Geplaatst op

Kobenamiddagje

Wolf was om half twaalf vertrokken richting ’t stad met zijn liefje, en Merel werd om half twee opgehaald door de mama van Lieze voor het verjaardagsfeestje van Jeanne, om te gaan zwemmen in de Rozenbroeken.

Dat zorgde ervoor dat Kobe en ik nog alleen overbleven. Blijkbaar wilde Nathan komen spelen, maar we hadden gepland om eerst nog naar de Atita in Mariakerke te rijden om te kijken of we daar nog lijm voor slijm konden vinden. Meh, we hadden beter eerst even gebeld. Ook in de Carrefour ernaast hadden ze geen lijm, maar gelukkig wel nog brood. Toch maar even gebeld naar de SupraBazar, en nee, geen lijm. In ’t passeren zijn we dan wel nog schoenen gaan kopen voor Kobe. Ha ja, op het moment dat we op kerstavond klaar staan om naar Zomergem te vertrekken, komt Kobe doodleuk vertellen dat zijn schoenen kapot zijn. Als in: de zool helemaal los vooraan. Gelukkig stonden er nog robuuste schoenen die van Wolf waren geweest, maar toch… Allez, hij heeft nu toch weer nieuwe Vans, zijn lievelingsschoenen, en ik heb meteen ook twee coltruitjes mee uit de Bel&Bo.

Alleen was Kobe zijn gsm vergeten, kon hij dus al geen berichtje meer sturen, en later antwoordde Nathan ook niet meer, dus nee, geen Nathan voor Kobe. Maar gelukkig was er wel een donut, en mocht hij dan nog wat Zelda spelen van me. En toen kwam Merel terug thuis, en was ook Wolf terug, en was ons warme huisje weer gevuld.

Geplaatst op

Nog eens geocachen en andere onzin

Twee dagen vreten, al dagen aan een stuk somber weer, en dan plots een min of meer droge dag waarop we niks te doen hebben. Allez ja, we moesten naar de computerwinkel, want puber Wolf was erin geslaagd om het pinnetje van zijn oortjes in een USBpoort te rammen, waardoor gans het spel tilt sloeg en niet meer aan wilde. En Kobe had van Delphine een Slijmboek gekregen, en nu moesten we dringend op zoek naar PVAclijm, een soort die nergens meer te vinden is.

We reden dus naar Mariakerke, om dan schaapachtig in de Dicomp vast te stellen dat de computer door de kortsluiting gewoon in safe mode was gegaan: de expert koppelde even de batterij los, zodat alle spanning verbroken was, en het ding sloeg meteen weer aan. Opgeluchte tiener, maar ook gegeneerde moeder. Enfin, we hebben weer wat bijgeleerd dus. Gelukkig konden we er ook drie verlengkabels voor Merels koptelefoon kopen, want die dingen verslijten snel. Geloof me, rustig in je zetel kunnen zitten zonder de gigantisch irritante gedubde stemmetjes van Nickelodeon of Disney Channel, het is het geld meer dan waar. En voor vijf euro per kabeltje kun je nu ook niet echt sukkelen.

We gingen nog even de Action en de Wibra binnen, maar helaas, geen lijm.

In het terugrijden naar huis reden we naar de Lange Velden, want daar liggen twee caches (naast onze eigen multicache, uiteraard): een recente  eenvoudige, en een opgeloste mysterycache met twee waypoints die blijkbaar niet simpel te vinden is, want daar heb ik al eens uitgebreid staan zoeken.

De eerste werd snel gespot door Kobe, voor de tweede hebben we met zijn allen alweer even staan zoeken, maar toen viel Wolfs oog erop. Waypoint 2 zal voor een andere keer zijn, want de twee ruggen vonden het meer dan welletjes.

Dat het niet lang was, maar wel deugd deed. En dat Wolf vooral heel erg opgelucht was ^^

Geplaatst op

Kerstdag

Zoals traditie ook al jarenlang vereist, gaan we op kerstdag zelf naar Barts familie. Vroeger was dat bij Barts nonkel, maar een behoorlijk aantal jaren is dat gewoon bij Barts thuis in Ronse.

Ook nu had Nelly vanalles voorzien: zelfgemaakte hapjes, en dan soep en hoofdgerecht van bij de traiteur, en dessert van bij de beste bakker in de wijde omtrek. En toch was ze ongelofelijk zenuwachtig en voortdurend aan het klagen, waardoor iedereen eigenlijk zelf ook wat nerveus begon te lopen. Tsja… Volgend jaar mag het gerust bij ons zijn, maar daar wil ze niet van weten.

Enfin, ook hier waren er een paar cadeautjes, en ik kreeg een fantastische dagcrème van Estée Lauder van haar, in zo’n geschenkpakket met oogcontourcrème en dergelijke erbij. Wij hadden voor haar een nieuwe, roosgouden iPad voorzien omdat haar vorige wat oud en traag begint te worden, en de iPad echt haar venster op de wereld is. *zwaait* Dag Nelly!

Enfin, er werd duchtig gespeeld, alweer veel te veel gegeten, en aansluitend ruimden we alles nog netjes op, zodat Nelly er niet te veel werk aan zou hebben.

IMG_3591

Geplaatst op

Kerstavond

Vorig jaar was het bij ons, dit jaar was het dus weer kerstavond bij Delphine en Jeroen, samen met ons pa.

kerstfoto

IMG_3556

Eigenlijk kan ik er kort over zijn: het was bijzonder gezellig en ongedwongen. Merel amuseerde zich de max met Marie-Julie, Kobe speelde met Alexander op de Playstation, en Wolf, nu ja, die hing de verveelde tiener uit.

IMG_1127

Delphine had zoals gewoonlijk weer veel te veel hapjes voorzien, dan een gigantisch stuk foie gras als voorgerecht – mij hoor je niet klagen – en daarna hertenragout. Uiteraard hebben we allemaal weer veel te veel gegeten, maar het was dan ook bijzonder lekker.

Tussendoor werden er pakjes uitgedeeld, en ik kreeg van mijn schoonzusje – als meter van Marie-Julie – een pakket van Rituals met badschuim, douchegel en bodylotion, en ook nog zo’n flesje olie met geurstokjes. Bart had dan weer een boek voor me voorzien, een Bullet Journal. Bullet 1: een bullet journal aanmaken en volhouden :-p

De kinderen kregen vanalles, ik had cadeautjes voorzien in ons pa’s naam, en Bart had er echt zijn werk van gemaakt om voor iedereen een passend boek te voorzien, wat hem blijkbaar ook gelukt is.

En toen was er nog kerstbuche, en lagen we helemaal plat :-p

IMG_3582

Al bij al een heel fijne avond, en kwart voor één tegen dat we in bed zaten. En zelfs geen ruzie gemaakt met mijn broer!

Geplaatst op

Muurknijpers

Als er hier een verjaardagsfeestje is, hangen we graag wat slingers op. De kinderen vinden het fantastisch, maar vroeger konden we in onze houten, gevlekte plafond haakjes indraaien zonder dat het opviel. In een effen witte plafond valt dat zo gelijk wat tegen, en onze spots zijn precies niet zo geschikt om iets aan op te hangen. Het bleef dus altijd behelpen, tot ik in de Blokker per toeval iets zag liggen in de uitverkoop: plastieken knijpertjes die zichzelf vastzetten in een hoek, om slingers aan op te hangen. Een beetje een omgekeerde wasspeld, eigenlijk.

IMG_3402

Maar een gemak, zeg! Ge moet wel wat voorzichtig zijn, want er zitten metalen stukjes aan die wellicht wel krassen zouden kunnen maken, maar verder? De max, jong!

IMG_3403

Ik dacht: ne life hack, ik deel dat hier even met u! Graag gedaan!