Openingsdans
Negentien jaar geleden stak ik de CD ‘Intiem’ van Raymond van het Groenewoud in de DJ zijn handen: of hij dit nummer wilde spelen als openingsdans. Hij kende het – uiteraard – niet, maar ik ben er na al die jaren nog steeds ongelofelijk zot van, van dit nummer. Ik kan het je helaas niet laten horen, omdat ik enkel de live versie vind, en ik wil echt de CD-versie met de prachtige altviool en de bandoneon. Ik heb het hier staan, op aanvraag kan ik het altijd doormailen, en je kan het vlot op Spotify vinden.
Omdat ik van je hou
Stormen zal ik trotseren
Hitte en bittere kou
Niets kan me nu nog deren
Omdat ik van je hou
Bergen kan ik verzetten
‘k Verdraag elke beet en snauw
Niemand zal dit beletten
Omdat ik van je hou
Vroeger leek ik op deze plek verloren
‘k Wist toen nog niet wat zij me brengen zou
Rijken, ze mogen rijk zijn
Vol waanzin en vol berouw
Nooit zal ik ze benijden
Omdat ik van je hou
Vroeger leek ik op deze plek verloren
Ik wist toen nog niet wat zij me brengen zou
Niets kan m’n hart nog breken
Niets maakt m’n hart benauwd
Zelfs niet je kwaadste streken
Omdat ik van je hou
Â
Negentien jaar getrouwd
Deze foto is niet bepaald van ons trouwfeest, maar wel ongeveer even lang geleden, op een roemruchte oudejaarsavond in travestie.
Typisch vakantiedagje…
De dag begon gezapig met het afzetten van Merel op danskamp – ze was ongelofelijk vrolijk en enthousiast, was aan ’t huppelen op de parking, en toen ik weg wilde, plakte ze plots aan mij en begon te huilen – een koffietje, wat rondprutsen op de computer, en dan naar het dienstencentrum van Mariakerke, om eindelijk Barts identiteitskaart op te halen. Ik had er al gestaan, maar toen bleek ik een volmacht nodig te hebben. En de vorige keer realiseerde ik me pas bij het oprijden van de parking, dat ik de codes niet mee had. Derde keer goede keer: gewapend met vier documenten ging ik in de wachtzaal zitten, en yes, Bart is eindelijk weer legaal in ’t land.
Ik ging nog in ’t passeren even kijken bij de Bel&Bo en de Brantano voor respectievelijk regenjassen en rode sandalen, maar ik vond enkel een goeie groene jeans voor Wolf in de scouts voor tien euro. Ook nice, natuurlijk.
Daarna ging ik Bart ophalen, en reden we naar ’t Boneryck, voor een laatste kinderloze lunch. Want ja, dit weekend is mijn nest weer helemaal vol. Het is daar trouwens echt heerlijk zitten op het terras. En als je dan een vermoeide Bart voor je neus hebt, kan het zijn dat je de volgende reactie krijgt, als je er iets van zegt:
Maar door te eten, en zeker door het dessert klaarde zijn humeur helemaal op:
We gingen terug naar huis, ik genoot van de laatste rustige uren, en ging dan tegen vieren naar Danshuis de Ingang, want Merel had een dansje klaar voor ons. Het werd een tocht door de jungle, en een Bollywooddansje. Grappig!
En toen maakten we nog zelf bananenijs, en zagen we dat het goed was!
365 – 10 juli 2015 – bezoeker in ’t groen
Shopping en andere tijdrovende dinges
Gisteren kreeg ik het zowaar in mijn hoofd om te gaan “shoppen”. Lees: dik tegen mijn goesting winkels afdweilen op zoek naar een of meer specifieke items.
Stonden op het verlanglijstje:
Р̩̩n zeer specifiek kleedje uit de Paprika, dat een vriendin op school ook heeft en waar ik compleet zot van ben. Pas op, ik heb het haar gevraagd of ik het ook mocht kopen, hoor! Het mocht ^^
– rode stapsandalen. Enfin, toch nog hopelijk redelijk elegant, maar om bijvoorbeeld over kasseien te dokkeren
– nieuwe regenjasjes voor de jongens, iets steviger dan K-Way, maar toch nog licht
Het heeft nauwelijks mogen zijn. Ik ben rond elf uur naar Lochristi/Oostakker gereden, en daar heb je winkels zo ver je kan kijken. In de Paprika hadden ze het kleedje, maar enkel in een maat 50 of zo. Ik heb het even aangetrokken om te kijken of het me stond, en ik bleef er zot van. Gelukkig hadden ze nog een 44 in de Lange Munt. Ik ben dan in de late namiddag nog tot daar gereden, en yes, het paste ^^
Maar verder heb ik afgelopen om schoenen of de jassen: Paprika, Avance, C&A, Chaussea, Bel&Bo, JBC, H&M, Concept, Torfs, Lola&Liza, Decathlon, Bent, Berca, Brantano en zelfs de Zeeman. Helaas.
Tegen half twee ben ik dan naar Vallery gereden om er gezellig te kletsen, een boterham te eten, massa’s kleren voor Merel op te halen, en samen nog met Bo naar de Brantano terug te rijden om een aantal paar schoenen voor hen, als wederdienst voor alle gekregen kleren. Daarna haastte ik me om Merel op te halen om half vijf op haar danskamp, en stond ik compleet vast in de file op de Antwerpsesteenweg. Gelukkig had een andere mama al eerder aangeboden om haar mee te nemen, en kon ik via SMS dankbaar gebruik maken van dat aanbod.
Enfin, de buit van de dag: het kleedje uit de Paprika, en nog een ander kleedje uit de L&L voor 12 euro, eentje in zwartwit voor deze winter.
Vandaag was eigenlijk al bijna even druk. Iets over half acht stond ik in Zomergem om ons ma op te halen voor een eerste van een tweede reeks zware chemobehandelingen. Tegen kwart over acht was ik alweer thuis, netjes op tijd om Merel in de douche te steken, te ontbijten met haar, haar lunchpakketje te maken, en haar tegen negen uur af te zetten op het danskamp. Daarna heb ik de kuisvrouw geholpen met vanalles, boodschappen gedaan, heb rustig de overschot van het eten van gisteren opgegeten, en ben naar de autokeuring gereden. De eerstvolgende plaats op afspraak was acht augustus, en ik heb nu al een Pro Justitia aan mijn been wegens geen keuring. Blah!
Enfin, ik was nog netjes aan het aanschuiven, met goeie muziek en fijne lectuur, toen de telefoon al ging: dat het bij ons ma bijzonder snel ging, en dat ik haar al tegen drie uur mocht ophalen op de chemo! Het duurde helaas plots wat langer op de autokeuring, maar tegen kwart na drie stond ik al aan het UZ, en via een retourtje Zomergem stond ik netjes op tijd bij Merel om haar op te halen van danskamp om half vijf. Zij zag het nog zitten om alsnog een paar winkels in de buurt te doen op zoek naar rode sandalen en regenjassen, maar het Fabriekske bracht geen soelaas, en in de Fashion Loft hadden ze enkel hele mooie hemden voor Wolf, maar geen jassen meer. Blah.
In de C&A, op weg naar huis, vonden we wel een heel mooi kleedje voor Merel voor volgend jaar, voor Wolfs communie. Score! Toch nog iets, dan :-p
365 – 09 juli 2015 – autokeuring
Kokosvis
Het is eigenlijk lang geleden dat ik hier nog een recept heb gezet, stel ik vast. Tijd om daar verandering in te brengen! In de vakantie moet ik namelijk alle dagen koken, en dan is er nood aan wat afwisseling, natuurlijk.
In het boekje “Uit de pan en de wok” van Weight Watchers vond ik op pagina 69 een recept voor kokosvis: heel simpel, zeer lekker, en amper 9 propoints.
Benodigdheden voor vier personen:
* 140 g ongekookte basmatirijst
* 500 g pangasiusfilet (I know, begint er niet over :-p )
* 1 eetlepel citroen- of limoensap
* 400 g sugar snaps (zoete bonen) of peultjes
* 1 rode paprika
* 1 gele paprika* 1 mango
* 1 eetlepel olie
* 250 ml groentebouillon
* 100 ml kokosmelk
* 2 eetlepels geraspte kokos
* 1/2 koffielepel paprikapoeder
Werkwijze:
* Kook de rijst.
* Spoel de pangasiusfilet af en dep deze droog. Besprenkel met limoensap, kruid met peper en zout en snij in blokjes.
* Was de sugar snaps en de paprika’s. Verwijder de zaadlijsten en snij in blokjes.
* Schil de mango en snij het vruchtvlees in blokjes.
* Verhit de olie in de wok, bak de pangasiusfilet ongeveer 5 min. en leg opzij. Bak de sugar snaps en de paprika’s in het braadvocht ongeveer 2 min, blus met de groentebouillon en kokosmelk, en laat zo’n 7 minuten sudderen.
* Schep de vis en de mango met de geraspte kokos erdoor en verwarm kort mee. Breng op smaak met zout en paprikapoeder. Serveer met rijst.
Goedgekeurd door de kinderen, en echt lekker. Smakelijk!
365 – 08 juli 2015 – Galveston
’t Zilte
Ik weet het, ik weet het, we zijn luxebeesten. Vorige zaterdag naar ’t Hof van Cleve, nu naar ’t Zilte. Maar we zijn nu allebei eenmaal gigantische fan van lekker eten, en het is niet alsof ik met Bart momenteel lange tochten moet maken. Maar restaurants, da’s altijd haalbaar. En het budget was er, want onze vakantie in Talinn is in het water gevallen.
Om zeven uur stipt wandelden – rolden – we het restaurant van chef Viki Geunes binnen. We waren vrijwel de eersten, en kregen een prachtig plaatsje in de hoek toegewezen, waar je volop uitzicht hebt over de Schelde. Bart overhaalde me om toch maar voor het zevengangenmenu te gaan, ook al waren mijn darmen nog ietwat van slag, na een ganse dag krampen gisteren.
Ik moet toegeven: het was de moeite. Wat me vooral opviel, zeker in vergelijking met In de Wulf en het Hof van Cleve (ja sorry, dit klinkt bijzonder dikke nek, maar wij gaan dan ook amper op reis, we hangen liever hier ons geld aan) was dat het echt stuk voor stuk kleine kunstwerkjes waren. In de andere restaurants is de presentatie ook altijd belangrijk, maar hier staat het net toch nog een niveautje hoger. Vaak zat ik eerst gewoon een paar minuten te kijken in mijn bord, terwijl Bart het zijne al half leeg was :-p
En ik weet het, ik ben absoluut geen fotograaf, maar het geeft je wel een idee wat ik bedoel.
Smaakmakers
* Tuna snacks
* Wortel – scheermes – duindoornbes – vanille
* Maatjes – radijs – shiso – mierikswortel
* Oester – gerookte paling – prei – daslook
Het smaakte gelukkig ook zoals het eruit ziet. Maar ik begrijp intussen wel waar het verschil zit in die ene ster met Hof van Cleve: alles past bij elkaar, uiteraard, maar staat vaak naast elkaar, terwijl het Hof van Cleve alles veel subtieler in elkaar liet vloeien qua smaken, het vormt één geheel. Mja… (en nu klink ik wel héél erg snobistisch. Sorry, mijn blog, mijn goesting :-p )
Smaak Tendens
* Krab Рsnijbonen Рansjovis Рkomkommer Рcaill̩ de campagne (voor mij uiteraard zonder de komkommer)
* Kabeljauw – kokkel – avocado – groene jeneverbes – kaviaar
Normaal gezien neem ik altijd de foto voor er saus bij komt, maar dit was eigenlijk nog mooier mét saus
* Tarbot – artisjok – girolles – bosui – groene tomaat
Opvallend vond ik dat bij de warme bereidingen de presentatie misschien heel licht achteruit ging, maar dat dat de smaak alleen maar ten goede kwam. Of zoals Bart zei: “Het gaat hier echt wel in crescendo!”
En toen een verrassing, namelijk een tweede bereiding van dezelfde tarbot. Heerlijk!
* Kwartel – ganzenlever – knolselder – langoustine – appel
Dit rook zó lekker en zag er zó smakelijk uit, dat ik het vergeten fotograferen ben. Ach ja… Het zegt genoeg over de kwaliteit, zeker?
* Kalf uit Galicië – bloemkool – sesam – tuinbonen – zure sjalot
Ik vond het bijzonder lekker, maar heb de helft aan Bart gegeven: ik kon echt niet meer, eigenlijk. En toen kwamen er nog twee desserts…
* Rabarber – granaatappel – rooibos – broodpudding – spelt
Ook hier heb ik wat van de rabarber en de broodpudding laten liggen, tot grote verbazing van de dame die ons bediende. Ze vroeg me prompt bezorgd of ik het niet lekker vond. Dat wel, maar gewoon te veel.
En toen kwam er nog een dessert, dat zo speciaal was, maar zo lekker, dat ik het toch heb opgegeten. Tot de laatste kruimel
* Rijst – koji – shiso – lychee – sancho
Naar ’t schijnt is het assortiment dessertjes bij de koffie ook een aanrader, maar dat zag ik écht niet meer zitten.
We rekenden af, ik ging nog even naar het panorama voor het nachtelijke zicht op Antwerpen, pikte dankzij een sterrenkijker van Urania een mooi beeld van Venus mee, en we reden naar huis.
Heerlijk restaurant. Echt.