Als ik dan sneakers moet dragen, gaat ge ze zien ook!

Wouter had gezegd dat ik echt moest zorgen voor goeie sneakers. Hmm. Ik heb van mijn leven nog geen sneakers gedragen, ik draag standaard in de herfst en winter van die enkellaarsjes met een lage hak. Allez, vroeger een hoge hak, maar dat is verleden tijd.

Sneakers dus. Ik was al eens binnengewaaid in Vanharen, maar had er mijn goesting niet gevonden.

Deze namiddag moest ik Merel om half vier afzetten in ’t stad voor haar muziekles, en ik pikkelde meteen ook even tot aan de Torfs. Dacht ik toch. Want blijkbaar is de hoofdwinkel al bijna twee jaar weg uit de Langemunt – redelijk dichtbij vanuit de Poel – en zit die nu helemaal op het einde van de Veldstraat – toch een pak verder. Meh.

Maar bon, koppig zijn is ook een ding: ik mankte dus netjes tot aan het eind van de Veldstraat en plofte met een zucht neer op een bankje in de winkel. Alwaar een zeer vriendelijke dame – blijkbaar de winkelmanager die zelf bijsprong bij de klanten wegens te weinig personeel -tussen alle drukte toch nog de tijd had om me te vragen wat ik zocht. Euh, een sneaker met extra ondersteuning onder de hiel dus.
Ze wees me richting een bepaald rek en zei dat ze me meteen ging verder helpen. En toen viel mijn oog op een paar knalpaarse Skechers. Knalpaars? Yup, echt knal.

Ik was er meteen verliefd op. De dame bracht me een 41 – wat mijn courante maat is met mijn steunzolen – maar mocht een 39 voor me halen, in alle drukte. Chapeau voor de service van Torfs.

Ik hield ze meteen ook aan, zodat de terugweg ietsje vlotter verliep. Ik had meteen veel bekijks, echt waar. En nu maar hopen dat ik voldoende kleren heb die daarbij passen. Maar iets zegt me dat dat wel zal meevallen.

En ik was zo in mijn nopjes dat ik mezelf meteen ook maar heb getrakteerd op een ijsje. Neh!

Eekhoorn met nootje

Dat er eekhoorns zitten in de tuin van de school en vooral ook het park naast de school, dat wist ik al lang: Vallery heeft ooit zo’n wreed wijs filmpje gemaakt van vier spelende eekhoorns.

Vandaag zat er weer eentje te spelen, en mijn leerlingen waren uiteraard compleet afgeleid, maar ik eigenlijk ook. Toen er eentje wat dichterbij kwam, heb ik het gefilmd. Pas later zag hij dat hij zijn eikeltje ook echt aan het begraven was: ik had net iets langer moeten filmen…

Maar zeg nu nog eens dat wij geen groene school hebben!

Tuinexploten

Ik weet niet wat er in mijn lieftallige echtgenoot gevaren is, maar hij die vroeger met geen stokken buiten te krijgen was, van wie zelfs de kinderen vreemd opkeken als hij zich in de tuin vertoonde, zit nu quasi meer uren in de tuin dan binnen. Echt.

Het is begonnen met het kweken van eigen kruiden in een moestuinbak voor het venster. Voor zijn vaderdag had ik er hem zelfs een tweede bijgekocht omdat hij zoveel deugd had van die eerste.

En toen, ergens dit voorjaar ook, was hij een strook beginnen graven midden in ons grasplein. Bleek het een bloemenstrook te moeten worden met wildbloemen. Ik snapte het niet helemaal maar liet hem – uiteraard – rustig doen. Ik moet het toegeven: het is echt mooi geworden en we genieten er elke dag van.

En toen was plots het hek helemaal van de dam en stortte hij zich met ijver en overgave op het tuinleven. Hij knoopte nieuwe draden voor onze klimplanten, snoeide de blauwe – allez ja, witte – regen bij, en een van mijn grote bloembakken werd geleegd en ik bracht een Passiflora Victoria mee voor daarin, compleet met een hekje. Prompt werd de andere bak ook geleegd, werd de arme passiflora Caerulea die al sinds jaar en dag achteraan aan de noordkant wanhopig haar best deed om toch iet of wat te groeien, naar voor gebracht en kregen beiden de nodige bedrading. En toen kwamen er nog bloembakken bij en werden er zowaar zelfs plantjes geleverd: een kiwibes als klimplant, verschillende soorten kruisbessen en frambozen, een vijgenboom… Er kwam een nieuwe strook naast ons garagepad met die verschillende bessenstruikjes, er kwamen gigantische zakken met zowel teelaarde als mulch, de oude speeltoren werd afgebroken om plaats te maken voor moestuinbedden – die zijn er nog niet maar komen nog – en hij verpotte al mijn planten die dringend verse aarde nodig hadden. De solanum schiet als nooit tevoren, de kumquat is opnieuw beginnen bloeien en eigenlijk ziet het er allemaal schitterend uit. Vooral die ene passiflora amuseert zich kostelijk en zit al halverwege de gevel, vol bloemen!

Het gras is zowaar zelfs bijgezaaid.

Zoals Bart zelf zegt: had hem dat een jaar geleden voorspeld, hij had je voor gek verklaard. Maar ik heb intussen een zalige tuin.

Binnenkort komen er nog twee kleine kerselaartjes bij die hopelijk binnen een jaar of vijf vruchten dragen. Daar kijk ik naar uit, man!

Nieuw kapsel

Gisteren kwam Merel plots naar beneden:

Ik verschoot eerst – ik dacht dat ze echt geknipt had – maar schoot daarna gigantisch in de lach. Zeg nu zelf…

En toen probeerde ik het nog realistischer te maken:

Bij deze dus ook vastgesteld: een froufrou, dat ziet er gewoon truttig uit. Bij haar toch.

Bizarre aronskelken

Een tijd geleden had ik een hele hoop aronskelken uit de tuin in een grote vaas gezet.

Vandaag zag ik dat er eentje plots helemaal beneden zat, vreemd genoeg. Ik had die toch allemaal ongeveer gelijk afgeknipt?

En toen viste ik de bloem er even uit…

en bleek die helemaal opgekruld. Grappig!

Eigen kweek

Ik heb ooit, in het begin toen we hier woonden, een klont aronskelken uitgegraven in de tuin van ons ma en hier achteraan in mijn kleine tuintje geplant. Nu komt daar dus elk jaar een stevige struik op, maar zodra het ook maar een beetje deftig vriest, verdwijnt de hele struik, om dan netjes in de lente opnieuw op te schieten.

Deze winter heeft het nauwelijks gevroren, zodat ook de aronskelken niet waren verdwenen. En aangezien die struik dan geen energie hoeft te steken in het aanmaken van bladeren, gaat hij meteen over naar de bloemen. Van mij niet gelaten, ik heb al een aantal weken aronskelken in een vaas en ik kan voortdurend de uitgebloeide exemplaren vervangen door nieuwe. Netjes, toch?

Nachtkastje

Ik had Merel beloofd om samen met haar om een nachtkastje te gaan. Dat miste ze eigenlijk nog in haar kamer: ze heeft wel een vensterbank en een boekenplank en zo, maar haar wekker stond op een stoeltje, samen met een nachtlampje. Dat was eigenlijk niet zo praktisch om nog zakdoekjes te zetten en dat soort onzin, en ze wilde ook die extra schuiven wel en zo, dus… een wit nachtkastje. We keken even rond en concludeerden dat de Weba eigenlijk het perfecte kastje had voor ons.

Het zijn pokkedrukke weken, maar ik dacht dat ik er dat vandaag nog wel even ging tussenkrijgen, na 6 uur les en een onderwijscafé met een uurtje opleiding. Morgen zou sowieso niet lukken want de Weba is zo’n klein beetje dicht op dinsdag, en ook woensdag zat alweer volledig vol.

Bon, wij naar de Weba om een half uur later al dat fameuze kastje op te halen aan de Port Arthurlaan. Nog wat later vees ik een eerste schuif en elkaar, maar toen moest ik weg voor een Jamboreebrunchvergadering. Mijn leven druk? Nee hoor…

Maar toen ik thuis kwam, lag zij al te slapen met een gloednieuw kastje naast zich. Ze had zelf verder gedaan en vooral Bart had haar nog geassisteerd. Trots dat ze was!