Witch

Kijk, daar geniet ik nu eens van se.

Ik ben daarnet Wolf gaan ophalen op school, maar dan wel te voet. Het is echt niet ver, op mijn tempo tien minuutjes, op het zijne twintig.
Ik heb de baby een warm vestje aangedaan, hem op mijn buik in de draagzak gehangen, mijn lange leren jas aangetrokken (kwestie van contrast te maken) en door de stralende herfstzon naar school gestapt. Kobe keek rond, lekker warm ingepakt, en ik genoot van de zon, de koude en de bries op mijn gezicht. De dorre bladeren ritselden onder mijn voeten, overal waren mensen in de tuin aan het werken, en het zonlicht speelde in de warme kleuren van de bomen boven mijn hoofd.

In het terugkeren liep Wolf half te dansen aan mijn hand, stapte op het boordsteentje van het voetpad, schaterde bij elke boom of paal die we niet konden vermijden en waardoor we handen moesten loslaten, en vertelde honderduit over vanalles en nog wat. Kobe genoot nog steeds, zijn oogjes half toe tegen de zon, en luisterde naar zijn broertje.

En ik? Ik zag dat ik hield van Wondelgem, en dat het goed was.

Ik kom net tot het besef dat de enige reden waarom ik de opgevouwen was aan Bart laat om weg te leggen, is dat hij zou zien dat ik ook iets gedaan heb.

Ik doe dus de was, hang hem op of steek hem in de droogkast, en vouw hem op. Daarna laat ik die opgevouwen was op tafel liggen, tot Bart hem in de kasten legt. Ik kan dat net zo goed zelf doen, en dan hoef ik me tenminste niet te ergeren als hij iets verkeerd zou leggen. Het is niet zo dat ik hem dat laat doen zodat hij ook iets zou doen in het huishouden, verre van, hij doet echt wel zijn deel. Het is blijkbaar van mijn kant weer een vraag naar bevestiging. Zo van: “Kijk, ik heb toch ook iets gedaan hoor, het is niet zo dat ik niks doe of dat die was zichzelf heeft gedaan”.
Niet dat Bart ooit maar één opmerking in die richting maakt, hij apprecieert dat echt wel. Maar blijkbaar heb ik dat nodig.

Ugh. Hoe zielig kan een mens zijn?

*staat recht om opgevouwen was in de kasten te gaan leggen*

Ik ben dus echt wel productief geweest vandaag, hé maat! *geeft zichzelf een speekmedaalde*

Bart was deze morgen bijzonder lief en ging me laten slapen, maar met zo’n helder stemmetje van een driejarige wil dat al eens tegenvallen. Ik had inderdaad slecht geslapen omdat Kobe onrustig was, maar lag toch wakker, dus toch maar om half acht mee opgestaan.

Rustig een kleinigheid als ontbijt genomen, een kop koffie, gedoucht, dan Kobe gewassen (het was precies nodig, ’t ventje!) en gevoed, en toen bleek dat een vriendin ging komen lunchen. Niet dat ze niet welkom was, wel integendeel, maar we hadden vorige week nogal halfslachtig afgesproken, vandaar. Best dat ze belde :-p

Om kort te gaan: ik heb een baby verzorgd, driekwart van een uitpuilende vierdeursbureaukast uitgeleegd, gekuist en gesorteerd, gekookt voor twee en gezellig gekletst, een park van zolder gehaald en gemonteerd, twee driejarigen van school gehaald en hier twee uur laten spelen, en daarnet nog een smeedijzeren, loodzwaar bedje gedemonteerd, samen met Bart naar boven gebracht en opnieuw samengevezen. Oh ja, en brood gebakken, ook nog. Afgezien van het standaard huishoudgedoe natuurlijk.

Kunt ge geloven dat ik moe ben? En dat allemaal in mijn moederschapsverlof…
*is best wel trots op zichzelf*

Foto door Pieter Baert

Ik zing dus bij een koor, kamerkoor Furiant, en al zeg ik het zelf, eigenlijk zijn we echt wel goed :-p
Dit koor, waaronder ik dus, geeft nu een Lorcaconcert.

Het concert is uniek, in die zin dat er enkel poëzie van de Spaanse dichter Federico Garcia Lorca wordt gezongen, in hedendaagse toonzettingen.
Eén van de stukken van Kurt Bikkembergs is, door zijn moeilijkheidsgraad, nog maar één keer opgevoerd, en wel door zijn eigen koor onder zijn eigen leiding.
Verder is er ook muziek van Rautavaara en Castelnuovo-Tedesco. De gitaarbegeleiding is in handen van Jeroen Keymeulen.

De gedichten worden telkens ook voorgedragen in het Spaans, en voor de Spaansonkundigen onder ons (en dat zijn er wellicht nogal wat), ook in het Nederlands, zodat je perfect weet welke sfeer de componisten hebben willen oproepen.

Dit alles kan je beluisteren op vrijdag 26 oktober in de kapel van het Sint-Lievenscollege in Gent (Volmolenstraat), voor de prijs van 10 euro (8 voor de studenten onder ons).

Ik vind het persoonlijk wel de moeite waard door zijn uniek karakter en de speciale muziek. Je kan altijd ook gewoon komen kijken naar hoe ik mijn mannetje sta tussen de tenoren (jawel).

Heb je zin om te komen, je kan kaarten krijgen via mij uiteraard.

Net SMSje gekregen dat er blijkbaar een foto van Wolf (van zijn site) op De Slimste Mens zou geweest zijn.

Mag TV tegenwoordig zomaar, zonder vragen, foto’s overnemen? Tiens.

Ik denk dat ik eens die beelden ga zoeken, btw. Of heeft iemand die toevallig staan?

Ik weet niet of het specifiek aan het feit lag dat ik de baby meehad, maar mensen waren zó hoffelijk gisteren!
Eerst al in de file: iemand liet me zomaar tussen, zonder boe of ba (ik kwam uit een zijstraat). Daarna in de Brico: de baby hing in de draagdoek op mijn buik, en ik was aan het worstelen met een stuk plastieken golfplaat van 2 op 1. Zo’n ding is dus niet echt praktisch, geloof me. Eerst had al iemand me geholpen om er een stukje plakband aan te doen zodat het opgerold bleef. Aan de kassa sneed de kassajuffrouw een stukje touw af, waarop een heer die stond aan te schuiven aan de volgende kassa, spontaan bijsprong om het plastiek vast te houden zodat ik kon knopen. Op de parking bood iemand me aan even te helpen het onding in mijn auto te steken.
Wat later, in het postkantoor, werd zowel bij het binnen- als het buitengaan de deur voor me opengehouden, idem trouwens aan de schoolpoort.
En in de Aldi zag ik hoe de kassierster met een glimlach de boodschappen van een heer met zijn schouder in een verband, netjes in een zak stopte. Er stond een rij, en niemand kloeg over het tijdverlies.

Ja, er zijn nog van die hoffelijke dagen, blijkbaar. Ofwel zag ik er met dat stuk plastiek wel héél ongelukkig uit!