Geplaatst op

Vlamertinge, Ieper en Beselare

Het zijn blijkbaar zware tijden: vandaag werd de vader van een fijne collega begraven, en dus stond ik iets voor half elf in de kerk van Vlamertinge, een deelgemeente van Ieper. Het werd een mooie, ingetogen maar ook moderne dienst, en ik zat bij een handvol collega’s.

Nu ik daar toch in de streek was, ging ik meteen blijven en geocachen in de buurt. Maar ik reed dus eerst naar Ieper zelf om daar op de grote markt iets te eten, met mijn boekje erbij.

Je kan in Ieper niet passeren, vind ik, zonder even het museum In Flanders Fields binnen te gaan: dit zijn toestanden die we nooit mogen vergeten, en elke keer pakt het me weer. Ik bleef er amper een half uurtje, meer was ook niet nodig, ik ken het museum wel, maar toch…

Het was echt heet, intussen was het tegen drie uur, en ik moest ten laatste tegen zessen alweer in de auto zitten want vanavond was er een sessie van Ghostbusters roleplay in mijn tuin. Het rondje in Beselare dat ik voorzien had, zou wellicht te lang duren, en dus besloot ik om de fiets te laten voor wat hij was en labcaches en virtuals op te pikken in Ieper zelf.

Ik wist overigens niet dat Ieper zo mooie vestingen had, met water en park en al. Mooi!

Intussen was het vier uur, maar Geraard belde intussen de sessie af wegens opkomende migraine. Allez ja, ik ben zodanig gewoon dat hij meestert, dat ik dacht dat de sessie afgeblazen was, terwijl bij Ghostbusters hij gewoon een speler is en Koen degene is die meestert. Ha, dacht ik, dus toch dat rondje in Beselare!

Ik naar ginder, me geparkeerd op een droog stuk gemaaid veld, de fiets afgeladen, en begonnen aan dat rondje van 21 caches. En toen stuurde Ruben dat de sessie dan toch doorging, als er maar één iemand afbelde? Euh… Dju! Ik ging het rondje dan wel inkorten en de rest voor een andere keer laten. Tot Ruben, enkele caches verder, opperde dat hij misschien toch ging opgeroepen worden voor het werk omdat ze in de knoop aan het slaan waren daar. En of we het toch niet konden uitstellen. Euhm… Na veel vijven en zessen en gepalaver – ik zei dat ik nog in Ieperse streken en zat en uitstel ook niet erg zou vinden – werd beslist om het toch af te zeggen, zeker omdat ook Stefaan blijkbaar last had van de rug en niet ging komen.

Allez ju! Dus toch nog tijd om dit knappe, verzorgde en eigenlijk ook bloedhete rondje in Beselaarse velden af te werken. Ik kwam helaas geen enkel café tegen, zodat ik uiteindelijk aan een huis aanbelde om mijn waterfles opnieuw te vullen, want ik was dood van de dorst. Maar ik genoot en zag onder andere ook rotend vlas.

Toen ik aan de auto kwam, heb ik eerst even in de airco zitten uitblazen, want dat was even nodig. En toen een koekje gegeten, want ook de suiker was blijkbaar nodig.

En toen had ik nog genoeg energie om in het dorp van Beselare zelf de heksenlabcache te doen, want blijkbaar is dat een heksendorp met goed gedocumenteerde heksen. Ik ben maar door een klein stukje wijk gereden, maar de mensen zijn wel helemaal mee in het verhaal, zo blijkt.

Toen ik tegen half negen thuis kwam, was ik wel doodop, maar helemaal tot rust gekomen, en laat dat nu net de essentie van vakantie zijn, toch?

Geplaatst op

Ragnarok dag 4 en einde

Yup, laatste dag, maar het spel eindigt maar na de middag. Deze ochtend stond er namelijk eerst nog een grote veldslag gepland, en we moesten eigenlijk nog de betaling innen voor een opdracht, en nog gerief gaan zoeken en dergelijke. Tsja.

En toen was het dus tijd om op te ruimen. Dat moest in een bijzonder snel tempo, want ze hadden regen voorspeld, en je vertrekt liever niet met natte tenten, laat staan dat je in de gietende regen wil staan.

Gelukkig mochten we de auto’s al snel halen om zo veel mogelijk spullen droog op te bergen: normaal gezien moet je eerst alles netjes afbreken en stapelen, en kan je pas dan je auto halen.

Het miezerde af en toe een heel klein beetje, wat ons er alleen maar toe aanzette om nóg sneller te werken, en ja, net toen de auto’s geladen waren en we er iemand van spelleiding konden bijhalen voor inspectie en om ons dan de all clear stempel te geven zodat we mochten vertrekken, begon het te regenen. Echt te regenen.

We spraken met zijn allen af aan Baraque Fraiture in de frituur aldaar – jawel, daar is er een, zoals het hoort – om daar snel iets te eten – het was intussen al drie uur – en gelukkig was daar gewoonweg een FastNed naast, zodat tijdens het eten ook de auto al netjes weer opgeladen was.

Het resultaat was dat ik rond kwart over zes Jarne kon afgooien bij hem thuis, en iets over half zeven dolgelukkig onder een hete douche stond, terwijl Bart de spullen uit de auto haalde. Man, die douche deed deugd! Ik had nochtans op vrijdag ook min of meer gedoucht met de kampeerdouche, aka. de warmwaterzak die mee was. Dat water was niet warm, maar zeker ook niet koud en dus perfect om jezelf mee te wassen en je haar te wassen tussendoor.

Dus ja, voor herhaling vatbaar. En nu we een alliantie hebben gesloten met een naburige groep die gebaseerd is op samoerai, komen er wellicht ook mini’s. Ik kijk er al naar uit.

Geplaatst op

Ragnarok dag 3

Gisterenavond is ook Hilde toegekomen, mijn medemagiër, en dus heb ik haar vandaag meegetroond naar de bibliotheek van de Yanovie, waar ik deze keer ook de technische uitleg rond spreuken mocht inkijken en kopiëren. Ha ja, tweede bezoek, iets meer vertrouwen. Er is dus een speelster van de Yanovie die daar uren en uren werk heeft ingestoken, zalig om zien.

Hilde was laaiend enthousiast, en vooral: de assistent-bibliothecaris speelde vroeger ook een magiër en heeft ons outgame een ganse hoop uitleg verschaft over dingen die we echt niet wisten, want het spelsysteem is echt minimalistisch. We hebben daar enkele uren gezeten, en hebben meteen een heel concept voor de volgende Ragnarok. We weten ook wat we daar bij time-in meteen gaan doen: de Cerle Arcane opzoeken en daar contact leggen met andere magiërs.

En verder hebben we rondgelopen, dingen bekeken, was er ’s avonds een opdracht om te patrouilleren en dieven (ingame) te vatten, maar dat is dus niks voor mij. En er was in ’t stad een steengoed live optreden. Ik heb meegevolgd vanuit het kamp: dan was het kamp niet onbemand, en vooral: de rug begon het stilaan welletjes te vinden, ik had de hele dag nog niet neergelegen en ginder ging ik toch niet kunnen zitten. Het was echt goed, wist de rest me te zeggen, en ik geloof hen grif.

Meteen ook nog wat foto’s en dergelijke:

Julie maakte ook een filmpje op woensdag, nog voor de start, om te tonen hoe groot het eigenlijk wel is, en dan zie je de ‘stad’ nog niet:

Maar ook ’s avonds heeft het zeker zijn charme:

Ja, ik spreek dus al van de volgende Ragnarok. Als mijn rug het toelaat en het geen vier dagen regent, ben ik wel van plan te gaan, ja. Ik heb me echt goed geamuseerd en het is vooral een rustpunt, weg van de rest van de wereld, met fijne mensen om me heen.

Geplaatst op

Ragnarok dag 2

Vannacht had ik het minder koud en heb ik echt goed geslapen! En ja, dit trage leven bevalt me wel. Pluspunt: deze ochtend zijn ze de Cathy’s komen legen en schoonmaken, en het was bijna een plezier om naar het toilet te kunnen gaan. Benieuwd hoe lang dat zal duren in deze warmte, maar bon.

Er was een rustig ontbijt, ergens ook nog een middagmaal, we gingen de betaling regelen bij de Yanovie en ik merkte dat zij daar een heuse bibliotheek hebben, compleet met bibliothecaris, inschrijfdocumenten waarin je je akkoord verklaart met hun reglement, en vooral fantastisch materiaal! De meester-magiër was niet aanwezig, maar ik kon wel al enkele spreuken (sortilèges) overnemen, compleet met technische uitleg en al. Heerlijk moment daar, en ik kreeg er dan nog ijsgekoelde zelfgemaakte citroenlimonade bovenop.

Alleen dat Frans he, dat maakt het niet altijd even makkelijk. Maar iedereen is vol goede wil: ze spreken trager indien nodig, of schakelen over op het Engels. Het niveau van het Nederlands is over het algemeen bedroevend, en het is fijn als we dan eens een tweetalig iemand tegenkomen.

Na het avondeten wilde ik wel de show zien van Compagnie Lacrima, de groep waarbij de meesten vorige jaren zaten, maar waar er uiteindelijk stevige boel is ontstaan en dus een afscheuring is gekomen. Het werd best aangenaam: een schaduwspel, en vooral daarna een knappe goochelshow onder muzikale begeleiding, met jammer genoeg geen vuuracts, terwijl je duidelijk zag dat dat wel de bedoeling was. Ik heb dan nog een liedje gezongen, iemand anders ook, en toen was er plots een aanval van vampiers, gelukkig niet in het kamp zelf. Een van de Black Wolves was me komen waarschuwen, trouwens. De show was dus snel gedaan, maar ik bleef wat hangen – ik ken zowat iedereen van Lacrima – en deed een fijn klapke, dat uiteindelijk uitmondde in een zangstonde en hapjesronde en waardoor ik dus veel langer bleef hangen.

Ze wilden overigens met zijn allen me begeleiden naar ons kamp en, als daar niemand zou zitten, richting de stad: in groep ben je best veilig, alleen ben je een makkelijke prooi. Maar net toen we wilden vertrekken, kwam Jarne me ophalen: ze waren wat ongerust geworden waar ik zo lang bleef, en of alles wel in orde was en ik dus nog niet opgegeten was door een vampier.

Enfin, alweer een fijne, rustgevende dag, met een echt vakantiegevoel.

Oh, en ook een fijn en vooral hilarisch momentje: we zitten rustig te chillen, wanneer zich ene Ricardo aandient aan de poort, met de uitleg dat hij een barbier is en of hij iemand mag komen scheren, tegen betaling uiteraard. We zagen de bui al hangen toen hij een botermes bovenhaalde, maar man, goed gelachen! Zijn hele uitleg heb ik niet op beeld, een deel van zijn ‘behandeling’ wel.

Geplaatst op

Ontbijtje met Max

Het plan was dus om vorige week te gaan ontbijten bij Nesto, maar toen voelde ik me allesbehalve en had ik ’s nachts moeten overgeven. Geen strak plan dus om dan te gaan ontbijten. Gelukkig is Max van de begrijpende soort, en konden we het verzetten naar vandaag. Maar dan zag hij de Gentsefeestenzone begrijpelijkerwijs niet zitten, en dus spraken we, net zoals bij de vorige koffie, af bij Bar Brutus in Mariakerke, want daar is het sowieso goed zitten én lekker.

Ik snap niet waarom we er vaak zo veel tijd over laten gaan vooraleer we opnieuw afspreken, want elke keer weer is het eigenlijk te kort, hebben we gespreksstof te over – onderwijs, de kinderen, kunst, musea, rare fietsen, … – en geniet ik er telkens weer van.

Dus, Max: ergens in augustus gaan we die Nesto eens uitproberen. Ja toch?

Geplaatst op

Dagje Antwerpse musea, met onverwachte afloop

Ik wilde al lang eens naar het KMSK in Antwerpen, zeker nu er die tentoonstelling van Anthony Gormley loopt, en Bart had vandaag tijd, dus… En kijk, zelfs Merel wilde mee, tot mijn grote vreugde.

Ze had het al helemaal gepland: vertrekken rond kwart over elf, iets eten in de buurt van het Modemuseum, dan richting KMSK, een koffietje, en weer naar huis. Dik in orde!

We parkeerden ons in de Nationalestraat, gingen iets eten op een gezellig terras, en moesten lachen met de stereotypering van de – jonge – ober. Bart had namelijk een salade besteld en ik een hamburger, maar die laatste werd automatisch voor Barts neus gedeponeerd en die eerste voor de mijne. Hetzelfde gebeurde bij het afrekenen: Bart kreeg spontaan de rekening, terwijl ik mijn kaart bovenhaalde. Tsja.

En toen gingen we in het MoMu de tentoonstelling bekijken rond de Antwerpse Zes. Ik wist het sowieso al langer, maar het werd bevestigd: mijn voorkeur gaat uit naar het kleurenpalet van Dries Van Noten en de zwarte silhouetten van Ann Demeulemeester. Prachtig gebouw, overigens.

Vervolgens reden we terug, naar het KMSK, om daar voornamelijk Gormley te bekijken en ook even doorheen de vaste collectie te struinen, waar een aantal creaties van modestudenten te bekijken waren, afgestemd op de museumzaal. Fijne dingen! Maar de rug gaf het op, zodat ik niet door de iconische gang ben gegaan met alle strepen en zo (ik ben het eerlijk gezegd gewoon vergeten). Bart had dat dus wel gedaan.

En toen wandelden we iets verderop naar een hippe koffiebar met terrasje, waar ze helaas geen red velvet cake hadden, waar Merel zo’n zin in had. Tsja. Je kan niet alles hebben, zeker?

Daarop reden we onvertogen terug richting Gent. Richting, want het duurde nét iets langer dan gepland om thuis te komen. Aan 120 km/uur over de E34 hoorden we plots een luid, zeer vreemd geluid! Ik dacht dat het mijn bumper was die losgekomen was – die hangt al bijna twee jaar los maar volgens de garage kan het geen kwaad – en schoot me op de pechstrook. Nope, de bumper hing waar hij moest zijn, maar mijn rechtervoorband stond niet alleen sjiekeplat, hij was gewoon aan flarden!

Mja, daar sta je dan! Gelukkig laat ik mijn Skoda altijd grondig onderhouden en heb ik dus ook gratis pechverhelping. Dat bleek in onderaanneming de VAB te zijn, en een dik half uur later laadde een sympathieke jongeman de auto op en stak ons in zijn cabine, waarna hij naar zijn VAB stelplaats reed. Ha ja, hij kon ons uiteraard ook naar de garage brengen, maar zaterdagnamiddag in de Gentse Feesten zijnde, ging dat geen soelaas brengen, wel integendeel. En op een vervangwagen had ik geen recht, ik ging mijn auto dus kwijt zijn. Maar in hun stelplaats ligt een reeks reservebanden, en er zat er wel eentje tussen die kon dienen. Wij dus naar ginder, waar hij zeer snel en professioneel mijn auto opkrikte, het wiel eraf haalde, de band verwijderde, een andere band oplegde, die uitlijnde, en dat bleek dat te zijn!

Bijna twee uur later dan gepland waren we thuis, maar met een perfect rijdende auto, en dat is veel waard.

Allez hup, weer iets afstrepen van de bullet list, denk ik dan maar.

Geplaatst op

Ongepland én gepland geocachen

Wolf vroeg me of ik hem tegen half tien af wou zetten in Eke, op de parking van de voormalige Makro. Ze hebben namelijk toelating van de eigenaar om daar de UGent Racing auto te testen, en het is toch wel een eindje fietsen, ja, zo’n klein uurtje.

Voor mij is het vakantie, dus waarom ook niet? Ik moet trouwens ook naar Zomergem, want wellicht staat daar onze ‘goeie’ sportzak, gevuld met opa’s kleren, en Wolf heeft die nodig om mee te nemen naar Tsjechië en Oostenrijk. Ik kan er dan maar beter ‘de ronde van Vlaanderen’ van maken, toch?

Soit, ik passeerde dus door Landegem en zag dat daar een mooi labcacherondje rond Cyriel Buysse lag, met nog enkele vaste caches die ik nog moest doen ook. En ik had tijd…

In Zomergem stelde ik vast dat:
1. die zak daar niet stond, en dat ik die thuis onder mijn bed had geschoven
2. ik daar dus voor niks stond
3. ik echt dringend verder moet doen aan het opruimen van dat huis
4. ik daar echt geen enkele motivatie voor heb
5. daar nog gigantisch veel brol staat.

Enfin, naar huis dan maar, koken, en toen vond ik dat ik nog wel meer kon geocachen die dag. Bart zette mijn fiets op de auto, en ik reed voorbij Zelzate, net over de grens naar Westdorpe om daar een heel mooi rondje in de wijk Autriche te fietsen. Intens genoten, en zelfs een stopje kunnen doen om een smoothie te drinken met een stukje Westdorpse vlaai bij.

Na driekwart rondje kwam ik twee andere cachers per fiets tegen, en dan hebben we de rest maar samen afgelegd. Ik heb nog ferm goed gelachen: het waren twee wijze mannen van ongeveer mijn leeftijd die blijkbaar bijzonder goed op elkaar ingespeeld waren. En vooral ook galant: ik was op een bepaald moment even rondgereden omdat ik mijn fiets niet een trapje af kon dragen, en een eind verder, toen dat weer het geval ging zijn, stond een van hen me netjes op te wachten om mijn fiets naar beneden te brengen. Fantastisch, toch?

Enfin, fijne dag, fijne caches, fijn gezelschap. Vakantie, dus.