Reispas

imgaspx.jpg

Zo’n reispas halen heeft voeten in de aarde. En vooral véél tijd nodig. Oh, en nog een handige tip: op voorhand op de website lezen wat je precies nodig hebt :-p

Deze morgen gingen Bart en ik de deur uit, richting dienstencentrum Wondelgem. Ik was gewapend met mijn oude reispas, mijn identiteitskaart en pasfoto’s, Bart had enkel zichzelf en zijn oude kartonnen identiteitskaart bij.
Het feit dat Bart Kobe nog moest afzetten bij de opvang (een baby pak je op en je bent weg) en ik Wolf naar school moest zien te krijgen (“Maar mama, ik wil nog een boterham, de zesde al.” “Er zit iets in mijn schoen!” “Ik krijg die vest niet over mijn gilet!” “Maar mamaaaaaaa!”) resulteerde in het feit dat Bart al buitenkwam op het moment dat ik binnen wilde gaan in het dienstencentrum.
Hij moest:
– aangifte doen van verlies van zijn oude reispas (Huh? Had hij die dan? We wisten beiden van niks meer.)
– foto’s laten nemen (duh)
– zijn vervallen identiteitskaart vernieuwen
– pas dan zijn reispas aanvragen.

Ik ging binnen rond kwart voor negen. Anderhalf uur later stond ik weer buiten, met de belofte van een digitale reispas op 26 juni. Alleen…

– had ik intussen drie kwartier zitten wachten
– had ik de krant van gisteren gelezen (die van vandaag was te nat)
– was ik binnengegaan, en kreeg ik toen te horen dat ik 86 euro kwijt ging zijn, wat ik niet bijhad natuurlijk
– bleek er geen bancontact te zijn in ons dienstencentrum
– ben ik naar de Delhaize gereden om geld af te halen en intussen boodschappen te doen (De speculaaspasta is weer binnen, yay!)
– heb ik opnieuw tien minuten zitten wachten (er zat 1 persoon voor mij, toen ik een kwartier later buitenkwam stonden er 11 te wachten. Ik heb twee minuten chance gehad!)
– ben ik 86 euro lichter
– is er een hoek van mijn oude reispas
– zijn de pasfotootjes van vorig jaar goed bevonden
– heeft een dame aan het loket me met stralende glimlach te woord gestaan

en kan ik dus binnen een tweetal weken mijn reispas afhalen. Yay 🙂

Nu ga ik ontbijten: een stevige kop koffie, en twee koffiekoeken die ik als beloning heb gekocht in de Delhaize. Hey, ge weet zeker niet hoeveel calorieën dat verbruikt, zo zitten wachten zeker?

Paasvakantie

De komende twee weken dienen om allerhande werk in te halen, dat wegens nogal drukke schoolse bezigheden blijven liggen is. Lijstjes ga ik nog wel eens opstellen, ik ben daar fan van :-p

Vooral opruimen moet veel gebeuren: mijn bureau is een stort, en de nieuwe kasten die in februari geïnstalleerd zijn, zijn nog steeds zo goed als leeg. Opruimen dus, zodat Kobes kamer opnieuw een volwaardige kamer wordt in plaats van een vuilnisbelt, en dat we hem stilaan naar zijn eigen kamer kunnen verhuizen ’s nachts. Hoewel… Ik heb hem vannacht vijf keer (jawel, ik heb het geteld) zijn tuutje moeten geven, en ik ben verdomd blij dat ik daarvoor geen vijf keer uit mijn bed moest, maar gewoon het licht kon aanknippen, mijn arm uitsteken, een tuut in dat huilende mondje ploffen, licht uitdoen, en verder slapen…

New York

newyork.jpg

Bart en ik denken erover om te profiteren van de lage dollar, en een weekje naar New York te trekken deze zomer.

Heeft iemand soms suggesties ivm met luchtvaartmaatschappijen, hotels en dergelijke?

Center Parcs

Yep, Center Parcs is wijs, vooral mee ne kleinen van tweeënhalf, en uw broertje en diens vriendin die er zot van zijn en dus de ideale babysits vormen.

Uhhuh. Veels te veel gegeten en vooral veels te veel koffie gedronken in die paar dagen.

Maar wel goed geamuseerd, en daar gaat het om.

Ergernis oh ergernis !

Vorige week heb ik – zo dàcht ik althans – een reis geboekt voor ons tweetjes naar Kroatië. Ik was eerst al in het reisbureau langsgeweest, en daar zat alles naar Montenegro (mijn eerste goesting) en Kroatië vol. Fijn.

Dan maar op aanraden van ma naar Connections beginnen kijken op het net. Rustig iets uitgezocht, geboekt, info doorgegeven, Visakaart ingegeven, bevestigd, en dat was dat. Alleen, geen bevestiging per mail of zo. Hmm? Bizar.

Na een week nog steeds geen bevestiging, dus eventjes gebeld naar het betaalnummer van Connections. Geen boeking te bespeuren. ‘Bel even naar het hoofdkantoor, mevrouw’. Ook daar niks te bespeuren, bijna afgeblaft omdat ik twijfelde welk van mijn drie meest frequente emailadressen ik had gebruikt, en ellenlang aan het lijntje gehouden. Dan maar naar VISA gebeld (eerste wachttijd: 11 minuten, tweede poging 13 minuten, en dan maar opgegeven) om te proberen achterhalen of er geld van de rekening was gegaan. Gelukkig wist mijn lieve echtgenoot me te vertellen dat ik die info ook in online banking kon zien. Hah. Geen geld afgegaan.

Na drie pogingen om opnieuw het betaalnummer van Connections (waar je moet boeken) te bereiken (je geraakt wel binnen, krijgt stemcomputer aan de lijn, en moet dan wachten tot ze de bezettoon doorgeven :-p) had ik er genoeg van. Ik weet trouwens niet hoeveel die voormiddag telefoneren me gekost heeft, maar het zal genoeg zijn ! Ik heb dan maar alles geboekt in het kantoor van Connections in de Hoogpoort, waar ze bijzonder vriendelijk en efficiënt waren. Enne, het is wel degelijk Montenegro geworden, in een fijn (gigantisch) hotel met uitgebreide buffetten. Exact wat mijn overwerkte ventje wilde. Fijn toch ?