Giecheltrein
Dat ik rare kinders heb, dat mag niemand verbazen.
Maar onderstaand filmpje bewijst nog maar eens hoe raar ze soms zijn. Ik denk dat ze al ongeveer een kwartier bezig waren, en eigenlijk waren ze al een beetje uitgegiecheld. Gelukkig zat er nog net genoeg giechel in om een klein stukje te kunnen filmen.
Ideaal om te bekijken als u eens aan een lach toe bent. U wordt hier spontaan vrolijk van. Enfin, ik toch.
365 – 18 januari 2014 – ons huis in 1777
De pijl aan de Oude Lieve wijst ongeveer recht ons huis aan. Echt wijs om zien.
Het origineel, de ganse kaart van Gent, vind je hier.
Vrijdag taartdag
Toen ik de foto van de dag postte, moest ik eraan denken: ik heb het nog niet gehad heb over vrijdag=taartdag van mijn zesdes.
Ik heb een vrij grote groep zesdes dit jaar, 23 man sterk, en die spreken tegenwoordig onderling af om een taart te bakken op vrijdag. Ik snij die dan vlak voor het speelkwartier aan, en zo heeft iedereen een klein stukje. Ha ja, want een taart in 24, dat valt klein uit.
Hoe is dat gekomen? Ik weet het eigenlijk niet met zekerheid. Ik vermoed dat het gestart is met de verjaardag van Stephanie, toen haar vriendinnen een cake mee hadden. Ze vonden dat toen enorm gezellig.
Daarna ben ik beginnen dreigen bij twee van mijn grootste kletskousen: “Freek, als ge nu nog één keer uw mond opendoet tegen uwe gebuur, moet ge een taart bakken tegen volgende week!”. Freek kon zijn mond niet houden, en toen hadden we fantastisch lekkere appelcake. En sindsdien volgen de cakes en taarten elkaar op: regenboogtaart, brownies, chocoladecake, een soort broodpudding met kersen…
Mijn verjaardag viel ook net op een vrijdag, en toen had ik mijn standaard kokostaart mee. Ze doen niet allemaal mee, jammer genoeg, maar vinden het precies wel allemaal even lekker. Maar eigenlijk heb ik er totaal niks mee te maken: ze regelen dat compleet onderling, en zijn ook onderling op het idee gekomen. Ik zorg alleen dat er een mes is, en heb ook een rol keukenpapier meegenomen zodat er geen kruimels achterblijven.
Ik vind het eigenlijk helemaal niet erg ^^
365 – 17 januari 2014 – vrijdag taartdag
Een van de taarten van mijn zesdes. Met oreocrèmevulling!
Nieuw raam
Het was een processie van Echternach, dat ene nieuwe raam hier beneden. Het ene grote raam aan de zijkant (naast de vroegere voordeur) is het enige raam beneden dat nog gewoon dubbel glas is, en nog niet vervangen door hoogisolerend glas. Omdat we toch glazenmakers over de vloer hadden, leek het ons het ideale moment om ook dat glas te laten vervangen. Juist ja.
De eerste dag dat de mannen van de ramen kwamen, hadden ze het glas wel bij, maar dus niet de tijd om het installeren. Ze gingen het ook gewoon even binnen zetten, en waren nog verontwaardigd ook over het feit dat ik niet wilde garanderen dat het daar niet gebroken zou raken, omdat er anderen volop aan het werk waren in die ruimte.
“Oe madam, we meugen wieder da nie binnen zetten? En tons moeten me wieder da were meepakken?”
Ze namen het glas dus weer mee. De dag daarop hadden ze het glas opnieuw bij, maar geen tijd. Tsja, glas opnieuw mee richting de West-Vlaanders, want er werd uiteraard verder gewerkt.
Derde keer, namelijk toen ze de ‘Colorbel’ kwamen installeren, het blinde stuk glas tussen grote en kleine badkamer boven: “Oi, madam, me zijme de latjes vergeten. Kunnen me wieder da glas nog altijd nie binnen zetten? ’t Zoe maar veur een weeke of tweeje zijn.”
Venster opnieuw naar af.
Tot deze morgen dus: om kwart over negen stonden ze hier met het glas, mét latjes en al. Tegen de middag bleek het netjes geïnstalleerd, en proper afgewerkt.
En meteen ook het plooiwerk in de hoek, dat ze ook nog moesten installeren, en waarvoor ze probeerden aparte verplaatsingskosten aan te rekenen (en dat er voordien zo uitzag).
Beetje bij beetje.
We gaan er écht ooit nog geraken. Jawel.
365 – 16 januari 2014 – nachtplant
Oh ja, ik heb er ook nog lichtjes in gehangen, in die plant…
Jungle
Ik ben verzot op planten. Wie me kent, weet dat wel. Als het aan mij lag, stond mijn ganse huis vol planten. Bart tempert me daar een beetje in, en hij heeft wel gelijk.
Maar in mijn bureau heb ik een slingerplant: zo’n echt junglegeval, met luchtwortels die zich ergens aan vastklampen, en die meters lang wordt. Ze stond een beetje verloren in de hoek achteraan, en ik had de uitlopers vastgemaakt aan gordijnrails in mijn veranda (mijn bureau is dus een verandageval), maar omdat ik wist dat ik ze ging moeten verzetten, had ik ze eigenlijk wel wat verwaarloosd.
Vandaag ben ik speciale zelftappende vijzen gaan halen om in te draaien in het aluminium van de veranda, zodat alles een pak steviger wordt, en ik de plant zonder scrupules of beperkingen kan ophangen. Mijn grote bureaukast is verzet, en de plant is van links naar rechts verhuisd, waar ze een pak meer in het zicht staat. De uitlopers zijn opgebonden, en helaas heb ik er eentje van een meter of vier afgebroken. Ik heb ze dan maar in het water gezet zodat ze wortels trekt, en ik ze later opnieuw in de pot van de moederplant kan zetten.
De plant zelf moet zich nu nog ‘zetten’: de bladeren moeten nog draaien, ze zal nog meer doorhangen links en rechts. Maar ze heeft nu vooral ook weer ruimte en lucht om te groeien, en da’s het belangrijkste.
365 – 15 januari 2014 – pet
Voor die ogen zou je toch alles doen?
Gegijzeld
In mijn eigen woonkamer, nog wel!
Vandaag zijn ze hier immers het plafond aan het herschilderen, samen met de witte muren. Omdat ik het echt niet zag zitten om alles te verhuizen, hebben ze gewoon alles afgedekt met plastiek. En toen kwam ik thuis, en kon ik nog met moeite binnen. De kinderen heb ik wijselijk maar in de opvang gelaten tot kwart voor zes: tegen dan was het hier weer leefbaar.
Om je een idee te geven:
En dat was dan de toestand in mijn bureau, waar ik me nog net heb kunnen tussenwurmen, en waar het pokkeheet was.
Maar intussen heb ik wel een prachtig egaal wit plafond, wat een heel verschil maakt.
We gaan er ooit nog geraken…