Eemhof dag drie

Ik geef u even het zicht uit mijn slaapkamer mee, deze morgen. Serieus zeg.

IMG_1406

IMG_1405

Omdat het merendeel van het gezelschap in de namiddag/vroege avond al vertrok, gingen we in de voormiddag zwemmen. Bo had nauwelijks nog koorts en mocht wél het zwembad in, en dus ging Omaly mee en zette zich pontificaal aan een tafeltje te zweten. Dat had als gigantische voordeel dat ze wat spullen kon bijhouden, waaronder mijn fototoestel. Zo heb ik voor het eerst echte zwembadfoto’s in Center Parcs ^^

IMG_1409

IMG_1427

IMG_1410

Bart en ik mochten ons niet moeien met Merel: ze wilde enkel zwemmen met meter Else en Liv…

IMG_1412

IMG_1415

Wolf demonstreerde even hoe goed hij onder water kan zwemmen.

IMG_1416

Maar ook Kobe liet zich niet onbetuigd.

IMG_1420

IMG_1421

IMG_1422

IMG_1423

IMG_1424

IMG_1425

Van de glijbanen en de wildwaterbaan en zo heb ik geen foto’s, dit was al moeilijk genoeg :-p

Na afloop gingen we fast food eten in de vorm van de lokale McDonalds-lookalike, en Omaly wist niet waar ze het had. Tsja, het kan niet altijd haute cuisine zijn :-p

We wandelden met zijn allen naar de Action Factory, waar Koen, Else en de kinderen afscheid namen, Omaly meteen ook meeging naar het appartement om er rustig wat te lezen, en wij – tradities zijn er om in ere te houden – gingen minigolfen. Bart won – alweer een traditie – maar Wolf zit niet ver meer achter hem aan. Dat wordt nog spannend :-p

IMG_1437

IMG_1438

IMG_1428

IMG_1431

IMG_1434

IMG_1435

Bij het afgeven van de golfstokken bleek er net een showtje te starten, en daar deden de kinderen nog eventjes aan mee.

IMG_1446

IMG_1442

IMG_1443

We keerden terug en aten met smaak van de pannenkoeken die Omaly had meegebracht.

IMG_1450

Intussen bleef het uitzicht prachtig:

IMG_1448

 

 

IMG_1451

Om zes uur stipt werd er gegeten, en om half zeven vertrokken Bart, Wolf en Omaly. Wolf heeft namelijk morgenvroeg een rugbykamp, en op die manier hoefde Bart ook geen dagje werk te missen.

Ik blijf nog een dagje met de twee kleintjes: opruimen, alles inladen, en dan wellicht nog even zwemmen. We moeten het appartement verlaten om tien uur, en da’s ideaal dan. Want ja, om vier uur moeten we Wolf afhalen van zijn kamp, en het is toch wel eventjes rijden.

In ieder geval deed het wel raar, zo’n groot appartement voor ons alleen.

IMG_1454

Eerst nog met zijn drieën, maar al gauw zat ik alleen.

Ik las, zat achter mijn computer, en genoot intens van het uitzicht en de ondergaande zon. Moest ik hier wonen, ik deed nooit mijn gordijnen dicht, goed geweten.

IMG_1455

IMG_1456

IMG_1464

Eemhof, dag twee

Er moest uiteraard uitgebreid gespeeld worden met petekindje Bo, ook al was die eigenlijk wat ziekjes.
IMG_1369

IMG_1371

IMG_1372
IMG_1373

Tegen tien uur trok ik met beide jongens naar de Action Factory, en zaten we zo goed als alleen in de filmzaal voor Kung Fu Panda II. Intussen speelden de meisjes, en kookte Bart.

We waren net op tijd terug aan het haventje om Koen te zien lopen met de meisjes, en dus liep Wolf snel om de vliegers, en gingen we mee tot aan het strandje. Ideaal weer, en ideale plek om te vliegeren, overigens.

IMG_0671

Na het eten werd er nog even rustig gespeeld en zo, ging Wolf nog even op zijn eentje vliegeren, en trotseerden de jongens en ik een gigantische plensbui om tegen tweeën opnieuw in de Action Factory te zijn: ik had namelijk laser shooting geboekt voor hen, en dat vonden ze zalig.

IMG_1376

IMG_1379

IMG_1383

IMG_1381

Intussen waren de anderen ook naar de Action Factory gekomen, en werd er duchtig geklommen, en op de draaimolen gezeten.

IMG_1390

IMG_1387

IMG_1388

Daarop gingen de anderen op ’t gemakje richting zwembad, terwijl wij snel onze spullen gingen halen. Omdat Bo ziek was, bleven hij en Else uit het water, en gingen ze maar met Omaly op de lappen, terwijl de rest vrolijk ging zwemmen.

Tegen half zeven hadden we een tafel geboekt in Zuiderzoet, een extern restaurant aan het haventje, waar het echt wel in orde was. Enfin, dat vond ik toch, Bart vond zijn lamsfilet niet zo geslaagd.

IMG_1391

IMG_1393

IMG_1395

Aangezien het restaurant dus naast het appartementsblok ligt, bracht ik de kinderen na hun hoofdgerecht (en voor het onze) naar boven: Merel was hondemoe, en ook de jongens zaten liever nog wat tv te kijken. Zo’n grote zoon, da’s echt wel een gemak, zeker nu hij een gsm heeft en me dus gewoon kan bereiken. Merel vloog in bed, de jongens gingen iets later ook slapen, en Bart en ik maakten nog een kort romantisch wandelingetje van vijf minuten langs het water.

IMG_1396

Toen ik een half uurtje later een kabeltje uit mijn auto ging halen, kon ik het niet laten toch nog een paar foto’s te nemen.

IMG_1399

IMG_1400

Familieweekend in de Eemhof

Vorig jaar zijn we uiteraard niet op weekend geweest met de schoonfamilie omdat ons hoofd er aan geen kanten op stond, maar Jeroom had ons allemaal laten beloven dat we ook zonder hem die traditie gingen verder zetten. En dus zijn we deze morgen naar Nederland vertrokken, meer bepaald naar Center Parcs De Eemhof in Zeewolde, zo’n 50 km ten oosten van Amsterdam. We zijn er al eerder geweest, namelijk vorig jaar in november, en hadden het toen goedgekeurd.

Koen, mijn schoonbroer, had alles geregeld, en het zelfs laten kosten, want hij had op de dijk van het Eemmeer, de ‘marina’, een reusachtig luxe-appartement gehuurd, voor twaalf personen. Ha ja, met ons tienen konden we nergens anders in, natuurlijk. Ik moet zeggen: het appartement was de moeite: zeer ruim, gerieflijk, zes slaapkamers, drie badkamers (eentje met UV stralers, eentje met bad en sauna, en eentje met stoomdouche) en een groot terras. We zaten op de derde verdieping, met uitzicht op het Eemmeer (de vroegere Zuiderzee, nu onderdeel van het IJsselmeer), en ook dat was de moeite.

IMG_1328
IMG_1329

IMG_1331

IMG_1333

IMG_1334

Zicht vanuit het raam, en vanop het terras. Achter de bomenrij ligt de rest van Center Parcs.

IMG_1337

IMG_1336

IMG_1335

We waren rond elf uur vertrokken met twee auto’s, want Omaly reed met ons mee, aten in één of ander Nederlands dorpje, en waren ter plekke rond twee uur. Helaas mochten we maar binnen vanaf drie uur, en dus gingen we alvast iets drinken in het centrumpje. Rond drie uur konden we dus naar de marina, en installeerden we ons.

De jongens hadden zich al snel in hun bed voor de tv genesteld:

IMG_1332

Maar we bleven uiteraard niet de hele middag binnen, we gingen even tot aan de vlakbij gelegen Action Factory

IMG_1341

en verkenden de kinderboerderij.

IMG_1343

IMG_1346

IMG_1345

 

IMG_1344

IMG_1342

We maakten nog een wandeling langs het centrum, Wolf nam het fototoestel over, en we genoten.

IMG_1355

IMG_1350

IMG_1360

IMG_1357

IMG_1358

IMG_1359

Na het eten wandelde ik nog even met Wolf tot aan het water (dus eigenlijk gewoon de trap af en naar buiten)

IMG_1363

IMG_1366

IMG_1367

IMG_1362

Intussen waren Koen en Else gearriveerd met een grote pot spaghettisaus, en lagen de kinderen eigenlijk te laat in bed, zeker gezien het drukke programma de komende dagen. Maar bon, ’t is vakantie, en het was een geslaagde eerste dag.

Walibi

We kregen een aanbod van de KBC: een wijnproeverij, een restaurantbezoek, een wellness voor twee, een pretpark voor vier personen, en nog wel een paar dingen. Zomaar, gratis, als goede klant. Dank u, KBC!

We kozen voor Walibi, met beide zonen. Merel is sowieso te jong voor de meeste dingen, en dan ging ook altijd wel een van ons twee aan de kant moeten staan wachten, dus zij werd vakkundig bij oma geparkeerd, waar ook haar nichtje Marie-Julie ging zijn. Ik weet eigenlijk niet wie er het meeste naar uit keek: de jongens, of Merel :-p

Enfin, wij dus tegen elf uur in het park, en aangezien het niet echt schitterend weer was – al hebben we amper twee keer een beetje regen gehad – was er nauwelijks volk. Het langste dat we moeten aanschuiven hebben, was één keertje 30 minuten. De meeste attracties waren zonder aanschuiven, eigenlijk, en dus genoten we er dubbel zo hard van. Al was het wel koud, bij momenten. We hadden namelijk niet echt jassen meegenomen, alleen een gilet en een regenjasje, en dat was soms nogal nipt. Aan de andere kant: wanneer de zon dan scheen, was het soms ook echt warm.

Enfin, we hebben niet op de zwaarste attracties gezeten – daar zijn de jongens nog te klein voor, en Bart en ik zijn ook geen helden – maar uiteraard wel op de wildwaterbaan en de boomstammetjes, en gelukkig hadden we regenkleren mee! We waren drijfnat! Maar de jongens genoten…

IMG_0656

foto 1

Wolf en Bart gingen op de Weerwolf, terwijl Kobe en ik wachtten, want onze kleinste zag dat totaal niet zitten. Na het eten mocht het was rustiger, en gingen we op het reuzenrad, en de trage bootjes.

IMG_0657

 

foto 3

foto 2

Enfin, we deden nog een hoop attracties, Kobe trok wit weg op de Calamity Mine (een rollercoaster), we liepen van het ene naar het andere, bekeken de 3D film

foto 5

en amuseerden ons meer dan behoorlijk.

Als afsluiter volgde nog eens de wildwaterbaan, want dan konden we opdrogen in de auto. En toen werd er overigens duchtig geslapen.

En als kers op de taart konden we bij oma gewoon onze voeten onder tafel schuiven, en genieten van heerlijk zelfgebakken brood. Merel was trouwens al even enthousiast over haar dagje als wij, en dat was dus dik in orde!

 

Vriendjes

Dat is wat de kinderen zeggen: dat het al de leukste vakantie ooit is geweest. We doen een beetje vanalles en een beetje niks. Vooral veel niks, eigenlijk. Maar het is ook de eerste vakantie dat er zo vaak met vriendjes wordt afgesproken, en vaak op het laatste moment.
Soms komt er in de voormiddag een smsje, of Wolf wil gaan spelen bij Wout. Of stuur ik een berichtje voor het omgekeerde. Of staat Quinten hier met zijn mama gewoon aan de deur, of Wolf niet wil meekomen. Hey, Delphine heeft in juli zelfs eens gewoon allebei de jongens meegenomen in ’t passeren om te zwemmen. Moet kunnen.

Maar ook bij Kobe is dat het geval, al is het meestal iets langer op voorhand gepland. Maar zo gaat hij regelmatig spelen bij Sebastiaan en omgekeerd. Het helpt ook dat het hier maar een halve straat vandaan is, en we hen niet moeten voeren of halen. Maar donderdag gaat hij nog eens bij Jonathan spelen, en afgelopen weekend was er een slaapfeestje bij Xander in Bornem. Hij heeft ook al bij Kaat gezeten, en zij bij ons, en ik mis er wellicht nog wel een paar.

Ik kijk er al naar uit dat ze zelfstandig over de straat kunnen, ook als het ietsje verder is. Want dan hoef ik zelfs Wolf niet meer te voeren. Maar hij kan dan wel zien dat hij me laat weten waar hij naartoe is, en dat hij op het afgesproken uur naar huis komt. Kwestie van een beetje overzicht te houden.

Waimes dag zes: Monschau, en einde in de regen

Omdat we totaal niks moesten betalen van Ellen en Jan voor ons verblijf, vond ik het niet meer dan billijk dat we het huisje grondig gepoetst achterlieten. En dus stonden we op rond acht uur, ontbeten, en togen aan het werk. Alles werd met nat afgestoft, gestofzuigd en gedweild, de badkamer, keuken en toiletten werden grondig schoongemaakt, en alle rommel netjes opgeruimd.

Tegen half twaalf zat alles in de auto en zag alles er netjes uit, en trokken we de deur achter ons toe, met een welgemeend “Salu, huisje, hopelijk tot volgend jaar!” vanwege Kobe.

De jongens wilden nog snel even een kijkje nemen naar de dam, maar de sluizen stonden weer open, en alles stond uiteraard onder water. Maar Wolf was in zijn nopjes toen hij zag dat je zelfs met hoog water de dam duidelijk kon zien, en dat er zelfs nog plukjes gras in zaten.

IMG_1252

Even ter vergelijking: een fotootje van gisterenmiddag, waar je links datzelfde steigertje kan zien.

IMG_1198

IMG_1254

IMG_1255

In de stralende zon – nu nog wel – reden we naar Monschau, net over de Duitse grens, om daar te gaan eten. We wilden eigenlijk de Burgau gaan bekijken, maar die was alweer – net zoals vorig jaar – afgesloten voor publiek wegens openluchtopera. Bummer. Monschau blijft natuurlijk wel een aardig stadje, waar geen barst te beleven valt, maar waar het wel mooi is. Merel kreeg dit jaar wel zo’n steentje zoals de jongens vorig jaar, en was daar zeer blij mee. De kinderen speelden zelfs op dezelfde speeltuin als vorig jaar…

IMG_1256

IMG_1258

IMG_1259

IMG_1261

IMG_1263

IMG_1265

IMG_1267

IMG_1268

IMG_1271

IMG_1273

IMG_1275

Net toen we om half drie de auto instapten, begon het te druppelen. En toen te regenen. En toen zelfs te gieten. Alweer. We reden verder door Duitsland, via Aachen, naar Maasmechelen. Ha ja, want als we direct vanuit Monschau naar huis waren vertrokken – met tussenstop in Leuven om de sleutels af te geven – hadden we in de vrijdagavondse file rond Brussel gezeten, nee bedankt.

We reden dus een half uurtje om naar het Maasmechelen Outlet Shopping Center, waar er zelfs mensen vanuit Gent speciaal 500 km voor rijden. Ik moet zeggen: ik snap het niet. Ja, het is inderdaad een hoop merkenwinkels op een kluitje, maar wie wil er nu enkel kleren van pakweg Burberry, River Woods, DKNY, Hilfiger? Het zijn die van vorig seizoen aan 30% korting, maar het blijven allemaal dure, en veelal saaie kleren. Ik vond er gelukkig wel knappe donkerblauwe jassen van Timberland voor de jongens, en dat was waar we eigenlijk naar op zoek waren. Intussen waren we wel doorweekt, want het is eigenlijk een lange winkelstraat, geen overdekt shopping center. Enfin, ik weet nu ook dat ik er echt niet meer naar terug hoef.

We bolden naar Leuven, staken de sleutels in de bus, aten onze sandwichkes op in de auto (want het was nog steeds aan het regenen), en kwamen tegen half negen aan in ons eigenste huisje.

Een prachtige vakantie gehad, maar je eigen huis doet toch ook altijd weer deugd, zeker als daar ook de armen van je liefste bij horen.

Nog eens bedankt, Ellen en Jan: het was fantastisch!

Waimes, dag vijf: Reinhardstein, en uiteraard, de Warche

Opnieuw vonden we een breed grijnzende opa bedolven onder zijn kleinkinderen, toen we deze morgen opstonden. En opnieuw scheen vrolijk de zon.

IMG_1148

IMG_1147

We ontbeten, en trokken opnieuw naar de dam van Robertville. Niet om opnieuw naar de dam te staan kijken, maar wel omdat dat het vertrekpunt is van de wandeling naar het kasteel van Reinhardstein: een hele fijne wandeling doorheen de bossen, nogal steil omhoog bij momenten, en waar ik heerlijke herinneringen aan had als kind. Ook die hadden we vorig jaar al gedaan, maar dat maakt niet uit.

Deze keer was Bart er niet bij om Merel te helpen dragen, maar aan de andere kant is ze nu ook al een jaartje ouder, en kan ze eigenlijk behoorlijk flink doorstappen. En er is natuurlijk ook altijd haar grote broer, aan wiens hand ze zich duizend man sterk voelt. Die grote broer kaapte overigens ook het fototoestel om zelf natuurdingen te kunnen fotograferen.

IMG_1149

IMG_1153

IMG_1155

IMG_1161

IMG_1163

IMG_1170

IMG_1172

IMG_1174

IMG_1180

We aten goeie frieten in het dorp van Robertville – wat meteen de eerste keer voor mijn ouders in een frietkot was – en maakten een korte stop in het huisje, om zwembroeken, crocs, handdoeken en koekjes op te halen. Ha ja, dat dammen, weetuwel?

En gedamd werd er inderdaad: eerst nog met het T-shirt aan, maar al gauw gewoon in zwembroek. De sluizen hadden blijkbaar in de voormiddag nog open gestaan, maar het water zakte snel, en dus werd het ook doenbaar om te dammen.

Heeft u trouwens al ooit eens in de zomer in een riviertje gestaan? Ja? Heeft u er dan enig idee van hoe koud het is om erin te zwemmen? Wel, mijn kinderen nu ook. En toch leek het hen niet te deren: er is gedamd van half twee tot na vijven, en dan nog was het onder protest dat we doorgingen.

IMG_1190

IMG_1193

IMG_1195

IMG_1198

IMG_1203

IMG_1206

IMG_1214

IMG_1213

IMG_1217

IMG_1218

Intussen was er ook versterking gekomen, in de vorm van een grote familie neven en nichten uit Sint-Truiden, en het duurde niet lang of die waren mee aan het dammen, met grote stenen, ganse pakken modder en stevige kluiten gras. Wolf amuseerde zich zot! En Merel kwam af en toe zich afdrogen en opwarmen bij mama en oma in de zon, en ging op een bepaald moment met mij om boodschappen.

IMG_1219

IMG_1220

IMG_1223

IMG_1226

IMG_1227

IMG_1228

IMG_1244

IMG_1242

IMG_1234

IMG_1231

Het eindigde in ieder geval met compleet uitgetelde kinderen, en een stevige koffie voor ma en pa, want die reden rond een uur of zes terug naar huis.

Maar de gelukzalige glimlach op de gezichten van de kinderen, mijn vader incluis, was het allemaal ongelofelijk waard.

Fijne tijden, fijne tijden.