Zon

Vanuit mijn keukenraam zag ik hoe mijn twee kleine jongens huppelend aan de hand van papa naar de auto liepen, luid kwetterend en lachend. En even later reden ze samen weg in de zon.

Een auto met drie jongens, mijn dierbaarste bezit.

Ik denk dat ik stond te glimlachen, daar in de keuken, in mijn slaapkleed, in de zon.

Toezicht

Ik zal het hier niet vaak over het werk hebben, maar dit moet me toch even van het hart.
Ik ben dus tweeënhalve week geleden geopereerd aan mijn voet. Daarom moet ik drie weken op krukken lopen, en nog eens drie weken met een loopplaaster. Alleen zijn interimarissen voor Latijn en Grieks bijzonder moeilijk te vinden. Ik had er gelukkig eentje voor twee weken, en nu is het meisje in kwestie bezig met het zwangerschapsverlof van mijn collega.

Het was dus ofwel lessen verliezen en mijn leerlingen in de studie zetten, of zelf weer les komen geven. Omdat ik de nogal koppige soort ben, en mijn voet toch geen pijn deed, vond ik dat ik gerust kon gaan werken. Mijn lokaal is toch op het gelijkvloers, en bijzonder centraal. Sommige collega’s verklaarden me trouwens gek dat ik kwam werken en niet rustig in mijn zetel bleef zitten. Maar zo zijn we dan wel :-p

Gisteren had ik wel even op het secretariaat vermeld dat mijn toezichten (op dinsdag- en vrijdagmiddag buiten patrouilleren van 12.55u tot 13.15u) uiteraard niet gingen lukken, en dat ze dan maar de vervangers moesten inschakelen.

Deze morgen werd ik in het passeren even binnengeroepen in datzelfde secretariaat, met de mededeling: “De collega’s vinden dat gij uw toezicht maar moet omwisselen met een zittend toezicht, dus zoek het maar ne keer uit wat ge kunt doen.” En dat was dat.

Kan je geloven dat ik op het punt gestaan heb om te zeggen: “Weet ge wat? Ik denk dat mijn voet toch nog pijn doet, en dat ik mijn maand ziekteverlof maar opneem. Stuur mijn leerlingen maar naar de studie, los het op, trek uw plan, of fret ze voor mijn part op. Ik ga thuis op mijn gemak in mijn zetelke in de zon gaan zitten. Tot over een maand!”

Alleen denk ik op dat moment weer aan mijn leerlingen, die al vanalles hadden voorbereid aan toneeltjes en onderzoekscompetenties, en aan het probleem dat ik mezelf bezorg als ik achteraf een maand leerstof moet inhalen. Ik ben dus gebleven.

Het enige zittende toezicht is trouwens dat in de internetklas over de middag, en gelukkig heb ik lieve begrijpende collega’s die met mij wilden wisselen. Want, wat ze nu ook doen (ik heb even mijn gal gespuwd bij de directie deze avond): ik doe dat toezicht. Al val ik erbij dood.

Neusspray

Toen ik een tijdje geleden bij de oogarts was, stond mijn oogdruk plots weer schrikbarend hoog. Voor de mensen die dat niet weten: er mag een bepaalde druk op je oog staan (liefst wel of het blijft niet bol), maar die mag echt niet te hoog worden, of je oogzenuw raakt beschadigd. Dat heeft dan weer als gevolg dat je tunnelzicht krijgt, en op de lange duur blind wordt.

[Het fenomeen waarbij je oogdruk continu te hoog is, heet glaucoom, en is een erfelijke ziekte. Ik zal het geweten hebben: mijn overgrootmoeder was blind, mijn grootmoeder is het bijna, en mijn ma druppelt al de helft van haar leven. En ik, ik werd voor de zekerheid ook maar eens getest op mijn 25ste (waar ze normaal gezien pas testen vanaf 40) en yup, ook ik had het zitten. Nu, gelukkig kan je het perfect onder controle houden door ’s morgens en ’s avonds een druppeltje in je oog te doen, maar je mag dat ook liefst niet vergeten. En voor alle zekerheid toch maar om het half jaar op controle. Mijn gezichtsveld is voorlopig nog perfect, dank u.]

Doch dit terzijde. Ik zit dus bij de oogarts en die meet mijn oogdruk, en schrikt. Net de bovengrens, en dat terwijl ik nochtans netjes gedruppeld had. Blijkt, na enig gevraag, dat mijn sinusitis de boosdoener is. En dan niet de ziekte an sich, maar wel de medicatie ertegen. Sinutab et al. hebben een nefaste invloed op de oogdruk, en kunnen zelfs, bij glaucoompatiënten, acute beschadiging veroorzaken. En gelukkig had ik de avond voordien zo’n Sinutab genomen, of ik had dat nooit geweten.

Nu was het mijn beurt om te schrikken. Ik heb een chronisch semi-verstopte neus. En nu geen neusspray of andere dinges meer. Snif (in elk opzicht dan). Na enig gerondvraag en een bijzonder sympathieke schoonbroer-van-een-apothekervriendin-die-oor-neus-keelarts-blijkt-te-zijn heb ik nu toch nog één neusspray gevonden die de oogdruk niet acuut opdrijft. Yay. En die is dan nog op voorschrift ook :-p

Maar bon, ik kan weer gewoon ademhalen bij het slapen, en dat is me veel waard.

Nand

Vandaag heb ik een ongelofelijk lief klein ding in mijn armen gehouden. Hij luisterde naar mijn stemgeluid, lag rustig van de warmte van mijn lijf te genieten, en trok machtige gezichten.

Hij is 5 dagen oud, en als ik niet op krukken liep en dus met de auto mocht rijden, had ik hem gezien op zijn eerste levensdag. Want hij, hij is het zoontje van mijn kleine broertje, en hij heet Nand.

En ik vind hem prachtig 🙂

Neveneffecten

(Nee, niet Jonas Geirnaert en co, wel die van mijn voetoperatie en het bijhorende krukkengeloop)

Een voetoperatie is op zich natuurlijk niet zo leuk. Operaties zijn dat eigenlijk zelden. Maar er komen vooral een hoop dingen bij kijken, waar je op voorhand niet echt aan denkt, maar die wel hun gevolgen hebben.

* mijn rechterhand doet pijn. Nee, niet van het gehos met krukken (mijn handen kunnen blijkbaar wel wat hebben), maar wel van het infuus. Ze steken dat tegenwoordig niet meer in je armholte (of hoe noem je de binnenkant van je elleboog) maar met een flexibele naald in de rug van je hand. Verpleegsters zijn daarbij vaak eigenwijze wezens. Ik weet uit ervaring (het is mijn zoveelste ‘operatie’, de 16de verdoving of zo) dat mijn linkerhand veel eenvoudiger is om een infuus aan te brengen dan mijn rechterhand. ALs je dat echter zegt, bekijken ze je met een blik van ‘Gade gij mij ne keer zeggen oe da kik mijnen job moe doen messchiens?’ Wat bloedprikken betreft, geloven ze me altijd onmiddellijk en doen ze niet moeilijk. Infusen liggen blijkbaar gevoeliger, al naargelang van de opstelling in de operatiekamer en zo. Soit, het resultaat was dat, zodra ik terug op mijn eigen kamer was, het infuus niet meer liep. De verpleegster kwam het even ‘doorspoelen’, waarbij ze dan met een spuit de druk op het infuus zodanig verhoogt dat het wel opnieuw loopt. Pijnlijk? Da’s niet relevant, mevrouw. Na een dikke vijf minuten stopte het infuus echter opnieuw met druppen, en besloot ze dat het misschien wel niet meer nodig was. Er was intussen wel een bult verschenen van ongeveer anderhalve centimeter hoog op mijn hand, maar dat deed ze af als onbelangrijk, het ging wel wegtrekken.
Intussen zijn we meer dan veertien dagen verder, heeft mijn hand volledig dik gestaan, en zowat alle kleuren van de regenboog gekregen. Nu is het nog wat geelbruin, en doet het eigenlijk nog steeds pijn. Ook de helft van mijn onderarm heeft blauw gestaan en behoorlijk wat pijn gedaan. De huisartse constateerde dat het infuus toch wel degelijk naast de ader moet gezeten hebben op een bepaald moment, en zei dat het nog wel even pijn kon doen. Yay, zeker als je met krukken loopt :-p

* als je ’s nachts wakker wordt omdat je moet plassen, is dat doorgaans omdat het tegen dan al vrij nodig is. Als je dan nog met je slaapdronken kop een laars moet dichtgespen met 5 stevige riemen, en op je krukken in het halfdonker een trap af moet, is dat niet bevorderlijk voor de staat van je blaas. Gelukkig heb ik stevige bekkenbodemspieren :-p

* je hebt een babysit nodig voor je kinderen, ook al ben je zelf thuis. Het probleem is namelijk dat ik niet zelf voor Kobe kan zorgen momenteel. Ik kan hem niet oppakken, en daarom kan ik hem ook niet in en uit zijn bedje halen. Als iemand anders hem in zijn hoge stoel kan zetten, kan ik gerust zijn boterhammetjes smeren en onnozel doen, en ik kan spelen met hem. Hij kan ook zelf de trap op, en dan kan ik hem wel op zijn kussen zetten en hem zijn pyama aandoen en zo. Maar in zijn bed leggen, dat gaat niet. En als hij dan ’s nachts wakker wordt, bij een nachtmerrie of zo, dan kan ik hem ook niet uit zijn bedje halen om hem te troosten. En dus heb ik een babysitter nodig, zelfs wanneer ik thuis ben. Blah.

* wat nog veruit het meest op mijn zenuwen heeft gewerkt die eerste dagen, was het feit dat de verpleegster bijzonder ruw en ongeïnteresseerd mijn onderbeen is komen scheren. Had ik gedacht dat dat nodig ging zijn, dan had ik dat zelf wel op voorhand gedaan. Zij heeft het dus met een vrij bot (al lijkt me dat eigenlijk onmogelijk bij een wegwerpgiletje) scheermes gedaan, zodat mijn onderbeen op 7 plaatsen aan het bloeden was, en al het vel ruw stond. En ik kan je verzekeren dat dat, als dat een week opgesloten zit in een plaaster, begint te kriebelen en te jeuken. En vooral pieken en pijn doen in het begin. Leuk hoor.

Wifiperikelen

Ik snap het dus echt niet. De laatste paar weken zit ik met mijn laptop in de zetel te surfen. Op het draadloos netwerk, uiteraard.

Toen mijn computer me een goeie week geleden vroeg een Windows update uit te voeren, deed ik dat braafjes. Als resultaat was de connectie met het netwerk naar de knoppen.
Sindsdien probeert mijn laptop elke keer als ik hem aanzet, connectie te maken met ons draadloos netwerk, en lukt dat niet. Pas als ik manueel voor een paar seconden inlog op een onbeveiligd draadloos netwerk hier in de buurt, en daarna op dat van ons, is er probleemloos connectie, voor de rest van de dag.

Probleem dus als er geen andere netwerken in de buurt beschikbaar zijn natuurlijk, want hoe vaak ik ook probeer: inloggen op ons eigen netwerk lukt niet als ik niet eerst op een ander netwerk kan inloggen.

Kent iemand dit probleem, en vooral: weet iemand hoe ik dit kan oplossen? Eeuwige dankbaarheid zal uw deel zijn.

Scrabble

chickenscrabble2

Gisterenavond met een paar fijne mensen Scrabble gespeeld. Voor wie het spelletje graag en vaak speelt, is zo’n luxe-uitgave geen overbodige.. euhm, luxe :-p Je hebt een draaibaar bord, en er zijn vakjes, zodat je blokjes niet zomaar verschuiven.

Maar het leuke was, dat ik gewonnen heb :-p Ik heb dan ook ongelofelijk veel chance gehad: op 3x woordwaarde eerst het woord expo gelegd, voor 54 punten (aangelegd aan het woord ‘verst’, zodat ik ook daar nog punten sprokkelde) en dat later kunnen uitbreiden tot ‘exposerend’ en op die manier opnieuw aan driemaal woordwaarde komen, voor 66 punten deze keer.  Kan niet missen dat ik gewonnen heb dan :-p

Enfin, ik heb een fijne avond gehad met aangename babysitters. Voor herhaling vatbaar, en hopelijk ben ik dan wél te poot, zodat ik zelf glazen en drank en zo kan halen :-p

BGGD11

bggd

Oh jawel, krukken of geen krukken, ik was gisteren op het 11de Brussels Girl Geek Dinner. Ik kon het niet laten, zeker niet nu ik een schitterende privéchauffeur had met een aangename muziekkeuze. Dank u, Lama!

Een paar vaststellingen van de dag:

* een demo over het intuïtief ontwikkelen en programmeren van spelletjes voor meisjes (fijn idee en interface, trouwens) werkt pas echt als je ook echt met je programma kan werken :-p

* De uitleg over de Do’s and Don’ts bij het maken van mobiele applicaties was nogal… vrijblijvend, vond ik. Voor wie geen idee had waarover het ging, was het wellicht nogal technisch. Voor wie er wél min of meer inzit, waren het een aantal basisprincipes, met een nogal hoog duh-gehalte. My two cents of course.

* als je op krukken loopt, zijn een pak mensen ongelofelijk behulpzaam. Dank u, allemaal!

* als je als enige op een stoel zit, een beetje aan de zijkant, word je meteen gebombardeerd tot tijdelijke vestiaire. Er lag naast mij namelijk een serieuze berg jassen en tassen :-p

* als je als enige op een stoel zit, een beetje aan de zijkant, roept dat bij sommigen de connotatie op van sinterklaas. Zelf voelde ik me eerder een pasja: ik werd voordurend voorzien van drank en broodjes, mensen kwamen vragen of ze nog iets konden betekenen voor me, en ik hield audiëntie. Ik heb me geen moment verveeld,er waren voortdurend mensen die met me kwamen babbelen. Zalig!

* ik heb eindelijk Liefff gezien, met een trotse Tiekenei die haar kwam presenteren. Zalige madame!

* ik heb met een pak mensen gekletst, en met blijkbaar nog veel meer mensen helemaal niet! Het is maar achteraf, bij het lezen van de diverse blogs, dat ik merk wie er eigenlijk allemaal was! Jammer, alweer een gemiste kans.

* ik heb toch een paar nieuwe gezichten leren kennen, zoals bijvoorbeeld hoofdstuk acht die de kleurrijke noot bracht in het gezelschap.

* Tantieris en SasvanGent bezig horen over Lush is een ervaring op zich. Het heeft veel weg van twee bakvissen in een winkel vol knappe jongens, of het klinkt in elk geval zo. Enthousiasme is mooi om zien :-p

* Rrradiogirrrl leest nog altijd mijn blog niet :-p Ik kan dat hier veilig schrijven, want (zie begin van deze zin).

* Zofie blijkt nog steeds allercharmantst te zijn.

* Tantieris straalde. Vraag me niet waarom, maar ze straalde. Ik ben daar jaloers op.

* Ik geloof dat ik een kookdate versierd heb. Met een knappe gast nog wel. Die me dan in alle ernst vroeg of ik het niet erg vond een soortement mommy-figuur te zijn voor een twintiger. Lap. En ik die me nog jong voelde :-p Maar ik kijk wel uit naar zijn Thaise curry. En zijn champignonsoep.

* Mijn standaard sacoche was er niet bij. Dat zal ik geweten hebben, want vrijwel iedereen vroeg ernaar.

Zo kan ik eigenlijk nog wel eventjes doorgaan. Maar als  u wil weten wat er eigenlijk nog allemaal gebeurde, dan moet u er de volgende keer gewoon bij zijn. Tenminste als u een girl en een geek bent. Of voor sacoche wil spelen.