Drie
Mereltje leert tellen, en is daar dan ook apetrots op. Zo zijn er twee flesjes in de badkamer, twee pantoffels, twee kousen, en vooral ook altijd twee handjes. Vol trots telt ze dan: “Eén, twee! Ja hé mama!”
En toen leerde ze het begrip drie. En sindsdien, als je haar vraagt: “Merel, hoeveel handjes heb jij?” dan kijkt ze je aan, houdt haar kopje scheef, en zegt dan vol overtuiging: “Dwie!” Om het dan uit te schateren van de pret, omdat ze je voor de gek heeft kunnen houden.
Die kleine van ons, dat wordt een speciale, ik zeg het u.
366 – 26 november
Twee jaar
Kleine Mereltjes worden groot. Maar ook kleine Mereltjes krijgen een feestje, wanneer ze verjaren.
Het is misschien dan wel al meer dan twee weken geleden, maar zo’n hoop oma’s, opa’s, tantes en nonkels bij elkaar krijgen is geen sinecure.
Maar vandaag kreeg Merel dus haar feestje. Met taart, uiteraard, en met cadeautjes. Een nieuwe pop die ze nauwelijks nog loste, met bijhorende kleertjes en een bedje. Vier kleurrijke retropotjes voor in het keukentje, en nog een paar envelopjes. En een felroze retro metalen auto, die helaas nog wat te moeilijk is om te trappen, maar waarin ze wel haar voeten op de grond kan zetten en zo kan voortbewegen.
Ze genoot van het volk, ze genoot van de taart en ’s avonds de kaas, ze genoot van alle aandacht, ze genoot van de cadeautjes, en ze genoot van haar twee leeftijdsgenootjes.
Al had ze uiteraard aan geen kanten door wat al die heisa eigenlijk betekende.
366 – 25 november
Met de nieuwe pop
Nissan Leaf
Omdat Barts bedrijf net een ganse reeks wagens had gekocht bij Nissan, en het vorige week zijn verjaardag was, had Dirk geregeld dat Bart een weekendje een Nissan Leaf mocht uitproberen.
En inderdaad, toen ik van de rugby terugkwam, stond er een nogal lange wagen in mijn garage, netjes ingeplugd in het stopcontact. Bizar, maat!
Ik heb er vandaag boodschappen mee gedaan. En je kan wel degelijk zeggen dat het wennen is. Om te beginnen is het een automatische auto, dus geen versnellingen. Bon, ik heb daar lang lang geleden nog mee gereden (mijn broers eerste autootje, waar ik heel af en toe gebruik van mocht maken, was een automatique) dus dat ging eigenlijk nog. Maar het rijgevoel…
Ken je dat, dat je soms aan je PC of printer moet gaan voelen of naar de lichtjes moet kijken om te weten of hij wel aanstaat? Dat heb je daar dus ook mee. Je zet het ding gewoon aan met een aan/uit-knop, dus net alsof je een CDspeler of zo aanzet. Dat de Leaf opstart, zie je aan het dashboard en hoor je aan de geluidjes, maar niet aan de motor. Dat is dus nog het meest bizarre: het ontbreken van geluid. Toen ik op de parking van het warenhuis wegreed van mijn plaatsje, zag ik verschillende mensen verschrikt opkijken: het bewoog! En je hoorde het niet!
En verder heeft het het lineaire gevoel van een tram die optrekt. Hetzelfde geluid, hetzelfde gevoel.
Maar Bart zegt ook dat de autonomie nog veel te kort is: je geraakt er, als je bijzonder zuinig rijdt, 150 km ver mee. Voor mijn kleine verplaatsingen (werk, winkel, rugby, muziekles…) is dat ideaal, maar als je zoals Bart geregeld naar Brussel, Leuven, Antwerpen of Hasselt moet, zit je met een probleem. Er zijn gewoon nog niet genoeg laadpalen momenteel, en met een gewoon stopcontact duurt het al gauw acht uur voor hij weer volledig is opgeladen. En ik zie me nog geen verlengkabel uit mijn klas hangen om de auto op te laden.
Al bij al was ik overigens wel blij dat we hem even kunnen testen hebben, die Nissan Leaf. Zo weten we tenminste zeker dat het nog te vroeg is. Te weinig autonomie, te weinig laadpalen, en te veel prijs.
We zullen over een paar jaar nog eens de zaken herbekijken. Maar nu dus nog niet.
366 – 24 november
Samen op de kar van de Colruyt
Awwww…
Vandaag stond een oudleerlinge me op te wachten op school. Ze moest er om een andere reden zijn, had gezien dat het mijn verjaardag was, en had een kaartje mee. Met tekst.
Ik las het, en ik was efkes compleet ontroerd. Blijkbaar doe ik het nog zo fout niet…
365 – 23 november
Verjaardag
Omdat ik op donderdag niet op school moet zijn, ik Bart van de ganse dag toch niet ging zien, en ik geen zin had om vandaag alleen te zijn, had ik vandaag afgesproken met een oude vriendin. Oud als in: we kennen elkaar nu al meer dan vijfentwintig jaar, van in het middelbaar dus.
Ik pikte haar op aan haar huis, en reed naar Fou d’ O, aan de Sneppebrug. Ik was er al eens geweest, en had toen besloten om er terug te keren voor de lunch. Blijkbaar had ik overschot van gelijk.
We dronken er een (alcoholvrije) aperitief, namen het dagmenu, en kletsen intussen honderduit. Over de problemen met de kinderen, over werk, over hobbies, over… Tsja, je kent dat wel, dat soort gesprekken.
Ze had zelfs een cadeautje mee: een heerlijk ruikende badgel en body butter. Ideaal voor in de winter dus. Thx, Lie!
Daarna reed ik rustig terug, deed boodschappen, prutste hier wat rond in huis, zat een half uurtje te lezen in de stralende zon (achter glas, uiteraard), verbeterde toetsen, hielp met huiswerk en dat soort dingen, haalde Mereltje op, gaf iedereen pannenkoeken te eten, en stopte uiteindelijk de kinderen in bed.
En later op de avond heb ik een hoop kaarsjes aangestoken, en me in de zetel genesteld met mijn boek en een mis̩rabletaartje. En zag ik dat het Рeigenlijk, feitelijk Рallemaal best ok was om alweer een jaartje ouder te worden.