Solden

solden_cm300.gifVandaag eindelijk deftig naar de solden geraakt. Ik had mijn ma opgetrommeld, die me tegen kwart over elf aan school stond op te wachten, en daar gingen we. Eerst nog de innerlijke mens versterkt door samen met Bart iets te eten, en dan richting Mageleinstraat.

Ha ja, want voor mijn kerst had ik twee cadeaubons gekregen van Cora Kemperman. Ik denk dat ik zowat de halve winkel heb aangehad, en heb uiteindelijk geopteerd voor een donkergroen t-shirt met een speciale ruguitsnijding. Ons ma heeft lang getwijfeld over een rokje en de andere helft van de winkel, en is blijven hangen bij een grijs … uhm, T-shirtachtig ding dat haar vree goed staat.

Daarna zijn we op ’t gemakje verder gewandeld, links en rechts eens binnengewaaid, een juweel gekocht voor ons ma haar volgende moederdag (of zoiets), koffie gedronken in de Mokabon, mosterd opgepikt aan de Groentenmarkt en bij Torfs binnengegaan want mijn huidige paar botjes (ik heb niks anders aan) beginnen de geest te geven. Ik vind daar doorgaans wel mijn goesting, en jawel, na veel gekijk en nog meer gepas buitengegaan met een nieuw paar zwarte botjes en een paar zwarte schoenen. Oh, en een raar truidinges op de kop getikt in de Paprika (oegh, met de lelijkste website die ik gezien heb in tijden!).

En dan, jawel…. In de Zeeman een lang flanellen slaapkleed gevonden! Ik ben zowaar luidop in de lach geschoten temidden van die winkel, want het was een oerlelijk exemplaar, met… grote roze bloemen! Karma, zegt u? Nah…

Na nog een paar winkels en rondgeslenter is de buit als volgt:
– donkergroen T-shirt van Cora Kemperman, € 24,99
– juweeltje voor ons ma € 35
– mosterd € 3.25
– zwart paar halfhoge botjes € 74,97
– zwart paar schoenen € 88
– een vreselijk wollig bizar ding om over mijn schouders te trekken, beetje cape-achtig € 12,50
– flanellen slaapkleed € 6,99
– papieren slingertje van Winx, voor Wolfs verjaardag € 0,12

Allez bon. Net geen € 250 kwijt. We weten weer waarvoor we werken :-p

Genoeg.

Het is genoeg geweest, mijn besluit staat vast, de kogel is door de kerk: ik stop met vreten. Vreten being the right word, alas.

Echt diëten wil ik het niet noemen, ik ga geen punten beginnen tellen en zo, maar ik stop met snoepen. Waarom? Wie me persoonlijk kent, stelt zich die vraag niet, jammer genoeg.

Even schetsen: ik ben al altijd een dikkerdje geweest, met zwaar en breed gebeente. Ideaal dus voor de twee jaar competitierugby die ik gespeeld heb. Aan de unief (1989) woog ik nog 68 kilo (ik ben 1.67 meter), dank zij intensief gesport, gefiets van het een naar het ander, veel uitgaan op water (ik drink nauwelijks alcohol), veel gedans, en al eens een maaltijd overslaan wegens te druk aan het kaarten en zo.

En toen kwam Bart, en mijn moto. Exit het fietsen, het vele uitgaan, ik sloeg al eens een training over, en ik at veel regelmatiger en rijker (kwestie van te koken voor het ventje). Na een blessure stopte het sporten al helemaal, en begon het verdikken. Yep, zo heel gemeen en geniepig, half kilootje per half kilootje. Resultaat? Een jaar voor mijn trouwdatum, zijnde 1995, woog ik bijna negentig. Ugh. Lang leve de Weight Watchers: ik trouwde met een nette 75 kilo. En toen kwam het goede en gelukkige leven… De zwangerschap van Wolf leverde me een kiloverlies op van 95 naar 81, maar ook die zijn er weer aangeslopen.

Om kort te gaan: vóór mijn zwangerschap van Kobe woog ik 99. Jawel. Ik moet zelf slikken wanneer ik het neerschrijf. Ik leg direct wel uit waarom ik dit trouwens doe op mijn blog, voor iedereens neus en zo. Opnieuw was ik zo ellendig, en nam het metabolisme van de baby zodanig over, dat ik twee dagen na de bevalling nog 88 woog. Ik kreeg complimenten van alle kanten, voelde me goed in mijn vel, zag er stralend uit. Nieuwe haarstijl en al 🙂

Helaas. De vreetzak, de lamme kwal in mij heeft het weer overgenomen, en ik ben weer aan het snoepen geslagen. Voor de rest eet ik niet zoveel, zolang ik maar mijn snoepverslaving kan onderhouden. Ruggengraat? Wie? Moi?

Resultaat, een goeie drie maanden na de bevalling, deze morgen: 92. En het is genoeg geweest.

Waarom schrijf ik dit nu, geloof me, met een pak moeite en schaamte allemaal op, te grabbel op een internetpagina? Omdat ik mezelf dan niet langer iets kan wijsmaken. Ach ja, dat ene kilootje… Ik heb net ontbeten… We zijn gisteren zwaar op restaurant geweest… Smoezen met hopen en kilo’s, vet jammer genoeg ook.

Ik ga jullie de komende weken dus vervelen met gewichtsproblemen, dingen die ik gevreten heb en zo. Een eigen excellijstje helpt niet, dus dan maar openbaar. Tik me gerust op de vingers.

En interesseert dit jullie niet (waar ik dik kan inkomen)? Niemand verplicht je om dit te lezen. Een blog is voornamelijk voor mezelf, denk ik zo. Maar laat gerust de commentaren komen, en vooral ook de stekken en de grappen. Kan ik me misschien nog beter motiveren.

EN als u me nu wilt excuseren, ik ga een taart bakken voor vanavond (geen grap, helaas :-p).

Gewicht

Bah. Als het op eten aankomt, heb ik echt een ruggengraat als een verlamde kwal op wiet…

Neologismen.

Mensen zeggen me nogal eens dat ik een ‘interessant’ vocabularium heb, en volgens leerlingen is het zelfs bijzonder uitgebreid. Ik geef inderdaad toe dat ik nogal wat uitdrukkingen gebruik, waarvan zij vaak nog nooit gehoord hebben. En losse woorden? Tsja, als je er geregeld zelf uitvindt, zal dat wel zo zijn zeker? Ik ga ze eens proberen in een lijstje te gieten (‘oplijsten’ is één van die hatelijke woorden). Geef eens wat feedback op die woorden, wil je? Interessant, belachelijk, een goeie toevoeging aan onze taal, overbodig… En geef gerust ook je eigen woorden, ik ben benieuwd.

Ik vind trouwens dat je van quasi alle substantieven en werkwoorden een adjectief moet kunnen maken, dat wijst op het bezitten van die kwaliteit/activiteit. Bv. ‘Dat is een zeer substantievige zin’ of ‘De Romeinen waren nogal gladiatorig ingesteld’. Doorgaans geven die zinnen totaal geen probleem qua verstaanbaarheid, en drukken ze precies uit wat ik in mijn gedachten heb. Het is gewoon een kwestie van te kunnen uitleggen, nietwaar?

Trouwens, wedden dat ik nu op nauwelijks van dat soort woorden ga kunnen komen?

slapewarm: die typische warmte die in je bed heerst wanneer je net wakker wordt. Heel goed te voelen bij baby’s/kinderen die je uit hun bed moet halen. Vreselijk moeilijk om achter te laten op donkere koude winterochtenden.
fretmuis: iemand die heel veel of heel vaak eet, maar niet echt negatief bedoeld, dat zou vreetzak zijn. Verwant met slaapmuis, piesmuis.
verklikker: babyfoon
sa: weg. Een woord uit mijn kindertijd, uitgevonden door mijn broer. Wil zeggen dat iets verdwenen is, en niet meer recupereerbaar, of dat je gewoon geen zin hebt om ernaar te zoeken, dat het je niet interesseert. Bv. “Waar is die banaan?” “Sa!” Opgegeten dus, en geen verdere vragen. “Waar is het bakske (afstandsbediening)?” ” Sa!” als in: “Ik heb er geen idee van, en ik trek het mij ook niet aan. Trekt uw plan.”
waai: windmolen. Analogie met braai, het Afrikaanse woord voor barbecue
duvelen: kan betekenen ‘den duvel aandoen’, maar is in dit geval (bij de baby): instoppen in bed op zo’n manier dat er geen ontkomen aan is, dus in de juiste houding, met de juiste attributen en al.

Egotrip

Vandaag gehoord dat de derdejaars van een collega voor Nederlands een interview moeten afnemen van iemand naar wie ze echt opkijken. Bleek een van de leerlingen haar gevraagd te hebben of hij alsjeblief mij mocht interviewen. Het gastje is na twee jaar gestopt met Latijn, maar ik blijk een diepe indruk te hebben nagelaten.

Ik was er eventjes zelf van onder de indruk, om eerlijk te zijn. Zelfs na twaalf jaar onderschat ik blijkbaar het impact van een leerkracht op een leerling. Wow.