Acta Diurna de muliere ludenti
Er was deze namiddag een kabouteranimatie (lees: twee klonen van Plop en Kwebbel playbackten de Studio100-liedjes, en probeerden de kinderen erin te betrekken) op Zomergem Kermis, en dus gingen wij eerst taart eten bij oma en opa, en schoven dan met hen aan een tafeltje op het Maarten Steyaertplein, samen met neefje Alexander en tante Delphine.
Woorden zijn niet nodig. Ongeveer drie jaar, en 20 kilo verschil. Nooit meer.
Ik weet het, ik weet het, maar ik kan het toch niet laten. Geef toe, ze is toch megaschattig?
Gisteren (met de hulp van Annick) 23 zakjes snoep in bekertjes gemaakt voor Kobes verjaardag die vandaag gevierd wordt, en toch nog de cake vergeten. Dus deze morgen om kwart na zeven cake staan maken en in de oven steken. Ik was toch al op van halfzeven omdat Merel honger had.
Kinderen afgooien met snoep en (lichtverbrande wegens te snel willen bakken) cake, naar de klassenraden. Daar zitten lezen wegens ellenlange wachttijden.
Snel naar huis gekomen om iets te eten.
Terug naar school gehaast om de zangnummers voor de proclamatie te coachen. Me nog moeten haasten om op tijd de jongens van school te halen, Merel en passant meegenomen en brood gehaald.
Kinderen eten voorzetten, babysitter alles in handen stoppen, naar de barbecue van de zesdes. Er een beetje doorgevallen, en een heel fijne avond gehad met de meest waanzinnige gesprekken, alweer.
Pas om half twee in mijn bed zitten.
Iemand verbaasd dat ik soms een beetje moe ben?
Jawel, ik ben herbegonnen met de Weight Watchers. For real. Niet op mijn eentje dus, want daar heb ik blijkbaar de ruggengraat niet voor, maar wel met de cursus. Ik leg nog wel eens uit wat er daar precies gebeurt, maar ik heb die extra motivatie dus nodig. Ik was namelijk netjes 23 kilo afgevallen na de zwangerschap, stond (na een paar dagen ziek te zijn) zelfs op 78, en had nu alweer 84 zien verschijnen. Niet goed dus, helemaal niet goed. Die kilo’s moeten er terug af, en ik wil eigenlijk weer naar 75.
Vorige week was de eerste keer, en ondanks het feit dat er vrijdagavond een trouwfeest was, en zaterdag een dineetje, en ik dinsdag op de roleplay gigantisch veel van de chocoladefondue heb zitten snoepen, was er zeshonderd gram af. Want ondanks die feesten heb ik me toch netjes aan het programma gehouden. Snoepen kan, met mate, zolang je er maar rekening mee houdt.
Vandaag ben ik terug geweest, en er was dus 600 gr af, op één week tijd. Ik was toch wel trots op mezelf. En heb het gevierd met twee stukken chocolade, een ijsje en een rijstpapje. Shame on me :-p
Jawel, mijn kleine meid kan zitten! Ik heb net haar grote stoel volledig afgewassen, aangepast (tot twee weken geleden zat Kobe er in) en de tablet erin gestoken. Ze zit dus, en geniet er ongelofelijk van! Ze kan nu bij ons aan tafel zitten, en ze eet kleine stukjes brood mee. Alweer een mijlpaal dus.
Examens op roze Didlpapier, jawel. Al een chance dat ze het gevraagd hadden, en dat ik toegestemd had. Want anders zat ik hier maar raar te kijken, tijdens het verbeteren.
Vandaag heb ik een dag om te verbeteren. Vrijdag heb ik een grote pak examens binnengekregen, en de punten moeten woensdagnacht binnen zijn. Maar een weekend met drie kinderen in huis is niet ideaal om te werken, en gisteren had ik de hele dag mondeling.
Soit, Wolf heeft vandaag ook sportdag, en de juf had gevraagd of er mama’s waren die de kinderen naar de Blaarmeersen konden brengen. Ik had toegezegd, omdat ik dan meteen goed wakker ging zijn en tegen negen uur kon beginnen met verbeteren. Hmm.
Kobe treuzelde nogal wat deze morgen, zodat we een paar minuten te laat op school waren. Wolfs vriendjes die mee gingen rijden, waren intussen al over andere auto’s verdeeld, en ik kreeg twee andere mee. Bon ja. Ik schoot me de R4 op, en toen bleek daar een ongeluk gebeurd te zijn, met serieuze file. Na een kwartier aanschuiven ben ik eraf geraakt, en teruggereden naar Wondelgem, om dan via de binnenweg van Mariakerke te rijden. Helaas, de secundaire weg was ook één en al file. Dan maar een andere weg, waar ik wél vlot kon rijden, maar die een serieuze omweg betekende. Uiteindelijk waren we om twintig over negen aan de Blaarmeersen, stijf van de frustratie en de stress, maar nog net op tijd. Ugh.
Geen fijn begin van de dag. Een grote kop koffie heeft me gekalmeerd, en pas tegen tien uur ben ik echt begonnen met verbeteren. Een uur te laat, maar intussen wel terug kalm genoeg.
Ugh.
Ugh!
Ik was net klaar met mijn mondelinge examens af te nemen voor mijn middagpauze, toen mijn telefoon ging: de kleuterschool! Kobe had met zijn vingers tussen de zware deur gezeten, en het zag er wel niet zo erg uit, maar of we toch maar met hem naar de dokter konden…
Ik kon dus niet weg, ik had amper tijd om te eten (gelukkig heeft onze lieve secretaresse mijn eten opgewarmd terwijl ik aan het telefoneren was), en dus moest ik Bart wel inschakelen. Die was gelukkig op zijn kantoor en niet ergens in Brussel of Antwerpen of zo, en ging hem halen. Intussen verwittigde ik de dokter dat hij op komst was, en belde ik terug de school om hetzelfde te zeggen. Bart heeft een paar afspraken afgezegd, en zelf was ik thuis met Wolf om vier uur.
En toen bleek het allemaal niet erg te zijn: gewoon wat gekneusd, niks gebroken of zo. Kobe was wel zodanig gedaan van de alteratie, dat hij in de zetel in slaap was gevallen en daar twee uur heeft liggen slapen.
Bart sprintte prompt terug naar kantoor voor een volgende afspraak, en ik was was behoorlijk opgelucht dat het allemaal zo erg niet was. Maar ik kan u verzekeren: zo van die telefoontjes, da’s allemaal niet goed voor het hart. En de zen.
De meesten onder jullie zijn al lang van de examens af, en gelukkig maar. Ik weet dat ik nog lang nachtmerries gehad heb van die mondelinge examens aan ’t unief, die waren geen lachtertje bij sommige profs.
Maar er is dus ook een andere kant, die van de examinator. Ik geef nu maar les in het middelbaar, maar toch geef ik dus mondeling examen Latijn. Jawel. En eigenlijk heb ik best wel medelijden met mijn leerlingen, die wit rond de neus binnenkomen, en hun eigen handen er soms bijna afwringen van de pure zenuwen.
Zelf moet ik het hebben van mijn zen. Want ik begin, zoals vandaag, om kwart na acht, tot tien voor een, en dan om twintig over een tot ongeveer vier uur. Elke twintig minuten zit er een nieuwe leerling voor mijn neus, en ze hebben allemaal recht op mijn volledige aandacht en concentratie. Ook die eerste, als ik nog niet goed wakker ben, ook die van half een, als ik serieus honger begin te krijgen, en ook die van half vier, wanneer ik er eigenlijk al mijn buik van vol heb.
Ik zorg dus dat mijn examenreeksen netjes klaar liggen, met per examen een apart blad teksten, zodat ik niet moet beginnen zoeken of verzamelen. Ik heb een thermoskan latte mee, en een kommetje versgemaakte fruitsla. Een flesje water, en een koekje. En vooral mijn zen. Want dat heb ik vaak nodig, helaas. Ik moet hen de rust geven die zij op dat moment absoluut missen en absoluut nodig hebben.
Examinator: iets waar je als examinandus niet bij stil staat. En wat je eigenlijk op dat moment ook geen bal kan schelen.