School

Kobe, mijn kleine muis, mijn nog-maar-net-uit-mijn-buik-opgevist kleintje, is ingeschreven in de kleuterschool.

Ugh.

Hij mag blijkbaar starten op 1 februari, dat schijnt ook een instapdatum te zijn omdat anders de periode tussen kerst- en krokusvakantie nogal lang is.

Het zal bizar doen, twee jongens op school. Niet dat hij er niet naar uitkijkt: hij vraagt vaak om ook naar school te mogen, maar dan kan ik hem troosten met het idee dat hij nu wel een Ben heeft in de crèche (de man des huizes en opvangvader en grote speelkameraad van de peuters) en dat dat ook leuk is. En dat hij nog een beetje moet wachten tot hij wat groter is.

Maar ook Wolf maakte onlangs die verzuchting: in de stralende zon reden we naar huis na school, toen hij vroeg: “Zeg mama, hoelang duurt het nog voor het lente wordt?” Op mijn verbaasde vraag waarom hij dat vroeg, antwoordde hij: “Omdat ik zo graag zou hebben dat mijn broertje ook naar school komt, en dat is pas in de lente, toch?”

1 februari, dus. Het zal er rapper zijn dan verwacht.

Brussels Girl Geek Dinner #16

bggd

Jawel, alweer een nieuwe BBGD, met als thema ‘Boek’, en meer bepaald dan het boek dat Imke Dielen heeft uitgebracht. Het is een doordenkertje: girl geeks, die leven op het net, en elkaar daar ook meestal van kennen, over een papieren geval.

Enfin, de avond was – zoals altijd – bijzonder aangenaam. Ik was behoorlijk onder de indruk van het gebouw van SAP lounge, maar ik zou er begot niet elke dag naartoe willen rijden: zelfs om 18.00u stonden we in Vilvoorde city in de file…

Ook de catering was weer meer dan in orde: lekkere en diverse ciabatta’s, rauwe groentenknabbels met allerhande sausjes, chips, en ik ben echt nog wel een en ander vergeten. Er was een ruime bar voorzien, en alweer de Grand O van Grand Marnier.

De SAPlounge werd even voorgesteld, ook Emmanuel van F.A.C.T.S. (waar ik trouwens zelf ga voorlezen, ik ben een bard van Elanor) mocht even zijn beurs komen presenteren, en dan was het woord aan Imke. Helena hield het kort, zodat Monica en Saskia een stukje hebben voorgelezen, en ook onze onvolprezen Clo (alweer schitterend gedaan, Clo, muchas gratias!) haar voorwoord ten berde bracht.

Verder heb ik weer met allerhande mensen staan praten en een paar nieuwe leren kennen, werd ik geïnterviewd door een ploeg van ‘De Zevende Dag’ (ik hoop maar dat ze er niet te veel van gebruiken) en genoot ik van de goody bag. Proxis had ons een boekenpakket bezorgd: drie vaste boeken (waaronder de nieuwe van Dan Brown die pas gisteren is uitgekomen) en een boek naar keuze. Na lang aarzelen vond ik een prachtig ingebonden exemplaar van ‘De terugkeer van de koning’, zijnde deel drie van Tolkiens ‘In de ban van de ring’. Ik heb die niet liggen in het Nederlands, dus dat was mooi meegenomen. Jammer dat sommige van de heren – die per slot van rekening er als gasten waren, op uitnodiging dus – het nodig vonden om alle extra boeken van de stapeltjes te nemen en er dus vijf naar keuze hadden. Toen ik iemand daarop aansprak, haalde die nonchalant de schouders op en wuifde me weg.

Bij het weggaan bleek er nog een extra zak te zijn met een pot kraakjespasta (de naam die mijn kinderen hebben gegeven aan de crunchy variant van de speculoospasta van Lotus) en twee flessen Vitamin Water, een favoriet van mijn Bart. De gratis toegang voor de FACTS-beurs vond ik ook een mooie geste, maar aangezien ik er als medewerker ben, heb ik daar zelf niet veel aan natuurlijk :-p

Al bij al een mooie avond gehad dus. Bedankt, Clo!

Gordijnen

Ik was jullie nog een fotootje verschuldigd, zoals wel een paar mensen gevraagd hebben.

Bij deze dus. De foto’s zijn getrokken bij volle zon, vandaar dus ook het tegenlicht. Veel valt er eigenlijk niet op te zien, maar geloof me maar, ze zijn schoon :-p

gordijnen2

gordijnen1

LDVD

Wanneer ik in bedekte termen te horen krijg dat één van mijn leerlingen een gebroken hart heeft, dan smelt er altijd iets in mij.

Dan zou ik het liefst willen troosten en knuffelen. Dan zou ik willen zeggen dat het wel betert, dat zoiets slijt, dat er meer vis in de zee zit, dat het niet de laatste keer zal zijn dat zijn hart gebroken wordt, en nog meer van die oeroude cliché’s. Maar ik weet ook dat hij daar geen boodschap aan heeft, want dat het toch zo verdomd veel pijn doet. En dat daar vooral niks aan te doen valt. Het enige wat ik kan doen, is een luisterend oor bieden. Het is dan aan hem om dat eventueel aan te nemen, hij ziet maar.

En als ik hem dan tegen het lijf loop en die troosteloze blik in zijn ogen zie, en het flauwe glimlachje om zijn mond, dan breekt mijn hart helemaal.

En dan ben ik zo ongelofelijk blij dat ik geen zeventien meer ben.

En vooral, dat ik al die jaren geleden al mijn Bart gevonden heb.

Buikgriep

Maar goed ook, dat ik gisteren niet richting barbecue ben getrokken.

Deze nacht was namelijk nogal een helletocht. Niet alleen ben ik wakker geworden van immense buikkrampen en volgde daarop de bijhorende potzitterij, het was op een bepaald moment zelfs zo erg dat ik flauwgevallen ben. Gelukkig ken ik het gevoel, voelde ik het aankomen, en heb ik me nog net op tijd op de koude stenen vloer kunnen leggen. Ik werd wakker in een poel zweet, letterlijk te nemen. Ugh!

Later op de nacht is daar nog wat emmergevul bijgekomen, helaas. Ik voelde me ellendig, en Bart dreigde zelfs de ziekenwagen te bellen.

Gelukkig bestaat er nog zoiets als Imodium, en hielp dat toch nog wel iets. Ik heb nauwelijks geslapen, en de hele dag al lamlendig in de zetel gelegen.

Ik hoop maar dat dit snel overgaat…

Barbecue…

Eigenlijk was ik vandaag dolgraag naar Zapnimfs barbecue geweest. Dan had ik een hoop ander volk dat ik al tijden volg op hun blog leren kennen.
Ik was het eigenlijk ook bijzonder hard van plan: ik ging de kinderen meenemen, en Bart kon ondertussen wat werk inhalen. Hij zag dat perfect zitten.

Alleen…

Kobe is deze week behoorlijk ziek geweest (ik ben donderdag thuisgebleven, en vrijdag kwam mijn onvolprezen schoonvader), en door het slaapgebrek stond ik al niet te stevig op mijn benen. Mijn nek en schouder doen ongemeen pijn ook: als het niet betert met kersenpitjes en infraroodlampen, wordt het de kinesist. Kobe was intussen er wel helemaal door, maar toch nog bijzonder snel moe en lastig. Niet ideaal dus, om hem zijn middagdutje te onthouden en hem intussen te droppen in een vreemde omgeving. Reken daar dan nog een uur per auto heen en terug bij, en de conclusie was snel gemaakt, helaas.

Ik ben rustig thuisgebleven, heb Kobe vier uur laten slapen, daarna boodschappen gedaan met hen, en het algemeen rustig gehouden.

Maar stiekem heb ik toch mijn kas opgevreten. Volgend jaar beter zeker?

Eerste week

We zijn aan de laatste dag van de eerste volle week les gekomen, en het verbaast me hoe snel het effect van de vakantie al volledig is verdwenen…

Ik zit opnieuw in mijn routine van lesgeven, toezichten doen, agenda’s invullen, en de kinderen afhalen. De eerste toetsen komen er binnenkort aan, en ook de leerlingen zijn in hun standaardpatronen hervallen.

Vind ik dat erg? Eigenlijk niet zo: ik hou wel van dat strakkere patroon, dat is wellicht de neuroot in mij :-p

Maar ergens vind ik het toch wel een klein beetje jammer hoe snel je die ontspannen houding en dat vakantiegevoel kwijt kan zijn.

Nog maar best dat ik mijn job zo graag doe zeker?

Tweiclub

knitting-gift

Of hoe het een flop was.

Oorspronkelijk lag deze editie van de tweiclub op maandag eerder deze week, maar toen bleek Wolfs infodag op die avond te liggen en heb ik de tweiclub verzet. Naar vanavond.

En toen kwam er niemand.

Dus, ik vraag me af, is daar eigenlijk nog wel iemand vragende partij voor? Of was het gewoon slechte timing?

Moto

Vandaag ben ik eindelijk nog eens met de motor naar het werk gereden. Ofwel was het weer niet goed, of ik moest kinderen afzetten/ophalen, of ik had teveel gerief bij…

Deze morgen ben ik dus per moto aangezet. En jawel, net toen ik aankwam begon het te druppelen, ondanks alle gunstige weerberichten!

Ik had om elf uur gedaan, en heb nog een half uurtje gewacht tot de grond weer min of meer droog lag om aan te zetten. Want ja, het ging mooi weer zijn, en dus had ik een vrij chique broek aan en open schoenen.

Het zal me leren…