Weight Watchers

Ik ben er vorige week terug stevig ingevlogen. Ik had voor mezelf eigenlijk gezworen dat ik mijn gewicht nooit meer boven de tachtig ging laten komen zonder daar iets aan te doen. Ik kom van honderdentwee, ik weet waar ik van spreek.

Vorige week heb ik dus de koe bij de horens gevat, en alles volgens het boekje gedaan. Alles afgewogen, opgeschreven, fitformules gevolgd (al kom ik niet aan dat water), soit, een brave cursist geweest. Ik moet wel toegeven, al mijn punten waren op, tot het laatste puntje, en ze waren vooral in de laatste dagen verbruikt.

Donderdag had ik ook vrij stevig gegeten ’s middags (heerlijke lasagne van onze schoolkokkin, ik heb netjes geteld, en ze hebben het stuk zelfs gewogen voor me, als dat geen service is!), maar toch was de ontgoocheling groot toen er amper 300 gram af bleek te zijn. Maar bon, het is een momentopname, ik doe het voor mezelf, en ik weet dat het werkt. Het zal zich dan wel volgende week vertalen op de weegschaal. Ik moet onder die tachtig, op zijn minst, en nu ik toch goed bezig ben en een nieuw elan heb gevonden, kan ik maar beter voortdoen ook. Op naar de vijfenzeventig. Al is dat vrij ambitieus.

28-01-2010: 102,6
6-01: 79,7
13-01: 80,4
20-01: 80,2

De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:

28-01-2010: 104,4
6-01: –
13-01: 83,8
20-01: 83,5

Nieuwe verbouwingen

We zaten al een tijdje met een uitbreiding van ons huis in ons hoofd. Met vooral heel specifieke wensen. Zelf hadden we gedacht aan een kleine uitbreiding van de bestaande keuken, en Barts bureautje daarnaast, in het verlengde van onze woonkamer. Die plannen, en vooral die wensen, had ik voorgelegd aan onze architecte. Ik heb het volste vertrouwen in haar: destijds was zij mijn primus, de beste leerlinge die ik ooit gehad heb. De beste van haar jaar voor Latijn, wiskunde, bio, aardrijkskunde, maar ook L.O., en verder allemaal zeer hoge punten. Met een schitterend tekentalent, en ook op taal- en muziekvlak behoorlijk competent. En ze zag er dan ook nog eens goed uit, met een schitterend karakter. Soit, ze heeft alles :-p Ze is ingenieur architectuur geworden, als beste van haar jaar. Logisch dus, dat ik haar onder de arm nam.

Vanavond kwam ze met het voorontwerp langs, en ze heeft ons niet teleurgesteld, wel integendeel. Want ze heeft perfect naar onze wensen geluisterd, maar ze een totaal andere invulling gegeven. Met zelfs een paar zalige extra’s, en vrijwel zonder breekwerk.

Waar nu de keuken is, komt de nieuwe voordeur en inkomhal met vestiaire, en een bureautje voor Bart. Afgesloten als hij dat wil, maar toch een deel van de benedenverdieping. De huidige keukenberging blijft een sas tussen garage en woongedeelte, maar wordt eerder een archief- en speelgoedberging. De deur wordt verstoken naar mijn bureau.

De woonkamer blijft grotendeels hetzelfde, maar waar nu Barts bureau staat (je moet maar eens wat naar beneden scrollen in mijn blog als je foto’s wil zien van de huidige toestand, als je het wil visualiseren) komt een open keuken, met glaspartijen tot op de grond. Het bestaande terras wordt dus volgebouwd. Er komt een groot kookeiland, en vrijwel geen kasten. Want de rest van het terras, daar komt een “keukendressing”: een zeer grote berging om daar alle keukengerief en voorraden op te slaan. Dat zie ik dus zo ongelofelijk goed zitten he! Aan dat kookeiland komt ook een eettafel, en er zal plaats zijn voor twee barkrukken tegenover het fornuis, ideaal om te ontbijten.

De bestaande traphal zal dus geen ramen meer hebben, maar wordt dan ook een “nachthal”, enkel om naar de bovenverdiepingen te gaan. Omdat het een open trap is, zullen we wel wat daglicht hebben van de eerste verdieping, net zoals van de matglazen deur die er nu is en blijft.

Op die eerste verdieping wordt er bovenop het nieuwe volume beneden gebouwd: er komt een nieuwe kamer voor Kobe, een wascel (met wastafel en inloopdouche), een grote ingebouwde kast en een sasje waar een strijkplank of zo kan staan. Het kleine verandatje boven en het bijhorende schuifraam verdwijnen. Wolf zal zo een zeer grote kamer overhouden, maar met minder licht dan nu, enkel nog twee ramen. Ook de badkamer zal tijdelijk buiten gebruik zijn: het zijraam verdwijnt, en het bestaande raam wordt vernieuwd en visueel doorgetrokken naar de ramen van de nieuwe volumes.

Een dakterras was een brug te ver, helaas: Stedenbouw zou het nooit toestaan, dus dat idee laten we vallen. Maar aan alle andere wensen wordt ruim voldaan 🙂 Echt veel breekwerk komt er niet aan te pas: in de huidige keuken wordt de muur onder het raam afgebroken, en er komen hier en daar nieuwe deuropeningen, dat wel.

Maar het zal ons huis tijdelijk onleefbaar maken: geen woonkamer, geen keuken, maar ook geen badkamer, en geen slaapkamer voor de jongens. Ik vermoed dat we daarom tijdelijk een huis of appartement zullen moeten huren. Poeh.

Voorjaar 2013 of 2014, dat zal afhangen van de drukte in Barts kantoor. Want ik kijk uit naar een verbouwd huis, maar ik zou niet willen dat het me mijn huwelijk kost. Dan zelfs nog liever samen op een klein appartementje.

En de kostprijs? Daar durf ik niet eens over na te denken. Brrrr.

Chauffagesaga

Ik hoop (en ik denk) dat er eindelijk een eind is gekomen aan onze chauffagesaga. Want die centrale verwarming, die werkt totaal niet zoals het moet.

In juli 2009 zijn ze een nieuwe ketel komen zetten, een hoogrendementsketel, met dus ook een nieuw thermostatische bedieningspaneel. Dat paneel moet twee circuits aansturen, en slaat daar tilt op: zowel de vloerverwarming als twee radiatoren die in de bijgebouwde stukken staan als aanvulling.

De eerste winter was er vooral het bedieningspaneel dat slecht contact maakte en dus geregeld uitviel. Ergo, slechte verwarming. Ze zijn uiteindelijk een nieuw paneel komen hangen dat wél contact maakte.

Winter 2010: de ketel brandde op de meest onmogelijke momenten: ’s morgens als er geen warmte werd gevraagd en het buiten nog een graad of tien was, stond de ketel toch te branden. Ergo, gigantisch veel stookolie verbruikt, meer dan normaal in zo’n strenge winter. Er is een keer of twee iemand langsgekomen om bij te regelen, met de verzekering dat het wel in orde ging zijn.

Winter 2011: hetzelfde liedje. Eind oktober was er wéér eens iemand van Buderus langsgekomen, die stellig beweerde dat het systeem die twee circuits niet aankon, en die de losse radiatoren loskoppelde. “Voila, madamken, ’t zal nu wel werken”. Niet dus.

Want ofwel vergat ik ’s avonds de bijkomende radiatoren dicht te draaien, en bleef het hier de ganse nacht 21° (en bleef de ketel dus branden), ofwel draaide ik ze dicht, maar was het hier ’s morgens pokkekoud, omdat de vloerverwarming alleen het niet kon trekken, en de radiatoren dus dichtstonden. En overdag, als alles openstond, bleven de radiatoren maar heet staan, zonder dat de thermostaten bleken te werken, en werd het hier soms 24°. Dit werkte dus ook al niet.

Gelukkig heb ik een zeer sympathieke chauffagist die het ook stilaan kotsbeu was, en deze keer ging meekomen met een specialist van Buderus, en ging blijven tot het opgelost was. Deze keer heeft de Buderusman alles grondig bekeken, naar zijn baas gebeld en daarmee terdege overlegd, een hoop instellingen gewijzigd, en de radiatoren weer op de thermostaat gestoken. Hij ging ook nog terugbellen voor feedback, want geef toe, dit kon echt niet meer.

Ik ben benieuwd. Het is intussen avond, en het is hier behaaglijk warm, precies zoals het zou moeten zijn. Ik hoor de ketel niet meer voortdurend branden, en alles werkt met kloksysteem.

Al een chance dat ze erkenden dat het een probleem was van in het begin, en dat ik geen enkele keer heb moeten betalen voor die interventies. Want deze keer hebben ze hier bijna twee uur gezeten. Echtig waar.

366 – 18 januari

365-018

hammetje met honing-mostersaus en groentenquiche in de Ikea. Ik heb al slechter gegeten voor 7,95 euro.

Koken bij de Romeinen

Deze post is origineel geschreven voor en gepost op Gentblogt.

Toen ik via via een foldertje in handen kreeg van het Davidsfonds in Gentbrugge, kon hun eerste activiteit mij zeer bekoren.

Dinsdag werd er immers een lezing geprogrammeerd over Koken bij de Romeinen. Voor de gevraagde negen euro (als niet-lid) kreeg je niet alleen een deskundige uitleg van historica Annelies Van Wittenberghe, ze had meteen ook de daad bij het woord gevoegd, en een aantal (bewerkte) recepten klaargemaakt, zodat we konden proeven.

Koken in het oude Rome[+]

Annelies is in 2007 met haar historisch kookproject begonnen. Eigenlijk is het het combineren van haar grote hobby met haar studies. Ze geeft voordrachten over de geschiedenis van koken en eten tot 1750, maar is vooral gespecialiseerd in Romeinse culinaire geschiedenis. Ze volgt ook een koksopleiding in CVO Leerdorp, zodat ze écht wel weet waarover ze praat.

Dat was ook meteen duidelijk: ze liet de voorgeschiedenis van het koken zien op een tijdsbalk van de verschillende oude beschavingen: Mesopotamiërs, Indiërs, Egyptenaren, Grieken, en uiteindelijk ook de vrij recente Romeinen. Daarnaast gaf ze een aantal leuke weetjes mee: zo bleek dat een bepaalde terracotta pot met gaatjes en binnenin een spiralend richeltje gebruikt werd om relmuizen vet te mesten en daarna vrolijk op te peuzelen. Moet kunnen.

Wanneer je dieper ingaat op Romeins koken, kan je niet anders dan uitmonden bij het ‘kookboek’ van Apicius. Er staan een aantal – vrij maffe – recepten in, maar in sommige gevallen is het eigenlijk niet meer dan een opsomming van ingrediënten. Daarop heeft Annelies zich dan gebaseerd om een aantal gerechten uit te proberen en te recreëren. Er zijn uiteraard een reeks beperkingen: sommige ingrediënten zijn uiterst zeldzaam geworden of zelfs niet meer te krijgen, andere recepten vinden we ronduit wansmakelijk. En dan stootte Annelies ook een aantal keren op een resoluut ‘njet’ van het Federaal Agentschap voor de Voedselveiligheid: zo mag flamingo bijvoorbeeld niet geserveerd worden, en kan je ook geen gebruik meer maken van garum, een vissaus die gemaakt wordt door gepekelde vissen en visingewanden dertig dagen in de volle zon te laten rotten. Flauweriken!

Annelies serveerde ons gehaktballetjes met onder andere rozijnen, pijnboompitten en Thaise vissaus (next best thing), en garnalen met een speciaal, vrij zoetig sausje met oa. honing en peper.

Koken in het oude Rome[+]Koken in het oude Rome[+]

Ook een toastje met pesto passeerde de revue. Als dessert kwamen er dadels gevuld met pijnboompitten, honing en nog een paar dingen.

Koken in het oude Rome[+]Koken in het oude Rome[+]

Het was op zijn minst speciaal te noemen, en ik denk dat het een waardige start was voor het werkjaar van Davidsfonds Gentbrugge.

Soldekes

Ook al had ik gezegd dat ik niet naar de solden ging gaan, toch heb ik me donderdagnamiddag laten vangen. Nu ja, er waren wel een paar dingen die aan vervanging of aanvulling toe waren.

De eerste dag van de solden was ik al snelsnel om schoenen gegaan. Ik had die de vrijdag voordien al uitgekozen, dus dat kon inderdaad snel. Kobe moest dringend nieuwe schoenen hebben omdat hij erdoor zat op zijn tippen. Wolf had een paar stevige stappers nodig voor de scouts, en ook Bart kon wel een paar nieuwe klassieke schoenen gebruiken. Op een kwartier stond ik terug buiten, met alle voornoemde schoenen bij de hand, met nog een sjaal voor de schoonma en een legging voor mezelf. 109 euro betaald, in plaats van 253. Niet slecht.

Donderdag was ik naar de kapper gegaan in Sint-Amandsberg, en was meteen doorgereden naar Oostakker/Lochristi, naar die shoppingsteenweg ginder. Wolf moest namelijk wel nog een paar nieuwe Tshirts hebben (dat kind groeit terwijl je erop staat te kijken). Kobe verslijt zijn broeken sneller dan ik er kan kopen, hij zit voortdurend op zijn knieën, vandaar ook de versleten schoenen, en kon dus wel een nieuwe broek gebruiken, en zelf ben ik al serieus lang op zoek naar een lange zwarte wollen vest tot minstens aan mijn knieën, maar ik vind er maar geen. Mijn huidige is in een zodanige toestand dat ik er niet meer mee buiten durf komen.

Soit, ik een paar winkels binnen en buiten. In de JBC heb ik eindelijk een vest naar mijn goesting gevonden. Grijs, dat wel, en net boven de knie, maar wel gezellig dikke wol, en volgens Bart een waardige vervanger voor mijn slunse (sic). Ik heb er ook nog een retrokleedje in zwart en grijs gescoord, en twee Tshirts voor Wolf. Go me. 63,40 euro vind ik dan heel goed meevallen voor de vier stuks, zeker als je weet wat zo’n vest aan wol alleen al kost.

Bel&Bo lag ernaast, en ook daar ben ik binnengewaaid, met succes. Ik heb er een Tshirt voor Merel gekocht, eentje voor Marne (gewoon zo schattig, ik kon het niet laten), een broek voor Kobe en een rode souspull voor Bart. Net geen 26 euro, en gij nu.

Alleen het kleedje en het Tshirtje voor Marne zijn pure luxe, de rest had ik eigenlijk wel nodig.

En vrijdag ben ik ook in ’t stad geweest (was gaan lunchen met een vriendin, vandaar), maar heb gewoon niks gekocht, zelfs niet in de Cora Kemperman en de H&M. Ik heb getwijfeld, maar moest toen aan de blogpost van Kelly denken, en ik gaf haar gelijk.

Enfin, mijn winkelhonger is in elk geval weer een tijdje gestild nu.

Het enige wat nog op mijn verlanglijstje staat, is een mooie knalrode handtas, maar da’s niet dringend.