Geek

Vorige week vrijdag heb ik meegedaan aan de onvolprezen jaarlijkse quiz bij ons op school, zijnde het Koninklijk Atheneum Mariakerke.

Er was een ronde ‘informatica’ bij, en met rode kaken moest ik toegeven dat ik niet wist waarvoor USB staat. (U wel, eigenlijk?) Iets later blonk ik echter van trots: ikke, die nooit informatica gehad heb, of iets dat maar in de buurt komt, die haar sites gewoon vraagt aan haar man, jawel, ikke, ben erin geslaagd het getal 30 in binaire code te schrijven door logisch na te denken. Ok, het heeft vijf minuten denkwerk gevraagd en wat gekriebel op een papiertje, maar bon, het resultaat was wel correct!

Geek, moi? Nah! (just by proxy :-p )

Geld uitgeven

Vandaag heb ik geld uitgegeven. Helaas. Maar het was wel met mijn volle goesting, en ik glimlach nog :-p

Eerst en vooral heb ik een nieuwe koffiemachine gekocht, eentje die zelf de bonen maalt, en verder ook nog een klein vakje heeft voor gemalen koffie, bvb. gedecafeïneerde. Het design kon misschien beter, maar de prijs was mooi (€399) dus ik kon het niet laten.
delonghieam3000zwart.jpg

Daarna ben ik een wintervestje (een heel mooi grijs dingetje) gaan kopen voor Kobe, en meteen ook nog twee T-shirts meegebracht voor het ventje. 44 euro, valt goed mee.

Uiteindelijk ben ik ook nog in de wereldwinkel in Mariakerke verzeild, om een nieuwe lederen handtas. De prijzen die ze daar hanteren, zijn ongelofelijk: 22 euro voor een handtas uit leer waar een cursusblok in past, met binnenvakjes en al, en bijpassend portemonneetje. Allen daarheen! Ik had dezelfde gezien (of toch dezelfde reeks) in een andere winkel in de Gentse binnenstad voor toch wel over de €150. Ze hebben wel niet echt veel keuze, da’s wel jammer.
Ik heb nog even overwogen om een grote paarslederen laptoptas mee te nemen – enfin, een platte lange handtas, ideaal voor een laptop – voor diezelfde prijs, maar eigenlijk loop ik nooit met dat ding rond, dus da’s eigenlijk nogal overbodig.

Kortom, ik ben blij. Het is wel weer een hap uit mijn spaargeld, maar bon, ik ga direct buiten in de zon op het terras een latte drinken 🙂 En u?

Grijs haar

zozhyjihqf.jpg

Gisteren heb ik tot mijn (geamuseerde) ontzetting ontdekt dat ik niet één grijs haar heb, zoals ik dacht, maar dat er in mijn froefroe alleen al echt wel al een stuk of tien spierwitte haren resideren. Gelukkig is mijn haar vrij blond en niet echt monotoon, zodat ze niet zo hard opvallen. Ach ja :-p

Er is wel één groot voordeel aan die grijze haren: ze zijn een stuk dikker dan mijn gewone haar 🙂 Op die manier kan ik misschien op mijn ouwe dag nog een deftig kapsel krijgen :-p En ja, ik heb er gisteren eentje uitgetrokken om te kunnen vergelijken…

[Wijvenweek] Mijn wijflijf (deel 4: de goeie kanten)

And we’re on a roll here :-p Mijn lijf is iets waarover ik eigenlijk anders zelden spreek, tenzij er acuut iets misloopt. Vandaar dat ik deze wijfweek aangrijp als excuus :-p

Na mijn vorige posts is het alsof er alleen maar slechte kanten zitten aan dat wijvenlijf van mij, maar dat is niet het geval hoor 🙂 Even overlopen:

Mijn ogen: ondanks het feit dat ze misschien niet zo goed zijn, vind ik ze eigenlijk wel mooi. Eén van mijn leerlingen vroeg me vorige week of die zwarte streep bovenaan permanente make up was, maar nee hoor, handwerk, elke ochtend opnieuw. Soms krijg ik de vraag welke kleur mijn ogen nu eigenlijk zijn. Blijkbaar wisselt dat met mijn stemmingen: ze zijn groen, maar durven in een sombere bui ook grijs uitslaan…
Mijn schouders/sleutelbeenderen: ik heb mooie rechte, brede schouders en licht uitgesproken sleutelbeenderen, en dat mag wel gezien worden. Ik probeer dan ook een focus naar daar te halen, met kettinkjes en decolletés en zo.
Mijn boezem: ondanks het feit dat er twee kinderen aan gehangen hebben (en eentje eigenlijk nog steeds doet), ben ik best wel trots op die borsten van mij. Ik kan er intussen inderdaad wel een potlood onder kwijt, maar dat is maar normaal op mijn leeftijd. Maar ze hangen nog niet, en hebben een mooie vorm. Momenteel zijn ze wel te groot naar mijn zin, maar dat probleem is van voorbijgaande aard. Wat me wel opvalt, is dat de mannen ze altijd veel te groot inschatten: ik zit tussen B en C-cup in, maar door het feit dat ik met een zeer rechte rug loop (juist ja, die slechte rug van mij vergeten!) springen ze nogal in het oog :-p Enfin, ik speel ze ook wel een beetje uit, liever dat dan dat de aandacht naar mijn onderstel gaat.
Mijn onderarmen en handen: ik heb van mezelf altijd gevonden dat ik mooie handen had. Klein, en met relatief korte vingers, maar welgevormd en met mooie sterke nagels. De welving van mijn gespierde onderarmen (I know, er zit vet op, maar bon), daar zit ik soms onbewust zelfs mee te spelen.

Waar je me best niet over aanspreekt, is die ballonbuik van me (ik zie er alweer zwanger uit), die immense kont, en vooral die pilaren van benen. Mijn dijen zouden niet misstaan in de rokersruimte van Meesterlyck, en die kuiten zijn zodanig buitenmaats dat zelfs de speciale maten van laarzen veels te klein zijn. Mijn rijlaarzen heeft een vriend voor me aangepast, met extra stukken tussen, want ook daar was de grootste beenmaat veel te klein.
Oh, en mijn bovenarmen: ze doen me denken aan die anekdote over het Nederlandse koningshuis. Zo zou er een bepaling zijn dat vrouwen van het koningshuis boven een bepaalde leeftijd niet langer korte mouwen mogen dragen, zodat hun bovenarmen niet gaan lebberen bij het wuiven vanuit de koets…
En ja, dan is er nog dat haar op mijn benen, die niet-dood-te-krijgen-hoeveel-keer-ik-ze-ook-epileer haren op mijn bovenlip, de hardnekkige jeugdpuistjes die helaas die naam niet langer verdienen, mijn scheve tanden…

Maar eigenlijk hé, eigenlijk lig ik daar allemaal niet wakker van. Zoals ik het vandaag al ergens op de wijvenblogs gelezen heb, ik zie mezelf niet als een dikkerdje, maar als een slanker en energieker mens. En als men me ergens niet van kan beschuldigen, dan is het wel van te weinig energiek te zijn :-p

[Wijvenweek] Mijn wijflijf (deel2: mijn haar)

ww_logo_120x120.gif
Awel ze, dat is dus ook alweer een grote bron van frustratie :-p

Ik heb dus van dat onhandelbaar fluitjeshaar (en als ik zo links en rechts eens aan het lezen ben bij de collega-wijven, ben ik niet de enige): extreem dun, en veel te weinig, en dan nog eens bijzonder kwetsbaar. Zelfs mijn kapster durft zich bij wijze van spreken de haren uit het hoofd trekken (gelukkig blijft ze van de mijne af, wegens al zo weinig).

Tot een klein jaar geleden had ik het altijd lang: soms loshangend, soms opgestoken op diverse manieren, maar wel altijd met die dunne, lange froufrou: ik heb een voetbalveld van een voorhoofd (mijn leerlingen lachen zich een breuk als ik mijn haar bij wijze van gimmick strak achteruit trek) en die froufrou is de enige manier om te camoufleren. Als hij tenminste niet openvalt door de weerborstel die zich in mijn haarlijn bevindt…
Enfin, eigenlijk was achteraf gezien dat lange haar niet zo’n goed idee, want het stond altijd alle kanten uit, bijzonder wollig en wild. Een haardroger kon ik niet gebruiken wegens instant Nana-Mouskourikloon, en die schapenpermanent die er zo leuk uitzag, beschadigde het quasi onherstelbaar en was dus niet voor herhaling vatbaar.

Na Kobes geboorte heb ik de stap gezet, en er de schaar in laten zetten, naar een schuin oplopend kapsel. Ik kan het gewoon zo laten drogen en dan is het ietwat gekruld en wild, ik kan het ook gedurende drie minuten (echt niet overdreven, dat is dan weer het voordeel van extreem dun en weinig haar) brushen en dan is het helemaal steil en gestileerd, beetje naar Lulu op.

Soit, ik kan er niks mee aanvangen, maar al bij al valt het momenteel nog mee…

Nieuwe stijl…

361146jpg.gifVan uwen besten maat moet ge het hebben :-p

Ik krijg van alle kanten complimentjes op mijnen nieuwen look, ga ik vrijdagmiddag met mijne maat eten.

– “Zeg, waarom hebt gij eigenlijk uwen bril geditcht?”
– “Euh, vindt gij het beter mét bril misschien?”
– “Ja, echt wel! En dan dat brave kapsel…” (rolt met ogen)
– “Euhhhh…”
– “Awel, kent ge Charlotte uit Kiekeboe? ‘Nuf said…”

Ah bon. Ik vertel dat ’s avonds aan Bart, en diens droge commentaar is:

“Ach ja, ge zult zo misschien vrouwelijker zijn en minder op nen homo trekken zeker?”

Waarmee voor hem de kous af was, ik in de lach schoot, en opnieuw vrede had met de nieuwe stijl :-p

Solden

solden_cm300.gifVandaag eindelijk deftig naar de solden geraakt. Ik had mijn ma opgetrommeld, die me tegen kwart over elf aan school stond op te wachten, en daar gingen we. Eerst nog de innerlijke mens versterkt door samen met Bart iets te eten, en dan richting Mageleinstraat.

Ha ja, want voor mijn kerst had ik twee cadeaubons gekregen van Cora Kemperman. Ik denk dat ik zowat de halve winkel heb aangehad, en heb uiteindelijk geopteerd voor een donkergroen t-shirt met een speciale ruguitsnijding. Ons ma heeft lang getwijfeld over een rokje en de andere helft van de winkel, en is blijven hangen bij een grijs … uhm, T-shirtachtig ding dat haar vree goed staat.

Daarna zijn we op ’t gemakje verder gewandeld, links en rechts eens binnengewaaid, een juweel gekocht voor ons ma haar volgende moederdag (of zoiets), koffie gedronken in de Mokabon, mosterd opgepikt aan de Groentenmarkt en bij Torfs binnengegaan want mijn huidige paar botjes (ik heb niks anders aan) beginnen de geest te geven. Ik vind daar doorgaans wel mijn goesting, en jawel, na veel gekijk en nog meer gepas buitengegaan met een nieuw paar zwarte botjes en een paar zwarte schoenen. Oh, en een raar truidinges op de kop getikt in de Paprika (oegh, met de lelijkste website die ik gezien heb in tijden!).

En dan, jawel…. In de Zeeman een lang flanellen slaapkleed gevonden! Ik ben zowaar luidop in de lach geschoten temidden van die winkel, want het was een oerlelijk exemplaar, met… grote roze bloemen! Karma, zegt u? Nah…

Na nog een paar winkels en rondgeslenter is de buit als volgt:
– donkergroen T-shirt van Cora Kemperman, € 24,99
– juweeltje voor ons ma € 35
– mosterd € 3.25
– zwart paar halfhoge botjes € 74,97
– zwart paar schoenen € 88
– een vreselijk wollig bizar ding om over mijn schouders te trekken, beetje cape-achtig € 12,50
– flanellen slaapkleed € 6,99
– papieren slingertje van Winx, voor Wolfs verjaardag € 0,12

Allez bon. Net geen € 250 kwijt. We weten weer waarvoor we werken :-p

Genoeg.

Het is genoeg geweest, mijn besluit staat vast, de kogel is door de kerk: ik stop met vreten. Vreten being the right word, alas.

Echt diëten wil ik het niet noemen, ik ga geen punten beginnen tellen en zo, maar ik stop met snoepen. Waarom? Wie me persoonlijk kent, stelt zich die vraag niet, jammer genoeg.

Even schetsen: ik ben al altijd een dikkerdje geweest, met zwaar en breed gebeente. Ideaal dus voor de twee jaar competitierugby die ik gespeeld heb. Aan de unief (1989) woog ik nog 68 kilo (ik ben 1.67 meter), dank zij intensief gesport, gefiets van het een naar het ander, veel uitgaan op water (ik drink nauwelijks alcohol), veel gedans, en al eens een maaltijd overslaan wegens te druk aan het kaarten en zo.

En toen kwam Bart, en mijn moto. Exit het fietsen, het vele uitgaan, ik sloeg al eens een training over, en ik at veel regelmatiger en rijker (kwestie van te koken voor het ventje). Na een blessure stopte het sporten al helemaal, en begon het verdikken. Yep, zo heel gemeen en geniepig, half kilootje per half kilootje. Resultaat? Een jaar voor mijn trouwdatum, zijnde 1995, woog ik bijna negentig. Ugh. Lang leve de Weight Watchers: ik trouwde met een nette 75 kilo. En toen kwam het goede en gelukkige leven… De zwangerschap van Wolf leverde me een kiloverlies op van 95 naar 81, maar ook die zijn er weer aangeslopen.

Om kort te gaan: vóór mijn zwangerschap van Kobe woog ik 99. Jawel. Ik moet zelf slikken wanneer ik het neerschrijf. Ik leg direct wel uit waarom ik dit trouwens doe op mijn blog, voor iedereens neus en zo. Opnieuw was ik zo ellendig, en nam het metabolisme van de baby zodanig over, dat ik twee dagen na de bevalling nog 88 woog. Ik kreeg complimenten van alle kanten, voelde me goed in mijn vel, zag er stralend uit. Nieuwe haarstijl en al 🙂

Helaas. De vreetzak, de lamme kwal in mij heeft het weer overgenomen, en ik ben weer aan het snoepen geslagen. Voor de rest eet ik niet zoveel, zolang ik maar mijn snoepverslaving kan onderhouden. Ruggengraat? Wie? Moi?

Resultaat, een goeie drie maanden na de bevalling, deze morgen: 92. En het is genoeg geweest.

Waarom schrijf ik dit nu, geloof me, met een pak moeite en schaamte allemaal op, te grabbel op een internetpagina? Omdat ik mezelf dan niet langer iets kan wijsmaken. Ach ja, dat ene kilootje… Ik heb net ontbeten… We zijn gisteren zwaar op restaurant geweest… Smoezen met hopen en kilo’s, vet jammer genoeg ook.

Ik ga jullie de komende weken dus vervelen met gewichtsproblemen, dingen die ik gevreten heb en zo. Een eigen excellijstje helpt niet, dus dan maar openbaar. Tik me gerust op de vingers.

En interesseert dit jullie niet (waar ik dik kan inkomen)? Niemand verplicht je om dit te lezen. Een blog is voornamelijk voor mezelf, denk ik zo. Maar laat gerust de commentaren komen, en vooral ook de stekken en de grappen. Kan ik me misschien nog beter motiveren.

EN als u me nu wilt excuseren, ik ga een taart bakken voor vanavond (geen grap, helaas :-p).

Gewicht

Bah. Als het op eten aankomt, heb ik echt een ruggengraat als een verlamde kwal op wiet…