Geplaatst op

Oproepingsbrief

Jawel, maandagmorgen zat hij in de bus: mijn oproepingsbrief om te gaan tellen. Alweer. Allez ja, als ik heel eerlijk ben, heb ik nog maar één keer ook effectief geteld: in 2009 was ik voor de vijfde keer opgeroepen en had ik ook dienst, de vorige keren was ik reserve en mocht ik telkens weer naar huis.

Intussen heb ik nog wel een paar oproepen gehad, denk ik, maar met borstvoedende baby’s en zo kunnen afketsen.’t Is niet alsof ik daar echt op zit te wachten.

Ook vandaag heb ik netjes een brief teruggeschreven:  toch even laten weten aan de voorzitter van het Kantonhoofdbureau dat een anteriolysthese en zitmarathon van een uur of 5 niet echt samengaan…

Ik ben benieuwd of ik nog reactie zal krijgen. Ik heb eraan toegevoegd dat hij me altijd als reserve mocht zetten, mocht hij echt geen ander volk vinden. Soit…

Geplaatst op

Snoeptaart

Merel is de reeks Gogogo! op Ketnet aan het bekijken, en daarin ging het plots over een snoeptaart. “Goh”, zei ik, “waarom maken we vandaag niet eens een snoeptaart? We hebben toch niks beters te doen!”

Mijn rug doet het namelijk niet, ik vermoed dat dat een beetje de weerslag is van de zware projectweek én het concert van zaterdagavond. Tsja. Ik had eigenlijk niet eens verwacht dat ik het einde van de projectweek ging halen, dus ja.

Kobe en Wolf begonnen meteen te lachen: blijkbaar hadden we net hetzelfde gedaan toen zij, jaren geleden, ook die bewuste aflevering hadden bekeken. Ik herinnerde me het absoluut niet, maar ik geloofde hen best.

De kinderen begonnen met het bakboek van de Boerinnenbond een kleine hoge cake te bakken, en hoe moet je gemorst deeg opkuisen? Met je tong natuurlijk!

Ik had met Wolf alle mogelijke snoep gekocht en daar mochten ze dan de cake mee versieren.

Er werd natuurlijk ook gretig van gegeten, en voor een keertje mocht dat wel. Het is vakantie voor iets, toch?

Geplaatst op

Nog meer binge reading: 15 Dresden Files

Op 10 maart had ik het hier al geschreven: ik had me volop op “The Dresden Files” van Jim Butcher gestort, en was aan het lezen als een zot, met 7 uitgelezen boeken als gevolg.

Intussen zitten we nog geen maand verder, en ik heb er meteen al 8 bij gedaan: de rest van de reeks. Ik heb er echt intens van genoten, en de plot wordt intenser, de sfeer grimmiger. Alleen, als je ze allemaal na elkaar leest, krijg je natuurlijk ook wel soms dezelfde wendingen, fraseringen, maniërismen van de schrijver, en dat kan al eens op de zenuwen werken.

Maar ik heb ze bijzonder graag gelezen: vergelijk het gerust met een goeie reeks op Netflix die je niet kan afzetten. Pulpy, maar aangenaam en vlot, en ideale afleiding voor een drukke geest.

Ik kan al niet wachten tot de volgende in de reeks uitkomt. En misschien dat ik wel eens op zoek ga naar de serie op Netflix of zo, want blijkbaar is er een verfilming van. Die volgt de boeken wel niet zo trouw, maar geeft de sfeer wel correct weer. I’ll settle for that!

Geplaatst op

Djiezes!

Awel, het deed nog eens deugd, zo stevig doorzingen!

Vanavond was er een herneming van ons Djiezes! project, het evangelie van Marcus gebracht door plat Gents poppenspel met liederen van ons koor. Voor de gelegenheid zaten we in de Begijnhofkerk in de Lange Violettestraat, hadden ze een nieuwe poppenkast voorzien en was ook het geluid tien keer beter. Het werd een goeie voorstelling, en de dronk achteraf in het Sint-Michielshuis was ook best amusant, al ben ik maar een tiental minuten gebleven: mijn pijp was zo’n beetje uit.

Maar dat zingen, dat doe ik dus écht écht graag, zeker met zo’n fijne, joviale bende!

Geplaatst op

Spatbord

Wolf kwam woensdag thuis in de gietende regen, met zijn jas onder de modder: iemand had blijkbaar zijn achterspatbord gepikt! Serieus zeg!

Hij rijdt dus met een oude koersfiets, zoals nu volop de mode is onder pubers, maar dan wel eentje die in orde gezet is voor de weg, uiteraard. Er zit een poot onder, lichten en een bel op, reflecterende banden, en ook nog spatborden. Die zijn er achteraf op gezet, vastgemaakt met iets van een kettinkje of zo, zei Wolf.
En nu was blijkbaar het achterspatbord gepikt op de fietsenstalling van school, omdat het inderdaad aan het gieten was. Wellicht een andere leerling die ook met zo’n koersfiets rijdt en het niet zag zitten om vuil te worden.

Meh.

Ik ben woensdag een nieuw spatbord gaan bestellen in de fietsenwinkel, en vandaag mocht hij dat gaan halen, zodat ik ook eindelijk zijn jas kon wassen. Zo’n bruine modderstreep in het midden van zijn jas, dat is het toch ook niet.