Merel heeft iets met pyjama’s. Niet om in te slapen, nee, dat doe je blijkbaar in een losse T-shirt en een trainingsbroek of zo, of een losse pyjamabroek van de jongens geweest.
Nee, ze loopt dolgraag een hele dag rond in een pyjama, die ze speciaal daarvoor apart houdt. Zodra ze thuiskomt van school en nergens meer naartoe moet, doet ze een pyjama aan. In de zomer is dat dan een los T-shirtje en een shortje, nu is dat bij voorkeur een flanellen exemplaar.
Ze wou dolgraag een exemplaar met rode ruiten, je weet wel, zo’n half Schots exemplaar. Dat blijkt nu bijzonder in trek te zijn, en dat was te merken ook: overal uitverkocht! Uiteindelijk vond ik nog een zachtrood, bijna roze exemplaar in de Hema. Eerst stond die 21 euro maar uitverkocht, en toen kwam die uiteindelijk weer binnen voor 35 euro. Tsja, Ze wou die zo graag dat ik die dan toch maar gekocht heb, en ze heeft die al zowat elke dag van de vakantie aan.
De rekker was natuurlijk wel veel te wijd en eigenlijk ook helemaal verstorven, maar een nieuwe rekker zat er zeer snel in, tot haar grote vreugde.
En toen gaf ik haar nog eentje, een die zelfs voor mij veel te warm is om in te slapen, en met een trekkoordje: zo is de broek ook voor haar draagbaar. Die heeft ze nu ook al eventjes aan: een wit bovenstuk, een broek met lichtblauwe strepen en bloemetjes.
Ja, mijn dochter houdt van lekker oversized, nog een chance. En ze is vooral heel erg happy met wat ze uit mijn kast gepikt heeft.
Ik weet dat het een suggestieve titel is, maar geen nood, het is iets heel simpels: ik word ’s nachts namelijk regelmatig wakker omdat ik blijkbaar mijn dons van me afgooi en dan kou krijg.
Ik vind mezelf helemaal niet logisch, want soms besef ik dat laatste en denk ik bij mezelf: “Maar het is half vijf, ik wil gewoon verder slapen!” En dan steek ik mijn benen terug onder mijn dons – het is dus niet omdat ik te warm heb – en slaap verder.
Iemand enig idee over het waarom? Of die hetzelfde tegenkomt?
Bij Melanie op Facebook zag ik plots de Literature Clock passeren, en sindsdien staat die vast in mijn tabbladen en kijk ik daar verschillende keren per dag naartoe.
Afgelopen zaterdagnacht, toen ik met Julie naar de spoed reed, moesten we daar opnieuw mee lachen. We hebben er grandioos mee zitten spelen, maar ook nog een extra dingetje ontdekt: zodra er ergens tegenlicht is, gaan de lichten zichzelf bijsturen. Als in: niet gewoon minder straf gaan, maar bijvoorbeeld als er links een tegenligger komt, gaat het linkergrootlicht beetje bij beetje dicht, je ziet het zo minderen.
Allez, ik geef u op een briefje: als ge ’s nachts tussen vier en half zes langs quasi verlaten Nederlandse wegen rijdt, is het eigenlijk nog wel een bijzonder amusante manier om wakker te blijven.
Ja, die mannen bestaan nog, ze zijn zelfs wettelijk verplicht. Alleen zijn het geen sexy jonge gasten in een zwart kostuum met hoge hoed en vegen op hun gezicht, zoals in die Britse musicals.
Hij koterde in de schouw van de kachel en verklaarde dat hij niet verder kon. Logisch ook, daar zit een knik, en boven achter Merels kast zit een schuifje om de rest van de schouw te kunnen kuisen. Bart wist dat blijkbaar absoluut niet. Bon, wij naar boven, Merels kast versleept en schuifje open geprutst. Toen was er geen enkel probleem meer, verklaarde de man, al was het echt wel nodig dat de schouw eens onder handen was gepakt.
Daarna installeerde hij zich in de garage waar een gelijkaardig schuifje hem toegang verschafte tot de schouw van de verwarming, iets wat een pak makkelijker bleek. We hadden ook geluk met het weer: de verwarming stond nog uitgeschakeld. Die schouw was wel vaker schoongemaakt, elke keer dat er een onderhoud was van de ketel.
Onze leerlingenraad is dit jaar bijzonder actief en kwamen vandaag met een behoorlijk maffe actie. Het is blijkbaar een ding in de Verenigde Staten en op Tiktok, maar ik had er nog nooit van gehoord: Anything but a Backpack Day. De bedoeling is dat leerlingen hun schoolboeken en mappen en zo meebrengen naar school in om het even wat, als het maar niet hun gewone schooltas of rugzak is.
Wel, we hebben de meest bizarre dingen gezien en ik heb goed gelachen! Ikzelf had mijn rollator mee, Kobe gebruikte de kattendraagmand en Merel een groene Delhaizebak. Maar ik heb babyreisbedjes gezien, een opblaasboot, een barbecue, een omgekeerde trommel, een vogelkooi, tal van draagmanden voor allerlei beesten, een microgolf (op een rolkarretje), een poefje, een gitaarkist en zelfs een cellokist, een draagzak voor tennisrackets en een babybadje.
Het verslag met enkele foto’s staat natuurlijk ook op onze website.
Bart houdt ervan om me te verrassen. Alleen hou ik niet altijd van verrassingen, en dat weet hij na 26 jaar huwelijk gelukkig wel. Dus stelt hij me gewoon voor voldongen feiten, maar zegt hij die me wel op voorhand.
Nu kreeg ik vorige week dus te horen – er stond al veel langer ‘verrassing’ in onze agenda – dat we vandaag naar Durbuy gingen rijden om er te eten in Wagyu, en dan te gaan slapen in een boomhut.
Say what???
Mijn lief in een boomhut? Dan moest het wel iets speciaals zijn. Ik zocht even op de website en was inderdaad behoorlijk onder de indruk: een design boomhut op tien meter hoogte, met alle comfort en vooral in alle stilte.
Deze ochtend zwaaiden we ons kroost dus uit en reden richting Durbuy. Dat blijft een alleraardigst klein stadje en gigantische toeristenval, maar bon. Met mijn grote bek reed ik de auto gewoon op de parking van het hotel en kreeg zowaar valet service, de eerste keer ooit. Wel wijs! Maar ik denk dat het vooral aan Barts felrode elektrische Mustang lag, maar bon, de auto stond toch maar lekker tussen de chique Mercedessen, BMW’s en Porsches.
Het eten zelf was inderdaad behoorlijk de moeite voor onze innerlijke carnivoor: het vlees was ronduit succulent! Maar een dessertje hoefde dus niet meer, geloof me.
Daarna deden we in het prachtige weer een ommetje doorheen Durbuy, met als hoogtepunt natuurlijk de anticlinaal. De watte? Ja, dat zei ik ook, terwijl ik de cache aldaar zocht. Blijkt het een wreed wijs geologisch fenomeen te zijn.
Enfin, verder doorheen het piepkleine stadje, de labcaches aldaar oplossen en het occasionele verdwaalde potje zoeken.
En toen waren we wel rond, ja. We lieten de auto voorrijden – gnigni – en reden richting Humaine. Alleen wilden we daar nu ook weer niet te vroeg gaan zitten, zodat we eerst nog naar de tweede grootste stad van de provincie Luxemburg reden. Euhm… Marche-en-Famenne blijkt ongeveer ter grootte van Zomergem? En er valt zo een beetje evenveel te zien. Gelukkig viel er nog een labcachereeksje te rapen, of het was helemaal zielig geweest, al smaakte de koffie wel. En mooie beelden, dat ook, ja.
Dus reden we wat later fluks richting onze boomhut. Toen we de bosweg insloegen, viel ook onze telefoon- en internetverbinding weg, een vreemd gevoel, al was het maar omdat ook de GPS eraan was voor de moeite.
Vanaf de parkeerplaats was het nog zo’n kleine tien minuten stappen, en dan valt je mond gewoon open van verbazing.
Het ding is dus niet ecologisch, dat beweren ze ook op geen enkel moment. Het is wel de ideale locatie bij een zombie-aanval: je zit tien meter boven de grond en je trap is uitschuifbaar en klapt daarna weer in. Serieus. De energie is volledig met herlaadbare batterijen, je hebt een beperkte hoeveelheid (warm) water en verwarmen en koken doe je met een houtkacheltje. Met andere woorden: elke dag komt de firma tussen elf en drie de batterijen vervangen door volle exemplaren, de watertank aanvullen, de houtvoorraad stapelen en het campingtoilet – jawel, zo’n chemisch geval – schoonmaken.
Op de benedenvloer is er dus een zetel, een minitafeltje, een minikeuken en een toonbankje. Er staat een houtkacheltje, en aan de achterkant is er een douche en een ingewerkt chemisch toilet.
Met een laddertje ga je naar boven naar het ruime, gezellige bed, met daarnaast een volledig verticale ladder naar een luik dat naar het dakterras gaat. En alles rondomrond bestaat uit ramen, maar gelukkig ook met gordijnen rond het bed, zodat je kan slapen.