En toen ruimde ik Merels kast op, haalde er een gigantisch grote doos spullen uit die te klein waren, en hield een behoorlijke stapel T-shirts met lange mouwen over. Als in: meer dan 60, waarvan ik er misschien 5 zelf heb gekocht. Serieus.
365 – 13 november 2014 – zieke Merel is ziek
Ziek
Ik had nog gehoopt om gisterenavond mee te kunnen doen aan de Nachtkronieken, maar het werd een avondje zetel. Net zoals het eigenlijk gisteren een dagje zetel was, en dat vandaag ook een dagje zetel is.
Ziek zijn, het is niet leuk. Zeker niet als je je er zo mottig bij voelt, en hoofdpijn hebt, en al dat soort dingen. Meh. Ik heb het echt niet voor een zware sinusitis, zodat zelfs douchen pijn doet. Ha ja, die waterstralen op je hoofd…
Dus nee, even boeken toe. Want langer dan een kwartier aan mijn computer is al niet meer haalbaar. Bleh.
365 – 15 oktober 2014 – Balls. Attitude. Direction
Tandarts
Eigenlijk wil ik om het half jaar bij de tandarts langsgaan, maar ook al stuurt ze me een mailtje, ik wacht doorgaans toch te lang. En dat zal ik deze keer geweten hebben.
Merel, Wolf en ikzelf waren prima in orde. Wolfs hoektanden komen netjes uit waar ze moeten, de tandentrekkerij heeft dus duidelijk geholpen.
Maar Kobe, die poetst blijkbaar op een verkeerde manier, want zijn tanden waren behoorlijk vuil – ook al had hij de avond voordien nog gepoetst – en vooral, er zaten vier gaatjes in! Het dutske kreeg meteen wat uitleg, een spuit in zijn mond, en één opgevuld gaatje. Hij gaf geen krimp, en echt pijn zal het ook niet gedaan hebben, maar gaatjes laten vullen is nooit leuk. De tandarts vond het daarna welletjes voor vandaag: één gaatje was voldoende om te beginnen, het is per slot van rekening allemaal nieuw voor hem, en zo lang stilzitten is ook niet vanzelfsprekend.
De andere gaatjes zullen we laten vullen in de herfstvakantie, in twee keer. Op die manier moet het wel lukken, denkt de tandarts. In elk geval heb ik Kobe intussen nog eens een poetslesje gegeven, en poetst hij nu alsof zijn leven ervan afhangt. Poeh.
Auw
Gisterenavond, diep in gedachten verzonken, liep ik van mijn bureau naar de zetel. Onderweg zag ik een kousje van Merel liggen, en werktuiglijk bukte ik me om het op te rapen. Blijkbaar zonder veel na te denken, want ik knalde keihard met mijn kop tegen de hoek van de livingtafel. Ugh. Zo eentje waarbij je even gaat zitten, en toch eens voelt of het niet aan het bloeden is.
Gelukkig niet, maar ik was toch even versuft. Maar dat was dat, vond ik.
Vanmorgen voelde ik me dan eigenlijk ronduit mottig. Serieuze koppijn, maar ook misselijk. Ik durfde dus niks tegen die koppijn te nemen, omdat ik vermoedde dat het er dan wel eens even snel ging uitkomen als dat het erin ging. Zo misselijk dus. En steenkoud, ook al had ik een dikke wollen vest aan, en was het 21° hier binnen.
Ik hoefde maar om elf uur les te geven, maar ik ging toch eerst even langs het secretariaat; lesgeven kon twee effecten hebben: ofwel voelde ik me beter, ofwel ging het helemaal de mist in. Er lag vervanging klaar, voor moest het nodig zijn, maar het viel al bij al nog mee, dat lesgeven.
Straks nog naar de rugby. Ik ben benieuwd hoe het dan nog afloopt met de koppijn. Ik ga alvast me gewoon rustig houden, denk ik. Misschien toch een brokke van een hersenschudding, of zo? Hoe slim kunt ge zijn, zeg.
Katrienewiel
Eerder deze week had ik al, in ’t passeren, kleine vlekjes gezien op Kobes borstkas. Ach, muggenbeten, dacht ik. Tot ik gisterenavond hem hielp met uitkleden, en ik dus iets helemaal anders zag.
Geen idee wat het was, maar wel wat het niet was: geen muggenbeten, zoveel was duidelijk. Ik heb dan maar deze morgen een afspraak gemaakt bij de dokter, en het blijkt een schimmelinfectie te zijn, wellicht betrapt van ons jong katje. Blijkbaar in de volksmond ook gekend als katrienewiel. Trouwens, ik raad u niet aan om die term te googlen. Brr.
Ik had het nog nooit gezien of gehad, maar blijkbaar is een simpele zalf voldoende om het weer weg te krijgen.
Bizar.
Stem
Sinds ik – ondertussen bijna twee jaar geleden – mijn stem weer onder controle moest krijgen, ben ik een pak voorzichtiger geworden.
In 1991 ben ik geopereerd aan mijn stembanden, en zijn er kleine cystes weggenomen. Ik heb toen ook meteen twee jaar zeer intense logopedie gevolgd, en ik heb meteen ook mijn theaterplannen opgeborgen, met ongelofelijk veel spijt in het hart. Onderwijs kon nog net, op voorwaarde dat ik bijzonder stemhygiënisch te werk ging.
Twee jaar geleden ging het opnieuw mis: blijkbaar waren er door de jaren heen opnieuw foutjes geslopen in mijn stemgebruik, en door moe te zijn, verkouden, en in het koor alt te zingen, was ze opnieuw om zeep. Ik heb toen opnieuw een jaar logopedie gevolgd, met goede afloop: mijn stem kan er weer tegen.
Maar september, dat blijft een risicovolle maand. Een stem is een spier, en die is drie maand lang enkel recreatief gebruikt, en nu plots weer zeer intensief. Ik begin het een klein beetje te voelen, en moet dus opletten. Maar het is een hele opluchting: waar ik vroeger soms hees was in de derde week van september, is dat nu niet het geval.
Lang leve de logopedisten. En lang leve een schitterend man. Dank je, Dick De Bruycker, om mijn stem te redden. En dus ook mijn passie.
Nieuw schooljaar, nieuwe start
Eigenlijk is het vooral te danken aan de onvolprezen Kelly van Tales from the Crib, dat ik herbegonnen ben met Weight Watchers. Enfin ja, het was sowieso keihard nodig, want tegenover vorig jaar is er niet minder dan tien (10!) kilo bij. En ik die gezworen had nooit meer boven die tachtig te gaan. Tsja. Al mijn broeken spannen en mijn mooie winterkleedjes zijn waarschijnlijk niet echt bruikbaar momenteel. Maar bon.
Kelly zette op onze Facebookgroep dat ze een September Challenge ging starten. Ieder zet zijn eigen doelen, en we helpen elkaar om de ganse maand september vol te houden.
Mijn uitdaging? Terug te Weight Watchen, de ganse maand september, en hopelijk ook weer iets meer in beweging te komen. Want afgezien van voortdurend rond te crossen in huis, doe ik eigenlijk niks.
Gisteren ben ik vol goeie moed gestart, en het lukt. Ik heb er geen idee van hoelang ik het vol zal houden, maar eigenlijk zou dat een pak langer moeten dan enkel september, wil ik mijn tien kilo er weer af. En hopelijk eigenlijk meer, om een gezond BMI te halen, moeten er nog twintig af. Zucht. Maar met die tien zal ik al content zijn, geloof me.
Knieperikelen
IJs, kinegel en wat rust ging voldoende zijn voor de zere knie, dachten zowel Wolf als ik.
Niet dus.
Deze morgen kon hij nauwelijks stappen, het dutske. Toen ik hem sommeerde niet flauw te doen, dat het wellicht enkel wat stijf was, en dat hij eens moest proberen normaal te stappen in plaats van te manken, keek hij me met grote bange ogen aan, voldeed aan het verzoek, en begon prompt te huilen van de pijn.
Juist ja.
Geen rugbykamp meer dus voor hem, maar wel dokter. Ik belde naar mijn vaste knie- en-andere-gewrichtenspecialist, ook wel gekend als orthopedist, ook wel gekend als Wouter Van den Broecke, en die wilde er ons tijdens zijn spreekuur vanavond wel nog tussen pakken. Oef.
Het verdict: niks arterieels, niks gebroken, niks aan zijn knieschijf, maar wellicht de laterale gewrichtsband die uitgerokken is. Hij wilde echter zekerheid, en stuurt ons daarom morgen naar de radioloog voor een echo.
Voorlopig moet Wolf het doen met ijs, kinegel, en een paar krukken. Al een chance dat ik dat standaard in huis heb, zeker






