Macaroni met hesp en kaas
’t Is vandaag een zodanig voos weer, dat ik zin had in macaroni met hesp en kaas. De jongens zijn daar stapelzot van, dus dat kwam goed uit.
Alleen… De calorieën daarvan wil je eigenlijk niet weten. Maar toen begon ik na te denken, en heb eigenlijk twee keer hetzelfde gemaakt, simultaan.
Voor de jongens (voor 6 porties): een uitje stoven in een klein beetje boter, een serieuze klomp boter erbij en laten smelten, bloem erbij naar gevoel, en dan de saus maken met melk, bouillon en het kookvocht van een halve kilo champignons. Een halve zak gruyèrekaas, hamblokjes en de champignons erbij, afkruiden met peper en zout, en klaar. De doodgewone manier dus.
Voor mezelf heb ik het anders aangepakt. Ook een uitje, gestoofd in een koffielepel olijfolie. Een klein kluitje boter erbij laten smelten, en saus gemaakt met één eetlepel bloem, een scheutje melk, en vooral veel kookvocht van nog een halve kilo champignons en een half bouillonblokje. Daarin ging 100 gr light kaas, en twee doosjes kalkoenblokjes. Champignons erbij, Italiaanse kruiden, peper en zout, en klaar. Drie porties. Ik heb het niet uitgerekend qua WW punten, maar het zal in elk geval een pak minder zijn dan de versie voor de jongens. En eigenlij, feitelijk, quasi even lekker.
Op de foto onderaan mijn bord, bovenaan die van de jongens. Zeg nu zelf. Zie jij het verschil? (En de saus is redelijk bruin omdat de champignons zeer rijp waren.)
366 – 03 oktober
Ik denk dat het herfst is…
Planetarium
Als ge les geeft, geraakt ge al eens op plaatsen waar ge anders nooit naartoe zou gaan. Zoals het Planetarium.
In het kader van de lessen aardrijkskunde bevond ik me plots deze namiddag in het gezelschap van een tachtigtal zeventienjarigen en drie collega’s in Brussel, onder het Atomium. Blijkbaar hebben wij één van de grootste planetaria van Europa, met een supermoderne uitrusting van acht camera’s. Het imposante vroegere projectortoestel staat er nog, is negentig jaar oud, en is het enige in zijn soort dat nog werkt, overigens.
De huidige projectoren worden uiteraard computergestuurd, en gaven me een deskundige uitleg (enfin, dat was eigenlijk de lesgever, maar bon) over lengte- en breedtegraden, azimut, draaiing van de aarde, zons- en maansverduisteringen, aswenteling, plaatsbepaling zowel op aarde als in de ruimte, sterrenbeelden, horoscopen en waarom die per definitie onjuist zijn, lichtjaren en supernova’s. En nog wel zo’n paar dingen.
Eigenlijk was het ferm interessant. Alleen jammer dat je de neiging hebt om, achterovergezakt in het donker, met de 360° projecties op de koepel, in slaap te vallen. Echtig waar.
Maar verder? Als de kinderen wat groter zijn, ga ik eens met hen tot daar, zeker weten. Machtig wijs, zo’n gigantische koepel waarop je kan projecteren.
366 – 2 oktober
Duidelijk gemaakt door Franstaligen. Mijn collega Nederlands krijgt wellicht een geraaktheid.
Ook ik ben geraakt.
Als je nog een paar blogs volgt, ben je het wellicht al tegengekomen: www.ikbengeraakt.be. Gewoon omdat we het fenomeen niet genoeg aandacht kunnen geven.
Kanker.
Noem het gerust bij naam. Laat er geen taboe op rusten. Wind er geen doekjes om: we kennen allemà à l wel iemand die erdoor geraakt is, of zelfs meer dan dat.
Kanker: je kan eraan sterven. Mijn grootvader: longkanker. De moeder van een hele goeie vriendin, veel te vroeg: baarmoederhalskanker. De moeder van een andere hele goeie vriendin, ook veel te vroeg. Een tante: longkanker. Een collega: borstkanker, en uitgezaaid.
Kanker: het verandert je leven, hoe dan ook. Mijn grootmoeder: een been afgezet door een kwaadaardig melanoom. Mijn schoonvader: plots werd hij de leeftijd waarover hij tot dan toe tien jaar kon liegen. Een collega: plots voor onbepaalde tijd weg uit de leraarskamer: borstkanker.
Geef die kanker geen kans. Vooral borstkanker niet, de meest voorkomende vorm bij vrouwen.
Oktober is traditioneel de maand waarin bestrijding van borstkanker in de kijker wordt gezet. Concreet roept de Stichting tegen Kanker op om geld te doneren voor wetenschappelijk onderzoek naar borstkanker. Dit doen ze via hun site www.ikbengeraakt.be waar ze oproepen om spaarteams op te starten. Vanaf vijf euro kan er gedoneerd worden, zeer gemakkelijk en snel, allemaal online.
Doe mij geen plezier. Doe jezelf, je vrouw of je dochter een plezier. Steun.
366 – 1 oktober
Daar brandt de lamp (niet meer)
Familiediner
Naar jaarlijkse traditie kwamen we vandaag samen voor het familiediner van de De Baeres, de familie van mijn schoonmoeder. Het is om beurten aan de kleinkinderen om het te organiseren (vorig jaar uitzonderlijk bij Barts nonkel, zodat iedereen zijn huis nog eens zag), en zo kregen we aperitief en een schare aan hapjes voorgeschoteld in de apotheek van Barts nicht in Roosdaal.
Aansluitend reden we naar een restaurant, De Wingerd, ook nog in Roosdaal, maar toch wel een kwartiertje rijden doorheen veld en dal. The scenic route, zeg maar.
Een gezelschap van tien volwassenen en maar liefst zes kinderen (Wolf was naar de scouts), tussen de elf en de nog-net-geen-twee. En een menu van zeven gangen. In een zaal zonder daglicht, terwijl buiten heerlijk de zon scheen. Gelukkig was er een zeer fijn speeltuintje, zodat onze kinderen een hele tijd hebben buitengezeten, en wij eigenlijk ook.
Op het eten viel niks aan te merken, alleen dat het eigenlijk nogal veel was, en vooral zeer lang duurde. We gingen aan tafel om ̩̩n uur, en vertrokken onmiddellijk na de koffie, zijnde kwart na zes, jawel. En met twee peuters van net geen twee is dat geen sinecure, zo lang aan tafel. Ook zij hadden trouwens vier gangen: hapje (teriyaki brochette en een loempiaatje), voorgerecht (garnaalkroket met garnituur), hoofdgerecht (biefstuk-friet) en dessert (kinderijs Рmet opzet zonder -je). En Merel heeft daar, tot ieders grote verbazing, het merendeel van binnengespeeld.
Ons eten was ook zeer te pruimen: lekker, evenwichtig van smaak, en mooi gepresenteerd.
Stoofpotje van goudmosseltjes
met julienne van groentjes,
jus van Zeebrugse grijze
en kruidenroom***
Italiaans slaatje
met heerlijke caprèse, rauwe ham,
bruschetta en saltimbocca.***
Mosselsoepje met kerrie
en brunoise van selder en wortel.***
Zonnevis op de bakplaat
risotto met mossel, Parmezaan en zeekraal
afgewerkt met een mosseljus.***
Gebakken Duroc-varkensrug,
preistoemp met zongedroogde tomaat
en een krokantje van Duroc-ham.***
Gebakken ananasspiesje
met gegratineerde sabayon,
munt en vanille-ijs.
Met aansluitend de koffie met nog allerhande zoetigheden, uiteraard.
Ik heb ’s avonds niet meer gegeten. Of verbaast u dat misschien nog?
366 – 30 september
Zelfs het weekend is druk
Zeg dat wel: vroeg uit bed moeten, want Wolf moet om half negen in de muziekles zitten. Ik doe mezelf wat aan, zo met die muziekles twee keer in de week. Maar Wolf doet het graag, en ik geniet ervan dat hij muziek doet. Eindelijk!
Om half tien haal ik hem dan terug op, en om half elf stond onze nieuwe architecte hier om te luisteren wat nu de volgende stappen zijn. Onze vorige architecte is namelijk bevallen intussen, en verzuipt in het werk. Ik begrijp haar, maar vind het wel jammer. Nu ja, Renee lijkt me ook wel ok te zijn, en ze heeft al vaker samengewerkt met de projectmanager waar wij mee zullen werken. Dik in orde dus.
Terwijl ik alles zat te bespreken met haar, voerde Bart Wolf naar Pretland voor een verjaardagsfeestje, en deed hij meteen ook boodschappen.
Er werd gekookt en gegeten, en ik ging Wolf om twee uur weer afhalen, waarna Bart naar kantoor trok om de berg achterstallig werk te proberen verkleinen. En toen was het wachten op Mereltje die een stevige tuk aan het doen was. Uiteindelijk heb ik haar wakker gemaakt tegen vier uur, een vieruurtje (allez gij) gevoederd, en ben ik met de drie kinderen naar Oostakker-Lochristi gereden. Prioriteit was een groene broek voor Wolf, voor de scouts. We hebben er maar meteen twee meegebracht, en ook nog een set Tshirts, uit de C&A. Opdracht nummer twee waren schoentjes voor Merel. Ik heb mijn ogen uitgekeken naar de prijzen, heb lang rondgekeken, en uiteindelijk hele mooie zachtpaarse laarsjes meegebracht uit de Torfs. 83 euro, jawadde. Al een geluk dat het net tien-procent-korting-dagen waren. Ze kreeg meteen ook nog een paar nieuwe pantoffeltjes voor in de crèche: knalroze met Hello Kitty erop, ze was er meteen wég van.
En toen was het meteen al zes uur, en sloten de winkels. En stonden we nog twintig minuten in de file om de R4 op te geraken. Zucht.