Geplaatst op

20 jaar.

Twintig jaar. Een dubbele decade.

Exact twintig jaar geleden, op 10 oktober 1994, ben ik beginnen lesgeven. Mijn eerste lesdag, op nota bene dezelfde school als waar ik nu vastbenoemd ben. Niet dat ik geen andere scholen heb gedaan, verre van: Oudenaarde, Brugge, Waregem, Vilvoorde, … Ik heb zowat het hele land gezien in die eerste jaren. Maar uiteindelijk ben ik toch geland op minder dan vijf kilometer van mijn deur, in mijn eerste school.

Twintig jaar dus.

Ik zou liegen als ik zei dat ik er nog geen moment spijt van heb gehad. Er waren namelijk momenten, vooral in die eerste periode van interim na interim, dat ik er genoeg van had. Dat ik iets anders wilde doen. Dat het welletjes was. Dat ik het écht niet meer zag zitten.

Maar dat is gelukkig al een serieus aantal jaren geleden. Ik doe mijn job nog steeds met hart en ziel, en ook al kan ik probleemloos de moeder van mijn leerlingen zijn intussen, ik heb het gevoel dat er nog steeds een goeie band is met hen.

Ik weet nu al dat ik er nog minstens vijfentwintig bij zal moeten doen. Dat ik nog niet eens halfweg ben.

Ik heb in die twintig jaar het onderwijs grondig zien veranderen, en ik heb er geen idee van waar ik zal eindigen. Zal er over twintig jaar überhaupt nog Latijn gegeven worden? Zal ik het nog zien zitten, of zullen we intussen helemaal geplet zijn onder de administratieve werklast? Of gewoon vervangen door de iPad? Ga ik nog diezelfde passie hebben als waarmee ik nu kan opgaan in een retorische tirade van Cicero? Of wegdromen bij de emoties in een prachtig gedicht van Catullus? Of vol bewondering de schoonheid vatten van de brevitas van Tacitus? Of met handen en voeten de tegenstellingen in de fameuze stellingen van Parmenides staan uitleggen? Of tekenen op bord hoe de arme Achates van zijn schip wordt geslingerd in de storm bij Vergilius?

Ik weet het niet.

Ik weet alleen dat de Latijnse lessen me diepgelukkig maken momenteel, en dat ik daar dankbaar voor ben. Al twintig jaar lang.

Geplaatst op

Stapslangetje

Kijk, er zijn zo van die kleine dingen waar ik zonder meer vrolijk van word. Zomaar.

Vandaag had ik mijn vrije dag, en dus ging ik van het ene adres naar het andere: inkt voor de printer, een nieuwe lens voor mijn fototoestel, en gordijnlint. Ik moest dus in de Sleepstraat zijn, en terwijl ik me naar de winkel haastte, kwam er net een hoopje kleuters buiten uit de plaatselijke school. Allemaal netjes met een fluohesje aan, uiteraard, maar ook: aan een stapslangetje!

Ik had dat nog nooit gezien, en ik keek mijn ogen uit: zo zalig! Wat is dat nu, zo’n stapslangetje? Wel, dat is de naam die de kleuterleidsters gaven aan een langgerekt, fluogeel breed lint, waaraan allemaal grote lussen zijn bevestigd, twee per twee. De kleuters nemen allemaal zo’n lusje vast, en je bent er zeker van dat ze niet blijven staan, niet afdwalen, en dat er geen ruzie is wie met wie wil lopen.

Ik werd spontaan helemaal goed gezind, zeg. Een stapslangetje. Zo wijs!

(Ik heb, na lang zoeken, een foto gevonden onder de naam wandellint. Gewoon van internet geplukt, dus zonder auteursvermelding omdat ik die niet weet.)

staplint

Geplaatst op

Give away: een splinternieuwe, knalroze Brita filterkan!

Hou je niet van de smaak van het kraantjeswater bij jou thuis, en vind je flessenwater te gek voor woorden?

Dan is deze Navelia Brita waterkan wellicht iets voor jou! Wij kunnen ze niet gebruiken, omdat ons kraantjeswater echt wel een aangename smaak heeft, en dus meer dan voldoet. Al vind ik ze eigenlijk best wel mooi, met dat felle roze ^^

IMG_7319

9200000015358439

Enfin, als het iets voor jou is, laat dan een commentaartje bij deze post achter, met een ode aan het roze (dan kan ik die gebruiken voor mijn eigen kleine roze prinses hier ten huize), en op 1 november laat ik haar een briefje trekken met de winnaar.

Let wel: je moet ze wel hier in Wondelgem of in Gent komen ophalen!

 

Geplaatst op

365 – 08 oktober 2014 – Yes!

365-282

Wolfs gitaarlerares had hem een stukje opgegeven waarvan ze dacht dat hij het niet in één week zou kunnen leren spelen. Ze had zelfs met hem gewed, en ging trakteren als het lukte. Het was effectief geen gemakkelijk stukje muziek, maar toch: na twee dagen kon hij het min of meer, met nog een beetje horten en stoten, en na een week speelde hij het foutloos. En dus kwam hij glunderend thuis, mét een dikke lekstok. Trots dat hij was!

Geplaatst op

Oudleerlingen

Eventjes wat stoefen op mezelf, dat moet ook eens kunnen. Ik had het hier al over een oudleerlinge die me contacteerde om me te bedanken, en blijkbaar zijn er meerdere van vorig jaar die, nu ’t unief begonnen is, zich realiseren wat ze eigenlijk missen. Ik had er namelijk twee die me deze week ook al bedankten via Facebook. De ene stuurde snel een berichtje:

Nu snel eventjes tussen door, bedankt voor de 3 geweldige jaren Latijn, ze helpen echt in de Rechten.

En een ander, die me ook nog iets anders moest vragen:

Eerst en vooral de mededeling dat Sarah en ik de lessen (en u vooral) mega missen!

Soms durf ik al eens twijfelen over het feit of ik goed lesgeef, zeker met alle doorlichtingsperikelen, en alle extra taken die we er nog eens bovenop krijgen, en het feit dat het in de media meermaals breed wordt uitgesmeerd dat alle leraars blijkbaar dom en lui zijn. Maar dan krijg ik dus dit soort berichtjes, en dan gloei ik helemaal vanbinnen.

Bij deze, dus, beste leerlingetjes: na drie jaar bij mij in de klas mis ik jullie ook, geloof me, en het is voor jullie dat ik het doe! En ook al kan ik wel eens lastig zijn, en zagen, en er grammatica doorduwen en lastige toetsen geven, ik zie jullie toch graag. Echtig waar.

Geplaatst op

Update Radagast

Hoe is het hier intussen nog met dat kattenjong, vraagt u zich misschien af?

Wel, dat valt al bij al wel mee. Donderdag ben ik er mee naar de dierenarts geweest, en ze werd gezond verklaard. Alleen een schimmeltest is er afgenomen, aangezien Kobe dus met dat katrienewiel zit. De uitslag daarvan zal evenwel eventjes op zich laten wachten, we zien dus nog wel.

De kattenbak is intussen verleden tijd, want madam het kattenbeest heeft volop de kattenluiken ontdekt, en loopt dus binnen en buiten naargelang het haar uitkomt. Kitteneten moet ik haar niet geven, ze eet toch Gandalf zijn korrels op.

Speaking of: die vindt gans dat kleine katje nog steeds geen goed idee, maar hij komt wel al binnengelopen tegenwoordig. Ze heeft intussen wat afgeleerd om op hem af te stormen om te spelen, maar er is nog steeds geen grote liefde tussen die twee. Hij blaast nog steeds, grolt, maar ze mag al tot een meter naderen. Hij komt, net zoals vroeger, vooral binnen om te eten, en dan legt hij zich ergens boven op de bedden te maffen. Waar zij niet komt, dus.

IMG_2008

Ik hoop eigenlijk dat het ooit betert. Ik zou graag beide katten bij mij in de zetel krijgen, zo op de winteravonden.