Geplaatst op

Latijnolympiade

Vandaag was het van dat: zeven leerlingen gaven vrijwillig drie uur van hun woensdagmiddag op om een vertaling van een tekst van Cicero te maken.

De wiskunde-olympiade is algemeen gekend, maar er is al meer dan twintig jaar ook een Latijnolympiade. in 1989 was ze nog niet echt georganiseerd te noemen, maar bestond ze wel al in Italië, en wilden zij internationaler gaan. De uitnodiging kwam op een of andere manier op mijn middelbare school terecht, en dus ging ik voor vijf dagen naar Arpino, zo’n honderd kilometer ten zuiden van Rome. Winnen deed ik niet, die eer was weggelegd voor een Pool, maar ik was toch wel apetrots op mijn deelname.

Nu is alles veel meer georganiseerd, meer competitief, maar ook een pak fairder en professioneler. Er is dus een eerste ronde die wordt begeleid en verbeterd door de leerkracht zelf. De tekst is pas deze morgen online gekomen. De beste exemplaren moet ik dan insturen, en daaruit worden de deelnemers voor de tweede ronde gehaald. Tien winnaars mogen dan naar Arpino voor de uiteindelijke finale van de Certamen Ciceronianum Arpinas.

Ik ben benieuwd hoe de mijne het ervan af hebben gebracht. Ik hoop dat er ooit eentje de finale haalt, dat zou een echte bron van trots zijn.

Geplaatst op

Stresskoeien

Ik heb een oude gewoonte uit mijn vroegere school in Gentbrugge weer opgevist: de stressbal.

Ginder had ik een lokaal dat ik met niemand moest delen, en dus stond er een grote doos stressballen op mijn bureau. Zodra een van de leerlingen zat te dromen, of iets stoms zei, kreeg die een stressbal naar zijn kop. Hilariteit gegarandeerd. De leerling in kwestie mocht de stressbal dan bijhouden, en hem dan zelf naar een ander zijn kop gooien. Zelfs naar de mijne, als ik me weer eens versprak.

Ik kan u garanderen: na een tijdje riskeert niemand het zich nog om te zitten dromen, ze zijn allemaal een pak alerter.

Nu zag ik in mijn vierdes ook de herfstmoeheid toeslaan, en dus dacht ik: “Waarom niet?” Ik had alleen geen stressballen meer, alleen nog felrode stresskoetjes. Het zijn dus die stresskoeien die de nieuwe projectielen zijn geworden.

Werkt het? Tsja. In mijn ene klas zorgt het soms voor nog meer afleiding dan anders, maar bepaalde leerlingen varen er wel bij. En dat is uiteindelijk wat telt.

Geplaatst op

Meta

Wolf was vreselijk aan het zagen op Kobe, omdat die niet wilde opruimen. Op een bepaald moment ontschoot het me:

“Wolf, ge zijt een apezaag! Stop nu ne keer met zo te zagen tegen Kobe, ik zal dat wel doen als het nodig is, uw gezaag werkt op mijn zenuwen!”

Wolf bekeek me met een scheef kopje, en debiteerde toen: “Mama, ge zijt een metazaag!”

En gij nu.

Geplaatst op

366 – 19 november

Nog eentje uit de oude doos, gewoon omdat ik die foto zo schattig vind. Ik moet een jaar of vier geweest zijn.

365-321

Geplaatst op

Oosterse biefstuk met peultjes

Ik heb dan vandaag maar meteen het recept van dag twee, uit dat nieuwe boekje ‘Vandaag begin ik!’ van de Weight Watchers gemaakt, en ook dat was een voltreffer.

Reepjes biefstuk gebakken in de wok, en daarna uien, knoflook, peultjes wokken, in een sausje met honing, sojasaus en oestersaus. Ik heb het geserveerd met paarse rijst, en man, het was effectief serieus lekker, nog eentje voor op het lijstje ‘voor herhaling vatbaar’. 9 propunten per persoon, en een ruime portie.

biefstuk

Geplaatst op

Veggie quiche uit ‘Vandaag begin ik!’

Ik heb alweer een nieuw boekje van Weight Watchers, en ik ben gigantisch enthousiast! Ik moet zeggen, de laatste drie boekjes die ik in handen heb gekregen, zijn een echt schot in de roos geweest. En ja, er zijn er nog steeds die ik niet heb, geloof me!

Ik ben de laatste weken namelijk nogal aan het slabakken. Geen zin meer: geen zin om op te schrijven, te tellen, op te letten, en vooral veel zin om te fretten, chips te eten, chocolade, vijf boterhammen ’s avonds, en éclairs en taartjes en dergelijke. Hmpf. Ik ging ook drie weken niet naar de cursus (twee keer was ik verhinderd, de derde keer had ik eigenlijk wel gekund, als ik voor een babysit had gezorgd). En de kilo’s, die vlogen er uiteraard weer aan. Ik zat alweer over de 82 kilo, en kreeg al visioenen van vroeger. Zoals dit, in juli 2008 in New York na een dagje fietsen (en ja, het vraagt enig lef hem te posten):

juli2008

En toen kreeg ik van diëtiste Mimi Van Meir dit boekje toegestuurd: ‘Vandaag begin ik!’ Met nog eens het programma van a tot z uitgelegd, de do’s and don’ts, en vooral ook weer een pak motivatie. En een menu voor vier weken, netjes uitgeteld en met verschillende recepten.

vandaagbeginikEn dus herbegon ik. En ben ik momenteel heel erg goed bezig. Netjes alles tellen en opschrijven, alles afwegen, en heel erg bewust omgaan met wat ik eet. Vooral dat.

Ik heb meteen het recept van de eerste dag klaargemaakt: een veggie quiche. Helaas staan de bereidingstijden niet vermeld, en heb ik me serieus mispakt aan de werk- en baktijden. Ik heb dan ook de baktijden hier en daar wat ingekort om tijd te winnen, en dat bleek niet zo’n goed idee, want de quiche was niet zo heel erg stevig. Maar de smaak, die was er wél: bijzonder lekker, en dat vonden de kinderen ook. Het is eigenlijk een bodem van puree, die gebakken wordt. Daarop gaat dan een laag van alle mogelijke geroosterde groenten (en waar ik nog wat spekjes heb doorgeroerd, tot zover het veggie kantje), omdan afgebakken te worden met een eiermengsel erover en wat kaas. Zonder de spekjes vijf propunten, met de spekjes zes.

veggie quiche

Voor mij was het alvast een voltreffer, dit eerste recept. En het hele boekje eigenlijk, want het heeft me doen herbeginnen. Dat, en de steun van mijn man, die me bovenstaande foto nog eens had doorgemaild.

Daar ben ik namelijk zeker van: daar wil ik nooit meer naartoe. En betekent dat dat ik moet opletten op wat ik eet, en af en toe eens echt herbeginnen met wegen en tellen en zo: so be it. Want ook dat is zeker: het werkt.

En dan ga ik nu een ijsje eten (drie punten, die heb ik nog over voor vandaag).