
Een tuinhuis en een garage!
Als ge zo ’s avonds rond half tien nog aan ’t zeveren zijt met een vriendin op Facebook, kan het al eens gebeuren dat u rond half tien de volgende morgen plots aan de ontbijttafel bevindt, met het restje brood dat je nog had, gekookte eitjes, cornflakes en dat soort onzin. Compleet à l’improviste, maar wel supergezellig.
Een ideale start voor een zware dag, overigens: er moest een garage uitgeleegd worden en een tuinhuis opgevuld. Stand van zaken bij aanvang:
De rekken in het midden van de garage moesten uiteraard weg, maar ook de rekken aan de zijkant, zodat we wat meer plaats hebben. Het tuinhuis is er op zich groot genoeg voor.
Enfin, we begonnen eraan: de kinderen haalden alle bloempotten en andere spullen van de rekken en zetten die op de oprit, tot Wolf en ik de kleine rekken konden verzetten, en zij ze opnieuw konden opvullen, maar dan gestructureerder. Na een uur zag het er al zo uit:
Wolf en ik waren toen al met een volle auto naar het containerpark gereden…
Gelukkig kwam er na de middag versterking in de vorm van een oudleerling en medelarper. De bedoeling was eigenlijk dat hij enkel de rekken moest helpen verzetten, maar zo ver waren we helaas nog lang niet. Niet getreurd, naast een bijzonder scherp verstand en een nog scherpere tong heeft hij ook een stevig stel handen en is hij niet bang om die vuil te maken. En dus begon Jesse mee te boel uit te legen, tot we met enige serieuze moeite de twee rekken links op bovenstaande foto konden verzetten.
Na die rekken was er gelukkig stevige koffie, en zag de garage er al wat leger en het tuinhuis wat voller uit:
Ook al was het intussen toch redelijk behoorlijk rotweer, Wolf wilde niet opgeven. Want het mag er dan nog uitzien als een grote rommel, eigenlijk ging het snel.
De groene zakken linksachter zijn er nog voor ’t containerpark, en er kan nog wel wat rommel uit, maarre…
Voor het eerst sinds half oktober staat mijn auto weer binnen! Ma echt en al!
*doet vreugdedansje*
*strompelt weg met zere voeten van het opruimen*
Ge kunt niet geloven hoe blij ik hiervan word, echt waar…
Schot in de zaak
Vandaag zijn de tuinmannen hier geweest om een extra strook beton aan te leggen voor het tuinhuis: het originele was niet in orde, wegens te smal, en blijkbaar dus niet voldoende afgesproken met de tuinhuisbouwers. Bon.
Maar ze zijn ook de brievenbus komen plaatsen, jawel! Het ding is iets lomper dan gedacht, maar ik zal er wel aan wennen. Enfin, eindelijk ook de oude brievenbus dus weggehaald aan de Waterhoenlaan, alles is nu echt officieel Kineastlaan. De postbode weet dat de post voor het vroegere adres bij ons om de hoek mag, maar een interimpostbode natuurlijk niet. Ik ben benieuwd.
Tuinhuis! (Enfin, ’t is op komst)
Dat tuinhuis van ons, dat zal er ook niet zomaar gekomen zijn. Poeh!
Aan de basis lag helaas een stevige miscommunicatie, namelijk.
Begin oktober hadden we het oude tuinhuis leeggehaald en alles in de garage gepropt. Er zat nog iet of wat structuur in, maar je kon niet echt makkelijk aan het gerief. Enfin ja, het ging toch maar voor een maand of twee zijn. Op zes oktober werd het oude tuinhuis dan ook afgebroken.
Toen ze effectief ook aan de tuin bezig waren, was er blijkbaar wel communicatie tussen de tuinarchitect en de tuinhuisbouwer, want er werden blijkbaar wel afmetingen afgesproken, en er werd een stevige betonnen basis gegoten. Ha ja, dat konden ze beter zelf doen, de tuinmannen, want anders ging het aangelegde gras toch weer naar de knoppen zijn.
En dat was dat, zo bleek. Enfin, zo bleek toch een paar maand later.
Wat was er nu gebeurd? Tuinarchitect had offerte aangevraagd, tuinhuisbouwer had offerte opgestuurd, samen met nog een andere offerte, op 29 oktober. Blijkbaar had iemand bij de administratie niet gezien dat onze offerte ook aan die mail hing, en dat gewoon geklasseerd in het dossier van de andere persoon. Tuinarchitect hoorde niks meer en dacht dat tuinhuisbouwer rechtstreeks met ons contact had opgenomen, tuinhuisbouwer dacht dat het te duur was of zo omdat hij niks meer hoorde, en ik had onze wensen uitgelegd aan de tuinarchitect en dacht dat hij daarmee bezig was. Juist ja.
Tot ik uiteindelijk aan de architect vroeg waar dat tuinhuis nu bleef, en hoe dat in elkaar zat. Die viel uiteraard uit de lucht. En toen was er bouwverlof. Bon, na nog wat vijven en zessen had de architect contact opgenomen met de tuinhuisbouwer en gevraagd om er wat spoed achter te zetten, en mij de offerte doorgestuurd.
Toen ging het plots snel.
Woensdag ben ik langsgegaan bij de tuinhuisbouwer, die er inderdaad van wist en er meteen mijn dossier bijnam, mij de uitleg gaf rond het tuinhuis en me zelfs toonde hoe het eruit ging zien. Ik stond daar om half vier, tegen kwart voor vijf zat de nieuwe offerte in de bus, en zat de timing op eind maart. Gisterenmorgen heb ik terug gemaild ter goedkeuring, een uurtje later kreeg ik al telefoon wanneer de eigenaar zelf mocht langskomen om de staat van de betonplaat te bekijken en ze exact op te meten. Deze morgen stond die mens hier al (terwijl ik nog aan het lesgeven was), deze middag kreeg ik telefoon om nog een probleempje uit te klaren, en wist hij te vertellen dat er door de regenval een paar projecten opgeschoven waren, en dat ze het tuinhuis kwamen plaatsen op 10 februari. Op voorwaarde dat ik er, net zoals zij, geen gras over liet groeien.
En ik, ik ben doodcontent, en heb al meteen de donderdag in de vakantie (dag na plaatsing) vrij gehouden om het tuinhuis meteen al op te vullen en dus de garage uit te mesten. Ik kijk er zó hard naar uit!
365 – 20 november 2015 – het eerste onkruid!
Nopjes
Ik moet het zeggen, ik ben helemaal in mijn nopjes met de tuin. Ik hou van het terras, de borders zien er deftig uit, en de haagjes zijn ze gisteren komen afwerken. Ons huis ziet er eindelijk proper uit, en eigenlijk ook een pak groter op deze manier. En vandaag heb ik langs het stenen lint dat de borders afboordt, 50 narcissen geplant. Ik kijk al zó uit naar de lente…
Bij deze nog wat foto’s, gewoon omdat het kan.
Nog een tussendag
Ook vandaag wilden de kinderen liefst thuisblijven, ook al hadden ze eerst nog gezegd dat ze iets wilden doen.
Maar Merel begon plots te spelen dat zij een dokter was, en de jongens haar patiënten, en ze begon hen te verbinden met zakdoekjes en de riem van een kamerjas. Met een grote grijns haalde ik twee brede verbanden uit de verbanddoos, en dat gaf een paar wijze effecten, en vooral meer dan een uur mooi spelplezier.
Plots hoorde ik vanuit mijn bureau – ik zat te verbeteren – een omineus geklop: jawel, er waren twee mannen van de tuinaannemer opgedoken, die vrolijk een extra stuk haag kwamen zetten. Het tweede stukje bleek niet te kunnen, omdat er nog beton in de grond zat waar zij een paal moesten slaan, en ze gingen dan later wel terugkomen om dat weg te schieten en de rest van de haag te planten. Het resultaat vind ik fantastisch: eindelijk geen open voortuin meer, maar wat meer afgesloten vooraan.
Ik ben in elk geval al wreed content.
Wat ruist er in het struikgewas?
Tijd om ook zelf een beetje de handen uit de mouwen te steken in de tuin: ik heb nu wel een mooie border, maar er staat niet echt veel in. Alhoewel, in de vroegere border staat het overvol. Dat kon ook niet anders: twee jaar geleden heb ik met mijn ouders een paar azalea’s japonica uitgegraven uit de tuin van mijn grootouders, als herinnering. Die zijn toen gewoon in de bestaande border gepleurd, om ze voorlopig toch érgens kwijt te geraken, maar alles stond er veel te dicht op elkaar. Daarnaast waren er ook nog de hortensia en vooral de magnolia die eerst vooraan stonden, en die de mannen met de graafmachine hadden uitgegraven en netjes opzij in de grond hadden gestoken, kwestie van ze te laten overleven.
Omdat mijn rug niet bepaald meewerkt in dit soort zaken, was het vooral Wolf die aan het werk werd gezet: putten graven, de planten uitgraven, en ze daarna netjes uitplanten. De magnolia werd aan het verlengde van het lange grasveld geplant, de japonica ergens halverwege, en de hortensia ter hoogte van de zandbak. De andere japonica’s, nota bene nog een verlovingscadeau van mijn oma, heb ik laten staan waar ze stonden, ze staan daar niet slecht. Op deze manier is er ademruimte gekomen. We zijn meteen ook een aantal zakken boomschors gaan halen, maar – zoals altijd – toch weer te weinig. Dat bijhalen zal voor de lente zijn, denk ik. Alles is intussen ook gewied, proper gezet, opgeruimd, en ook Kobe en Merel hebben keihard meegewerkt, al was het maar door alles op te vegen en proper te maken.
In elk geval ziet het er alweer helemaal anders uit. Nu nog wat siergrassen, bloemen en bollen, en we beginnen ergens te komen.
Bijna afgewerkt
Ik weet het, het gaat nogal vaak over de tuin tegenwoordig, maar ik ben er dan ook zo blij mee, ge kunt u dat niet voorstellen! Eindelijk geen modder meer, of geen molshopen met onkruid.
Deze namiddag hebben ze het gras afgewerkt, en dit is wat het tot nu toe is geworden. De borders moeten nog verder aangelegd worden, en er komt nog haag en een nieuwe brievenbus.
Nu nog snel, voor Bart thuis komt, de tafel en de stoelen erop, wat plantenbakken, en het wordt echt weer tuin. Goh man, was het al maar weer zomer zeg!
En toen was er gras!
Toch stom he, hoe content ne mens kan zijn met een beetje gras! Ik ben er helemaal opgewonden door, en ik kan kort zijn: bekijk gewoon het filmpje, en zeg dan dat dat niet wijs is, of wa!








