Geplaatst op

Win: 2 x 2 tickets voor de Belle Epoque picknick op 20 en 21 juli in ZOO Antwerpen

Ik geef het toe, ik ben een echt wijf als het op series en films aankomt. Ik kijk namelijk dolgraag naar kostuumdrama’s, zoals Downton Abbey, The Remains of the Day, Great Expectations, Tess of the d’Urbervilles, Jane Eyre, Sense and Sensability, Pride and Prejudice… Ik ben verlekkerd op de kleren, de sfeer, de omgangsvormen. Pas op, ik zou echt niet willen ruilen, daarvoor ben ik te veel gehecht aan het moderne comfort. En je wou vooral ook niet arm zijn in die tijd. Maar geef toe, die prachtige jurken, hoeden, parasols, en dan de galante heren met hun hoge hoeden en pandjesjassen… Mmm!
banner BE 600x160
Maar ik ben blijkbaar niet de enige die er zo over denkt, en dat is de Zoo van Antwerpen, dé exponent van de Belle Epoque in ons land, niet ontgaan.
Keer terug naar de nostalgische tijd van het begin van de 19e eeuw. Naar jaarlijkse traditie ademt de ZOO op 20 en 21 juli een romantische Belle Epoque-sfeer uit. Gestart naar aanleiding van de 170ste verjaardag van de dierentuin wordt dit succesvolle evenement een weerkerend feest. Kom mee picknicken in stijl. Trek je mooiste Belle Epoque-kledij aan en flaneer door ZOO Antwerpen.

Picknicken op het gazon

Deze dagen flaneer je in historische klederdracht langs de gebouwen in de ZOO uit die tijd. Ontmoet sprekende voorbeelden van deze tijdsgeest: een fietser op een vélocipède met groot voorwiel, een fotograaf met zijn driepoot en talloze dames en heren met de typerende zomerparasols, hoeden, elegante wandelstokken en lange handschoenen. Kanten krulletjes en frutseltjes bij de vleet.

Zoo

Brood & spelen

Ook zonder je te verkleden kan je trouwens genieten van (en vooral je vergapen aan) al deze nostalgie. Geniet van mooie muziek, optredens en dansles. Geef de jongeren hun amusement met kinderspelletjes zoals petanque, bakschieten, hoepels en steltlopen. Boetseren of laten grimeren? Ook superleuk, vooral met een suikerspin of ijsje als tussendoortje. Smulpapen verlekkeren zich verder aan een heerlijke barbecue, cava, slaatjes en andere heerlijkheden.

Dresscode

Vrouwen dragen uitbundige bloezen in lichte kleuren en lange rokken. Parasols, handschoenen, hoeden, of broches zijn een must. Mannen zie je in kostuum met wit hemd en gilet, jongens dragen bretellen en meisjes jurkjes met witte sokjes in schattige schoentjes. Snuister op de zolder, bezoek een kringwinkel of huur je kledij met 10% korting bij Huis Baeyens. Ga naar zooantwerpen.be voor info en de kortingsbon.

Unieke combinatie

ZOO Antwerpen werkt met een eigen, internationaal gerenommeerd onderzoekscentrum, het CRC (Centre for Research and Conservation), aan wetenschappelijke projecten. “We verhogen het welzijn van de dieren volgens de huidige inzichten en komen tegemoet aan het comfort van onze bezoekers. We zijn trots op ons beschermd monument met een uniek kunstpatrimonium en exotische gasten in een bijzondere landschapstuin in Franse stijl. De Belle Epoque Picknick past hier perfect”, aldus woordvoerder Ilse Segers.

Tickets

Kinderen (3 t/m 17), 60+    €17,50
Volwassenen                     €22,50

Bij deze een aantal sfeerbeelden van vorig jaar: www.zooantwerpen.be/fotolink.

Maar!

Ik mag hier twee duotickets weggeven voor dit evenement. Heb je er dus zelf ook zin in om een van deze twee dagen naar de dierentuin te komen en te genieten van alle pracht en praal, laat dan iets achter in de commentaren, mét geldig emailadres. De wedstrijd wordt afgesloten op dinsdag 14 juli om 12.00u. Dan laat ik Merel twee winnaars trekken, en stuur ik hen een mailtje. Probeer daar zo snel mogelijk op te antwoorden met je adresgegevens, en de tickets komen per post jouw richting uit. Let wel, één deelname per persoon, want als je meer dan één keer reageert, word je zonder meer geschrapt.

En wie weet kom je me dan wel tegen in een pracht van een jurk met een pareltje van een hoed!

Geplaatst op

Night at the Museum: een dagje in het museum

Een paar dagen geleden werd de film Night at the Museum – Secret of the Tomb uitgebracht op DVD en Blu Ray, en om dat onder de aandacht te brengen, werden we uitgenodigd in het Museum van Kunst en Geschiedenis, ook wel gekend als Jubelparkmuseum.

Twee vakkundige gidsen stonden ons op te wachten, en ze waren het duidelijk gewoon ook voor kinderen uitleg te geven. Voor Merel ging het misschien wat snel, maar vooral Kobe en Wolf genoten van de uitleg bij de Egyptische vleugel. Ha ja, want de film gaat over mummies, en dus kregen we die ook te zien. Wolf althans, de twee kleintjes mochten even zitten kleuren bij papa, en kregen een ander stukje uitleg, want ik kan me voorstellen dat zo’n mummie nog niks is voor een kleuter. Wolf vond het fascinerend. Ik wist eigenlijk niet dat het Jubelparkmuseum zoveel te bieden heeft. Ik denk dat ik deze zomer met de kinderen nog eens terugkom, voor een dagje Brussel.

Afronden in het museum deden we met een workshop: gouden armbanden maken met goudpapier, WC-rolletjes en plaksteentjes, en daarnaast ook op jute stempelen met hiëroglyfen in zwart of het typisch Egyptische turkoois. Ik heb dapper meegedaan met de kinderen, en ik vond het hogelijk amusant!

 

Bij het naar buiten gaan kregen we nog een exemplaar van de DVD, en voor elk een lunchpakket met twee ciabatta’s, een brikje fruitsap en een appel. We gingen de “kunstwerkjes” in de auto leggen en haalden het picknickdeken. Blijkbaar was er net iets te doen in het jubelpark, maar ook aan de andere kant van het museum ligt een parkje, en daar hebben we ons geïnstalleerd om te eten. De jongens hadden ballen mee, en leerden Merel een paar worpen. Papa begon zowaar mee te voetballen, en omdat de turnjuf had gezegd dat Merel schrik heeft van een bal, werd er ook met haar gespeeld.

Tegen drie uur waren we alweer thuis, maar hadden we een prachtige ochtend achter de rug.

En weet je? De jongens krijgen er nog een fijne avond bovenop, met de film. Lang leve levende mummies!

Geplaatst op

Rainbow City Warriors

Een tijdje geleden werd ik gecontacteerd door de reclameregie: dat JBC een nieuwe lijn kinderkleren uitbracht, en dat ze zó overtuigd waren van het product, dat ik een stuk mocht uitkiezen voor Merel. Want ja, ze “kopen” daarmee misschien wel aandacht in een blog, maar lang niet mijn mening. Als het niet goed is, dan schrijf ik dat ook wel. Of schrijf ik gewoon niks, dat ook.

Enfin, na enige misverstanden had ik hier dus een supergrappig licht kleedje in handen, uit de nieuwe lijn Rainbow City Warriors. Het is 98% biokatoen, en 2% elasthan, en ze beweerden dat het supergemakkelijk wast. Ons Merel kennende is dat ook wel nodig, ja. Merel was in elk geval al bijzonder enthousiast: een nieuw kleedje, en dan nog vol lachende stukjes watermeloen!

Het kleedje heeft inderdaad het einde van de dag niet gehaald. “Ha ja, mama, er was lasagne, en die viel zo van mijn vork, en ik kon dat dan niet pakken, en jah…”

Maar ik moet toegeven, ik heb het zonder plichtplegingen in de was gekegeld, aan de draad gehangen, en het was vlek- en rimpelloos, dus strijken is niet nodig. ’t Is dat ze meer dan kleren genoeg heeft, en dat dit zowat het enige kleedje in de lijn is, of ik ging inderdaad wel eens kijken naar de rest van de collectie. Want ze is supervrolijk, en wat ze beweren, klopt: het is voor kleine straatboefjes, die graag ravotten en waarbij het dus niet erg is dat de kleren vuil worden.

Mja. Ze mogen me nog zo van die kleedjes sturen. En het is eigenlijk nog wel jammer – en die commentaar had ik ook al via Facebook gekregen – dat de lijn niet doorgetrokken wordt voor grotere kinderen en volwassenen. Want ik ken er een hoop die dit ook zelf met plezier zouden dragen!

Geplaatst op

Nieuwe playmobil, blijkbaar

Deze morgen zat er onverwacht een dikke gewatteerde envelop in de bus:

IMG_5086

Playmobil brengt blijkbaar drie nieuwe sets uit: waterpretpark, een Porsche, en een modeshow. En dus stuurde de reclameregie ons een pakketje met een teaser en meer info. Ze zijn hier eigenlijk niet zo into playmobil, maar Merel heeft wel al de hele dag rondgelopen met de diva. Vooral de lange jurk en de boa spreken tot de verbeelding, zo blijkt.

Enfin, inspiratie misschien voor komende feesten, voor wie wel playmobillers heeft?

Geplaatst op

Touch Rugby

Dat mijn zonen rugby spelen, dat kon je hier al lang lezen. Dat ikzelf zo’n twintig jaar geleden ook speelde, wist je misschien niet. Ik was een, zoals iemand het vandaag zo heel erg mooi en treffend uitdrukte,  “scrumwandelaar”. Ik stond dus op de eerste lijn van de scrum – dat moment waarop ze met 8 spelers per ploeg tegen elkaar staan te duwen, heel goed uitgelegd op wikipedia. Op wikipedia staat er ook netjes bij dat die spelers de zwaarste van het team zijn, met een klein en gezet postuur. Juist ja. Tegen dat de bal uit de scrum is en de scrum los is, is de bal al vaak de andere kant van het plein. Wij props keken dan eens naar elkaar, bekeken het spel, probeerden in te schatten waar de volgende scrum ging zijn, en wandelden dan in die richting. Tenzij het spel alweer onze kant uitkwam, dan probeerden we alsnog mee te doen, natuurlijk. Maar van die kleine stevige blokjes, dat loopt niet snel, geloof me. Ik was heel explosief en sterk, maar ik kon – en kan nog steeds niet – voor geen meter lopen.

En toch liet ik me vandaag overhalen om mee te spelen met touch rugby, de no-contact, loop- en uithoudingsvermogenvariant op rugby. Eigenlijk niks voor mij, want ik kan niet lopen, heb een conditie onder nul, en het leuke aan rugby is dat je elkaar mag omver lopen, en dat mag hier totaal niet. En toch heb ik me de max geamuseerd. Het blijft rugby, dus lopen en achterwaarts passen met de bal, maar je mag elkaar enkel zacht aanraken, en verder geen contact.

Onze club had uitdagingen gemaakt voor elke afdeling, en de uitdaging van de Touch was om 30 mama’s van jeugdspelers op een training te krijgen. Ha ja, want wij zijn meestal toch aan het wachten tijdens de training van de kinderen, en waarom dan zelf niet spelen? Ideaal voor de conditie, en bijna geen gevaar voor blessures, toch niet als je deftig opwarmt. Enfin, ik wilde hen wel steunen, en verscheen dus in sportkledij op het veld, ervan uitgaand dat ik wat foto’s ging nemen en het na vijf minuten al voor bekeken ging houden. Niet dus: ik vond het bijzonder leuk, ook al is lopen niks voor mij. Toegegeven, het was een zeer lichte en luchtige training, meestal is het een pak intenser, maar dan nog.

IMG_4905

We zijn met een aantal eigenlijk wel van plan om het nog eens te proberen. Gewoon, puur voor de fun. En waarom ook niet?

Mocht je ook interesse hebben in een sport die veel leuker is en een pak intensiever dan een rondje lopen rond de Watersportbaan: elke vrijdag van 18.00u tot 20.00u op terrein B aan het rugbylokaal aan de Blaarmeersen. Alle info bij mij, of via de Gent-Rugby.be.

Geplaatst op

Lego bij de Fun

Lego is hier natuurlijk al lang geen onbekende meer, en ook de reeks van Lego Chima kennen de jongens: ze bekijken de online filmpjes, ze kennen volledig het verhaal van de leeuwen versus de krokodillen, en het woord ‘chi’ valt hier wel eens, vooral als ze online aan het spelen zijn. Maar Lego is en blijft vooral de bouwdozen natuurlijk. Eerder hadden ze al de gigantisch grote doos gekregen met de Vuurtempel: een constructie die je van tempel kan omvormen tot vliegende feniks, en die ronduit de max is. Alleen ga ik hem toch eens moeten nakijken op kleine foutjes – lees: herbouwen – want hij plooit niet zo makkelijk, dus ik vermoed dat Wolf ergens een foutje heeft gemaakt.

Toen Birgit van durvendromendenkendoen me vroeg of ze interesse zouden hebben in de doos met de ultieme Phoenix die ze gekregen had van de Fun, zei ik natuurlijk geen nee. Ik was wel wat verbaasd, want ik kende de webshop van de Fun wel – Wolf heeft er zijn gigantisch nerfgeweer besteld – maar het zou niet in me opgekomen zijn om er te gaan zoeken naar Lego. Hun aanbod is nochtans behoorlijk uitgebreid, zo blijkt.

Ik had de doos vandaag op de tafel gezet tegen dat ze thuis kwamen, en Kobe sprong een gat in de lucht. Zeg nu zelf, dat gezichtje!

Alleen die kleine blokjes Lego op de grond waar ik met mijn blote voeten loop, daar moeten ze echt nog iets op vinden…

Geplaatst op

Koude voeten

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb ’s avonds steevast koude voeten. Ja, ook als het eigenlijk nog 26° is buiten, kunnen mijn voeten koud hebben. En in de winter zijn het steevast ijsklompjes. Geen kersenpitkussentjes die daar snel iets aan kunnen verhelpen, ze ontdooien a rato van een bevroren kipfilet.

De kunst is om ervoor te zorgen dat ze gewoon niet zo koud worden. Ik heb dikke kousen, zit ’s avonds in de zetel altijd met dekentjes op mijn voeten, en dan nog… Helaas zit ik ’s avonds ook heel vaak nog aan mijn computer, en dat is dus de doodsteek voor warme poten.

Tot ik gisteren in de Carrefour in Oostakker in een opwelling van die spuuglelijke laarsjes in omgekeerd schaap meenam, u weet wel, van die UGGs (namaak), waarvan de naam gehaald is bij het woord ugly. Ik heb namelijk een jas geërfd in mouton retourné, en warmer dan dat komen ze niet. En aangezien die laarsjes in de solden nog amper 15 euro waren, had ik er mee.

Best. Bestede. Vijftien. Euro. Ooit.

Serieus. Ik heb die dingen hier aan als pantoffels – de goden verhoeden dat ik me er ooit in het openbaar mee ga vertonen – en ik zit zelfs op het randje van zweetvoeten. Zo van die Spaanse pantoffels, die ook uit omgekeerd schaap zijn gemaakt, waren niet genoeg, maar omdat deze tot halverwege mijn kuiten komen, werken ze perfect.

Dus, als u ook zo van die chronisch koude voeten heeft: u weet wat gedaan. Koop van die lelijke dingen. Uw partner zal u bij het slapengaan dankbaar zijn.

Geplaatst op

Qu’est-ce qu’on a fait au Bon Dieu!

Wie zin heeft in een complexloze, maar toch niet geheel inhoudsloze typisch Franse komedie, die moet echt naar deze film gaan kijken. Serieus.

Deze morgen waren de collega’s en ik namelijk van toezichtsdienst bij de leerlingen van de derde graad in de Sphinx. De film was gekozen door de leerlingenraad, maar wij dachten er het onze van: “Het zal wel weer wat zijn…”

Wel, ik heb gegniffeld, gegrinnikt, gegierd en tranen gelachen. Echt waar. De film is heerlijk Frans, ongelofelijk herkenbaar, en ongemeen amusant. De hele zaal leerlingen was dan ook stil, we hebben geen enkele opmerking moeten maken (het kan ook zijn dat de ‘zware gevallen’ lagen te slapen natuurlijk, maar bon).

Ik geef u even de korte inhoud mee, geplukt van Cinenews.be:

Claude en Marie Verneuil zijn afkomstig van katholieke ouders uit de grote provinciale bourgeoisie en nogal conservatief. Maar ze zijn altijd ruimdenkend geweest. Het was echter even slikken toen hun eerste dochter trouwde met een moslim, hun tweede met een Jood en de derde met een Chinees. Hun hoop dat hun laatste dochter toch voor de kerk trouwt wordt aangewakkerd wanneer ze vernemen dat ze een brave katholieke jongen heeft ontmoet.

Of zoals mijn collega het formuleerde: “Dit is de ideale film als je even een winterdipje hebt, wanneer je behoefte hebt aan een gulle lach, en een oppepper nodig hebt.”

Ik geef haar volledig gelijk.

Geplaatst op

Nog eens die Minotaurus

Prachtig weer buiten, maar ik voel me echt nog niet goed genoeg om veel buiten te lopen met drie kinderen, jammer genoeg. Ik ben bezig aan de berging – kleine dingen, zoals een kapstok en een rek ophangen – maar echt goed gaat het niet vooruit, want het is met tussenpozen. Maar bon, we geraken er wel.

De kinderen heb ik daarstraks al samen om brood gestuurd, kwestie dat ze ook even buiten zijn in dit weer. En ze hebben al in de tuin rondgehangen ook. Maar daarstraks kwamen ze vragen of ik geen zin had om een gezelschapsspel te spelen met hen. Ja, zei ik, maar dan wel eentje waar ook Merel aan kan meedoen, eventueel met een beetje hulp.

IMG_2337

En dus werd de Lego Minotaurus nog eens uit de kast gehaald. Merel was ongelofelijk snel weg met de spelregels, en zat al gauw te gillen dat het geen naam meer had: “Nééééééé mama, het monster mag mij niet opeten!” Toen dat mij overkwam, zat ze ronduit te schateren, en iets later, toen een van haar ventjes alsnog werd opgevreten, kwamen er traantjes aan te pas. Maar wij kenden geen genade: ze moet ook leren dat ze kan verliezen. Het werd een spelletje met ongelofelijk veel animo, gegil en gelach. Wijs, jong!

Enfin, uiteindelijk was ze toch nog gewonnen, en waren ze allemaal zodanig door het dolle heen dat ze stonden te dansen op de tafel ^^

Die kinders van mij, ik denk niet dat dat ooit nog goed komt.

Oh, en geheel vrijblijvend uiteraard: als ge niet weet wat gekocht, dat spel is dus toch wel redelijk de max, ja. Al was het maar omwille van de kleine zwarte minotaurus die erin zit. Met van die vreselijk schattige kleine horentjes. En dan moet ge de mythe wel vertellen ook, natuurlijk. Ha ja.

Geplaatst op

Lego

Zo van die dagen dat ge ziek zijt, dat zijn van die dagen dat ge dankbaar zijt dat er zoiets bestaat als Lego. Echtig. En dus volgt nu reclame. Maar dan ook wel gemeend.

Ik had van de mensen van Lego en Oona een gigantisch grote doos opgestuurd gekregen, en daarin zat niets minder dan de Lego Chima Vuurtempel. Wijs, maat! Kobe was onmiddellijk zijn andere Lego Chima ventjes gaan halen, en dat gaf dit resultaat.

IMG_2329

Een grooote doos dus, als je die gewone legoventjes ziet staan.

Er zaten twee bouwpakketten in: de grote tempel die ook kan vliegen, en het kleinere, tsja, schip dan maar, zeker?

Ik lag in mijn zetel, en ik zag dat het allemaal dik in orde was. De jongens amuseerden zich te pletter, de tv ging zelfs niet aan, en als ik hen  niet naar bed had gestuurd, waren ze om tien uur ’s avonds nog bezig. Heerlijk, gewoon. Zelfs de eclairtjes bleven staan, want ‘Mama! Ik heb nog geen tijd gehad om dat op te eten, hoor, ik ben wel aan het bouwen he!”

 

IMG_2330

IMG_2331

Lego, het blijft een prachtcadeau. En sinds ik van het bestaan weet van Lego Wishlist, kijken de jongens er al helemaal naar uit. Geen raden meer wat ze wel of niet zouden willen, wat ze wel of niet leuk vinden, en – voor oma’s en opa’s – wat ze al dan niet al hebben. Ze vullen zelf in, en jij kan het bekijken. Dik in orde.

Zeker als je zo mottig als wat in je zetel ligt.