en ik wandelen. Ook vanavond, trouwens. We hebben een mooie wandeling gemaakt, een nieuw speeltuintje met een snelle glijbaan gevonden, en we hebben gepicknickt aan een heuse picknicktafel. In het donker, jawel. Daarna zijn we nog verloren gelopen op de camping – er moet een doorsteek naar het water zijn, maar die vonden we niet.

Enfin, de lange wandeling met een huppelend en kwetterend meisje heeft me deugd gedaan.
Straks moet ik nog spullen bijeenzoeken voor morgen, dan twee uur rijden naar Ankoria, een dagje larpen, terug rijden, en dan zondag examens opstellen. Oh, en ergens nog huishouden doen ook. En nog wel een paar dingen. Zucht.

Zen

Kleine meisjes en eendjes, meer heb ik blijkbaar niet nodig om zen te worden. Toegegeven, de zon hielp ook wel fameus.

IMG_2289

IMG_2291

Blaarmeersen

Het was lang geleden, maar Merel en ik zijn nog eens tijdens de rugbytraining gaan picknicken aan de Blaarmeersen zelf. Het licht was ronduit magisch.

IMG_2123

IMG_2124

IMG_2126

IMG_2127

IMG_2128

IMG_2132

IMG_2134

We liepen langs het strandje, genoten van de zon, en gingen zitten op de steiger. En schrokken ons halfdood, toen er plotseling stemmen vanuit het water leken te komen. Jawel, vier duikers. Oef.

IMG_2136

En toen kwamen daar twee mannen, die een eind verderop aan het vissen waren, visvoer in het water gooien om de vissen te lokken.

Een ongelofelijk zicht: de meeuwen lusten die brokjes voer ook wel, en kwamen er en masse op af. De brokjes die toch de bodem raakten, werden vakkundig opgevist door waterhoentjes, die op hun beurt brutaal werden overvallen door de meeuwen, die soms met vijf tegelijk op het arme waterhoentje aanvielen, en gewoon het voer uit de bek stalen.

IMG_2148

IMG_2139

IMG_2140

IMG_2143

IMG_2147

IMG_2150

IMG_2152

IMG_2153

IMG_2158

En intussen ging de zon onder, en was ik helemaal zen.

Die Merel-mama-momenten, die zijn gewoon zalig.