365 – 08 oktober 2018 – inktzwamweelde
Meisjesweekend
Bart zit in New York, de jongens zitten op Roanoke, en dus hebben Merel en ik het kot voor ons alleen. Gisterenavond hadden we daar niks aan omdat we zo laat thuis waren van Geel, maar vandaag gingen we het onderste uit de kan halen, en dat hebben we dan ook maar gedaan ^^
Ze had eerst muziekles van negen tot elf in Evergem, en daarna zijn we gezellig op de markt gaan rondlopen om alle ingrediënten voor de lasagne morgen te verzamelen. Net geen negen euro voor een kleine pompoen, een zak wortels, drie paprika’s, een bak champignons, twee ajuinen en een pastinaak: geen geld! En vooral ook kraakvers.

Thuis propten we alles in de koelkast en stapten daarna samen de fiets op, gewapend met een rugzak en een fietsmandje, aangezien Merel achterop zit en mijn fietstassen dus niet bruikbaar zijn. Het was immens stralend weer, en we genoten intens van het fietstochtje.
Aan de Hema werd onze fiets netjes op de fietsenparkeerplaats gestald, en gingen we gezellig samen frietjes eten, zalig in de zon op het grote terras daarboven, onder begeleiding van de zoele klanken van een hakkebord.
Ik had intussen gemerkt dat mijn achterste fietsband niet echt hard meer stond, en dat mijn slot dreigde te blokkeren, dus we wandelden rustig naar de fietsherstelplaats onder de Stadshal voor een druppel olie en een zucht lucht, die ik beide met de glimlach en voor niets kreeg. Dik in orde!
We fietsten naar de Reep om de nieuwe waterloop te bezichtigen en meteen ook de cache aan de Scaldissluis te vervangen, en zagen ook voor het eerst effectief een kajak gebruik maken van de kajakglijbaan.
We fietsten fluks door naar de Hopper om nieuwe scoutstruien, en zaten nu al zo ver dat we maar gewoon doorfietsten naar het Citadelpark. Daar gingen we eerst even rondlopen in het S.M.A.K., maar stelden vast dat Raoul De Keyser ons ding niet is. Marcel Duchamp zagen we al beter zitten, eigenlijk. We zijn dan maar nog Pokémon gaan vangen in het park, en maakten er een zeer aangename wandeling van.
We hadden eigenlijk iets willen drinken in de kiosk daar in ’t park, maar blijkbaar was dat maar tot eind september. Tsja, er zat dan maar niks anders op dan terug naar ’t stad te fietsen en daar een ijsje te halen. Hoe jammer nou… Maar eerst fietsten we nog vrolijk door het Miljoenenkwartier om twee caches op te halen.t
We sloegen nog stapels pepernoten in in de Hema, een ongelofelijk schattige vleermuisdiadeem en nog wat extra Halloweengerief, en fietsten toen gewoon naar huis, om tegen half zes gewoon in de zetel te ploffen.
Om zes uur haalden we onszelf weer uit de zetel, sleepten ons naar de winkel, en sloegen vooral, naast sandwiches, ook hapjes in. Tegen zeven uur versierden we het huis, trok Merel haar vleermuisonesie aan, en nestelden we ons samen in de zetel met een zak monsterchips en een fijne heksenfilm.
Toen ik haar om negen uur in bed stak, kreeg ik een extra lange knuffel: “Dank je mama, voor zo’n geweldige dag!” En ik kon dat alleen maar beamen.
Fietsen
Dat ik echt toch een kieken ben. Voor u volmondig akkoord gaat, leest u misschien toch best even.
Ik ben een kieken omdat ik niet eerder ben beginnen fietsen met zo’n elektrische fiets. Echt. Dat was zonder discussie mijn beste koop van de afgelopen jaren. Ik geniet namelijk elk moment intens, zodra ik op dat ding zit. (Goh nu had ik eerst zing getypt, onbewust wat ik associeer zeker?)
Zelfs nu, nu het wat kouder is, doe ik gewoon een dikke jas en handschoenen aan, en ben ik weg. Vijf kilometer met een elektrische fiets is niks, ik ben op school op een dik kwartier, helemaal ontspannen en niet eens bezweet. En in het terugkeren is dat fietstochtje net voldoende om de drukte van de klas van me af te schudden. Ik ben gewoon veel vrolijker nu.

Vroeger zou ik er ook gewoon nooit aan gedacht hebben om per fiets naar de stad te gaan, nu zie ik niet in, als het niet regent, waarom ik de auto zou nemen.
Zelfs voor het koor, toch zo’n 8 km fietsen, heb ik al geregeld de fiets genomen. Niet altijd, nee, want op donderdagavond durf ik al eens moe te zijn, het rechtstaan in het koor is niet bevorderlijk voor de rug, en dan is die rit naar huis er soms te veel aan.
Maar ik durf nu wel te beweren dat ik, elke dag dat het niet regent, de fiets neem. Om brood, om een paar boodschappen in de Delhaize, naar ’t stad, gerief halen waar je met de auto niet vlot kunt parkeren, naar ’t school, naar de schoenwinkel, dat soort dingen. Ik heb al gemerkt dat mijn auto soms gewoon dagen aan een stuk stilstaat, van bijvoorbeeld de zondag tot de vrijdag, wanneer Kobe naar de les moet met zijn zware fagot.
Mocht u dus twijfelen of zo’n fiets zijn geld wel waard is: het heeft mijn visie op vervoer toch wel volledig veranderd, ja. U mag hem hier altijd eens komen uitproberen, of gewoon naar bijvoorbeeld Huis Tanghe gaan, waar ze met u gaan fietsen met de verschillende types elektrische fiets. Doen. U zal er ook vrolijker en ontspannender van worden.
Herfstige zaterdag
De beste zaterdagen zijn die waarop je geen verplichtingen hebt. Waarop je dingen doet omdat je die wil doen, en niet omdat het moet. En waarop je ook gewoon niks doet, hoe moeilijk dat ook is.
Ik bracht Merel naar de muziekles en haalde haar om elf uur weer op. Samen trokken we naar de markt om een bloesje te wisselen – er was een naad los – en in het passeren kochten we twee van die hele grote courgettes om soep van te maken. Meteen werden het snoskommers, en dat werd thuis op goedkeurend gemompel onthaald. De snoskommersoep was meteen een hit (tussen haakjes: twee ajuinen, een stevige snoskommer, kippenbouillonblokjes, en om af te werken een grote lepel kruidenkaas)
Tussendoor werd de was gedaan, werden er wat blogjes geschreven, maakte ik samen met Kobe bananenbrood – Wolf had alleen oog voor Arwen, en Merel was naar zee met Julie – en durfde ik het zowaar aan om midden op de dag te lezen. Zomaar, in de zetel. En ’s avonds sloten we het vuile weer buiten, staken we wat kaarsjes aan, en mocht de haard branden.
Oh, en dat bananenbrood? Een aanrader, volgens recept van Piet Huysentruyt. Met extra rozijnen, chocoladestukjes en amandelschilfertjes.
Korting pakken
Ik blijf fan van de Brantano. Misschien is dat ook wel omdat dat zowat de enige schoenwinkel is die vlakbij ligt, zonder noemenswaardige verkeersproblemen. Maar ook: elk jaar doen ze van die oudeschoenenacties. Per oud (en versleten) paar schoenen dat je binnengeeft, krijg je een bon van 12.5 euro, te gebruiken per schijf van 50 euro aankoopwaarde. Ik spaar dus altijd onze oude schoenen, en kon dit keer zes paar binnengeven, waaronder een paar espadrilles. Jawel, die tellen ook.
Enfin, Kobe en Merel kregen elk een nieuw paar scoutsschoenen, Merel een nieuw paar gewone schoenen stijl Allstars – ze heeft enkel sandalen of lange laarzen – en ik kocht ook een nieuwe regenjas voor Kobe. Zijn oude is te klein geworden, en nu hij zo veel fietst, is dit wel nodig. Het werd een knaloranje exemplaar – “Dan kan ik weer wortel spelen, mama!” – in toile cirée, dus echt wel waterdicht. Met nog twee bussen beschermspul en een paar vetertjes zat ik aan 200,25 euro. Waarvan ik dus 150,25 betaalde.
Lang leve Brantano, zou ne mens bijna zeggen. Wedden dat het nu zo snel koud wordt dat hij overschakelt op zijn winterjas? Hmm?
365 – 20 september 2018 – schorpioentje
Hotel d’Hane Steenhuyse
Gisteren was het Openmonumentendag, en vroeger durfde ik dan wel eens met ons ma op stap gaan, maar da’s eigenlijk al een serieus tijdje geleden. Gisteren waren we toch op de Kouter voor het etentje voor ons pa’s verjaardag, en dan was het maar een heel klein stapje richting de Veldstraat, naar het stadspaleis Hotel d’Hane-Steenhuyse. Eigenlijk is dat sowieso open op vrijdag en zaterdag, maar daar kom ik zo niet.
Enfin, wij dus daar naartoe, en mijn mond viel open: wat een prachtig gebouw! Blijkbaar heeft Lodewijk XVIII er zelfs nog gelogeerd. Bart en de jongens waren er vrij snel door, Merel en ik keken ons ogen uit!
Het wijstste was echter de kelder, de vertrekken van het personeel. Er is de keuken met het gigantische fornuis, de eetplaats, maar ook de stallen voor de koetspaarden en zo! Alleen kreeg ik net dan een smsje van Bart die zich plots allesbehalve goed voelde, en dus logischerwijs snel naar huis wilde. Wij weg dus, maar ik wil zeker nog terugkomen en heel erg rustig rondkijken tot in de details.
Nieuwe fietspad
Ik geef het eerlijk toe: ik hield mijn hart al vast bij de gedachte dat Kobe alleen met de fiets naar school moest. Niet dat hij niet kan fietsen, verre van, technisch gezien doet hij dat uitstekend. Alleen is hij nog altijd een verschrikkelijk warhoofd die concrete verkeerssituaties niet altijd correct inschat. Tsja…
Vorige week waren we nog eens samen naar school gefietst, en gisteren konden we ook samen rijden, tot zijn grote opluchting. Op dinsdag moet ik normaal gezien enkel in de namiddag lesgeven, maar aangezien ik gisteren niet rond was geraakt met de foto’s van de eerstejaars, kon ik daar deze morgen aan verderwerken, en reed ik dus ook samen met hen, en kom ik straks ook met hem terug. Zo leert hij het alvast een beetje. Enne… we hebben een ongelofelijk goed alternatief gevonden voor de drukke Botestraat met archislecht fietspad, Het nieuwe fietspad doorheen de Lange Velden is namelijk af, en is een pareltje geworden!
We rijden hier de Waterhoenlaan uit tot aan het pleintje, en slaan dan af naar de Lievestraat, met eigen fietspad. Daar kan je oversteken, nog voor het kruispunt om naar de Lange Velden te gaan met de auto, en kom je meteen op het fietspad terecht, dwars door de Lange Velden.
Op het einde daarvan krijg je een ministukje Gaverstraat – dat intussen autovrij is gemaakt! – en sla je de Buntstraat in, intussen doodlopend en dus ongelofelijk rustig.
Dat loopt verder in de Durmstraat, die ook nog steeds zeer rustig is, en op het einde daarvan draaien we de Henri Storystraat in, dwars door die woonwijk daar. Dat komt netjes uit op de Groenestaakstraat, vlak voor Mariakerkebrug. Brug over, naar rechts de Kasteeldreef in, en voila, de school!
Waarom zet ik dat hier nu in het lang en breed? Wel, er zijn al mensen die me vroegen hoe wij reden, vandaar. Een ongelofelijke aanrader, heerlijk rustig, groen, en verfrissend. Echt.






