Geplaatst op

Weekendje Amsterdam

Wat zeg je, als je het aanbod krijgt van Accor Hotels om een weekendje naar Amsterdam te gaan, mét de kinderen, en je krijgt je hotel betaald? Niet nee, natuurlijk.

Hotel Mercure Amsterdam Airport zag ons met plezier komen, en dus vertrokken we deze morgen zo rond tien uur naar Amsterdam. De afstand valt eigenlijk best wel mee: een goeie twee uur, toch met een klein beetje file. Het hotel ligt wel een kwartiertje per auto van het centrum verwijderd, maar dat geeft eigenlijk totaal niet: er is een prima busverbinding, én er is in Amsterdam natuurlijk Uber.

Enfin, aangezien het al net na de middag was toen we de parking opdraaiden, waren we toch wel blij dat er een restaurant aan het hotel zelf was, al is de kaart ’s middags toch wel beperkt. De kinderen vonden de combinaties in elk geval hilarisch: soep in een broodkom, met een wrap en een bamikroket (of toch zoiets) erbij. Lekker, dat wel, maar wij zouden dat toch echt anders combineren. Andere cultuur? Check!

We gooiden de spullen af op de kamer, zagen tot ons genoegen dat Bart en ik een gewone kamer hadden gekregen, maar de kinderen een junior suite (met drie bedden dus), en ik mocht hen meteen al verbieden om op het bed te springen. Raar, thuis willen ze dat eigenlijk nooit doen, maar op hotel is dat blijkbaar verleidelijk.

Bart bestelde een Uber, en in een Jaguar reden we het centrum binnen, netjes tot op het Museumplein. Ik schafte ons allemaal de Amsterdam City Card aan, en we trokken het Rijksmuseum binnen. Daar liep net een kleine tentoonstelling rond Dick Bruna, en dus gingen we even naar Nijntje en co kijken. De jongens wilden zelf de Nachtwacht zien, en omdat ze Rubensiaanse dingen nog niet echt kunnen smaken, namen we hen mee naar de Stijl, met Rietveld en dergelijke.

Enfin, het was al na vier uur toen we buiten stonden, te laat om nog te beginnen aan Artis of Nemo, en nog een museum zou te veel van het goede geweest zijn voor zowel Barts knie als de kinderen. Maar! In de I AMsterdamkaart zat ook een boottocht inbegrepen, en dus liepen we netjes tot aan een van de haltes. De tocht duurde een uurtje, de kinderen kregen er nog een speelgoedje bij, en wij genoten van het zicht op de Amsterdamse grachten, ook al was het intussen beginnen regenen. Maar op zich had het wel iets magisch, het zo stilaan donker zien worden van op het water. Prachtige huizen, trouwens. Aansluitend – het was toen een uur of zes – liepen we een Indonesisch restaurant binnen, en bestelden er een rijsttafel. Bij de kinderen was het geen onverdeeld succes, Bart en ik genoten.

Er werd weer richting hotel geüberd, Merel vloog in bed, en wij vieren gingen nog een spelletje spelen in de gezellige bar. Fijne dag, echt waar, fijne dag.

 

Geplaatst op

Nog een tussendag

Ook vandaag wilden de kinderen liefst thuisblijven, ook al hadden ze eerst nog gezegd dat ze iets wilden doen.

Maar Merel begon plots te spelen dat zij een dokter was, en de jongens haar patiënten, en ze begon hen te verbinden met zakdoekjes en de riem van een kamerjas. Met een grote grijns haalde ik twee brede verbanden uit de verbanddoos, en dat gaf een paar wijze effecten, en vooral meer dan een uur mooi spelplezier.

Plots hoorde ik vanuit mijn bureau – ik zat te verbeteren – een omineus geklop: jawel, er waren twee mannen van de tuinaannemer opgedoken, die vrolijk een extra stuk haag kwamen zetten. Het tweede stukje bleek niet te kunnen, omdat er nog beton in de grond zat waar zij een paal moesten slaan, en ze gingen dan later wel terugkomen om dat weg te schieten en de rest van de haag te planten. Het resultaat vind ik fantastisch: eindelijk geen open voortuin meer, maar wat meer afgesloten vooraan.

Ik ben in elk geval al wreed content.

Geplaatst op

Tussendag

De kinderen waren eigenlijk echt wel toe aan vakantie. En toen was er het heerlijke, maar toch ook wel drukke weekend in de Ardennen. Dinsdag was ook al een tussendagje, gisteren was er de drukte van het verjaardagsfeestje.

Vandaag was het ook heel fijn weer, maar toch hadden de kinderen geen zin om buitenshuis te gaan. Het was al druk genoeg geweest, ze bleven liever een dagje gewoon thuis. Van mij niet gelaten, maar ze begonnen zich op een bepaald moment wel te vervelen. Ha! Dat was buiten het moederdier gerekend, dat nog een paar kilo’s modder en bladeren in de auto meezeulde, en die graag verwijderd zag.

Dus togen de drie naar buiten, gewapend met emmers, vodden, zeemvellen en vooral ook de stofzuiger. Het resultaat mocht er zijn, trouwens!

En toen had ik ook aan Merel beloofd om met haar koekjes te bakken. Zo geschiedde, aldus.

IMG_0163

Op die manier ging de dag gezapig en rustig voorbij, met nog wat verbeterwerk en zo, en vooral geen gedoe.

Geplaatst op

Kobes verjaardagsfeestje, eindelijk!

Het kind is verjaard eind juli, maar pas nu paste het echt om een feestje te geven. Er was elk weekend wel iets in de weg, maar bon.

Eén uitgenodigd vriendje liet niks van zich horen, maar alle anderen waren present, en hoe! Wolf zag het helemaal zitten, en had een uitgebreid spel voorbereid. Maar eerst werd er natuurlijk wel taart gegeten, compleet met kaarsjes. Maar als je zelf met de taart afkomt, kan je natuurlijk geen foto’s nemen. Tsja.

Daarna moesten ze in een lange rij gaan staan, en werden ze allemaal aan elkaar vastgebonden. Elke tweede werd bovendien ook nog geblinddoekt, en zo moesten ze samen de trap op. Boven moesten ze gaan zitten in de gang, tussen mijn was, en deed Wolf hen een paar raadsels oplossen. Als beloning werden ze enkel nog per twee vastgebonden, en werd de slinger op zich losgeknipt. Daarna leidde de ziende de geblinddoekte naar Kobes kamer, waar een model in duplo klaar stond. De duo’s moesten dat model namaken, maar: de ziende mocht zijn handen niet gebruiken, en moest de blinde met woorden uitleggen wat hij moest doen. Gegiechel en frustratie alom!

Als beloning mochten de blinddoeken af, maar werden de duo’s wel nog behouden. Samen gingen ze naar Merels kamer, waar een paar krukjes klaarstonden, en Wolf met zijn iPhone zwaaide: stoelendans! Aangezien ze in duo waren, moest de een op de ander zijn schoot zitten. Man, wat hebben ze gelachen! Zeker toen Rhune Yasmien van haar stoel duwde, en die samen met Merel tegen de grond ging.

Enfin, de duo’s werden losgemaakt, en per twee mochten ze in Wolfs kamer binnen, waar hij een parcours had gemaakt.

Blijkbaar vonden ze het allemaal fantastisch! Een dikke merci voor Wolf en al het werk dat hij er had ingestoken.

Samen hadden we ook nog een muziekpak gemaakt, met allemaal gekke opdrachtjes: verwissel een kledingstuk met iemand anders, spring op één been rond Kobe, trek een gekke bek, loop rond als een zombie, doe een blinddoek aan en voel wie voor je staat, speel een spelletje verstoppertje, dat soort onzin dus. Ook dit vonden ze prachtig!

Om af te sluiten waren er nog versgebakken oliebollen. Ze zijn allemaal met een grote lach op het gezicht naar huis gegaan, en de grootste lach stond nog op het gezicht van mijn Kobetje.

Nog eens gelukkige verjaardag, liefje!

Geplaatst op

Wat ruist er in het struikgewas?

Tijd om ook zelf een beetje de handen uit de mouwen te steken in de tuin: ik heb nu wel een mooie border, maar er staat niet echt veel in. Alhoewel, in de vroegere border staat het overvol. Dat kon ook niet anders: twee jaar geleden heb ik met mijn ouders een paar azalea’s japonica uitgegraven uit de tuin van mijn grootouders, als herinnering. Die zijn toen gewoon in de bestaande border gepleurd, om ze voorlopig toch érgens kwijt te geraken, maar alles stond er veel te dicht op elkaar. Daarnaast waren er ook nog de hortensia en vooral de magnolia die eerst vooraan stonden, en die de mannen met de graafmachine hadden uitgegraven en netjes opzij in de grond hadden gestoken, kwestie van ze te laten overleven.

Omdat mijn rug niet bepaald meewerkt in dit soort zaken, was het vooral Wolf die aan het werk werd gezet: putten graven, de planten uitgraven, en ze daarna netjes uitplanten. De magnolia werd aan het verlengde van het lange grasveld geplant, de japonica ergens halverwege, en de hortensia ter hoogte van de zandbak. De andere japonica’s, nota bene nog een verlovingscadeau van mijn oma, heb ik laten staan waar ze stonden, ze staan daar niet slecht. Op deze manier is er ademruimte gekomen. We zijn meteen ook een aantal zakken boomschors gaan halen, maar – zoals altijd – toch weer te weinig. Dat bijhalen zal voor de lente zijn, denk ik. Alles is intussen ook gewied, proper gezet, opgeruimd, en ook Kobe en Merel hebben keihard meegewerkt, al was het maar door alles op te vegen en proper te maken.

In elk geval ziet het er alweer helemaal anders uit. Nu nog wat siergrassen, bloemen en bollen, en we beginnen ergens te komen.