Nieuwjaar 2015 in Ronse

Uiteraard kon het nieuwjaren in Ronse niet achterblijven, en dus togen we deze middag naar gindse contreien.

IMG_2947

IMG_2937

Er werd geaperitiefd, en er waren nieuwjaarsbrieven, uiteraard. Met veel gegiechel en gedoe, en fijne cadeautjes.

IMG_2948

IMG_2939

IMG_2940

IMG_2941

IMG_2946

Wolf kreeg vier boeken van Minecraft, en hij en Kobe sprongen nog net geen gat in de lucht! Kobe kreeg daarna – nonkel Koen vond het zo zielig dat hij anders als enige niks kreeg – ook nog een hele leuke doos met zelf te maken vlieg”tuigen”. Leuke dingen! En Merel was helemaal weg van haar cadeautje: een minikeukentje in hout – “Kijk mama, met een peper- en zoutvaatje, en bloemen!” – en een soort sjaaltje-kapje-mutsje van Hello Kitty, dat ze trouwens de hele middag heeft aangehouden.

IMG_2952

Nelly had opnieuw zelf gekookt, en het was verdomde lekker! Als voorgerecht (en hoofdgerecht voor de kinderen) heerlijke vol-au-vent, als hoofdgerecht een Ardeens gebraad met spruitjes, boontjes in spek, erwtjes en worteltjes, en uiteraard kroketten.

IMG_2955

En als dessert een fantastische taart van bij Burez, een Saint-Honoré maar dan in een moderne versie. Lekker, maar zwaar!

IMG_2967

Er werd ook ongelofelijk veel gespeeld.

IMG_2971
IMG_2942
IMG_2968
IMG_2961
IMG_2954
IMG_2943

Tussendoor kon Bart weliswaar wel een tukje doen, maar hij was hoe dan ook doodop, dus erg lang zijn we dan niet meer gebleven.

IMG_2964

Nelly, bedankt voor de fijne middag, en voor de cadeautjes!

 

Nieuwjaar 2015 in Zomergem

We waren uitgenodigd tegen vier uur bij ons ma, en tegen half vijf waren we er, om dan nog de eerste te zijn. Ons ma was al bijna ongerust…

Enfin, iets later kwam ook mijn jongste broer toe met de kinderen, we aten pannenkoeken en een klein stukje taart, en nog wat later kwam ook mijn andere schoonzusje met de kinderen toe. Mijn oudste broer was, zoals altijd, wat later.

Bij de aperitiefhapjes hoorden ook de nieuwjaarsbrieven, en ik heb ze deze keer vastgelegd voor de familiekronieken, gewoon omdat ze zo schattig waren.

Eerst dus Marne, mijn kleine überschattige metekindje, met haar sterretje:

IMG_2907

Daarna de tweede jongste, Merel dus. Die haar nieuwjaarsbrief al compleet vergeten was:

Ook Marie-Julie was niet helemaal tekstvast meer:

Nand was alweer meer de showman:

De brieven van Alexander, Kobe en Wolf volgen in een latere post, wanneer ik ook die heb kunnen uploaden.

Marie-Julie had van mij – ik ben haar meter – een doos gekregen met twee prinsessenjurken in, een roze en een blauwe. Merel had al haar K3-kleedje aan, en Marne wou dolgraag de blauwe aantrekken. En toen hadden we dus drie blonde prinsesjes:

IMG_2913

IMG_2916

IMG_2928

In elk geval werd er intussen ook duchtig gespeeld, vooral met monster Jeroen:

IMG_2930

We aten allemaal brood met massa’s kaas, ons ma hield een heuse brie-queeste, er werd ijstaart naar binnen gespeeld, en mijn broers en ik zaten gezellig op elkaars kap, zoals altijd. Maar na het dessert zijn we bijna onmiddellijk naar huis gegaan: Bart was intussen helemaal gecrasht en zag zelfs bleek, en ook de kinderen waren behoorlijk moe. Het was dan ook half tien tegen dat ze in bed zaten. Alle vier ^^

Enfin, een hele fijne avond gehad. Merci, ma!

 

Kerstdag 2014

Ook kerstdag was in feite goed gevuld.

Naar traditie hebben de kinderen me weer eens laten slapen, en toen was er tijd voor ontbijt, een douche, opruimen, en vertrekken naar Ronse. Het deed een beetje raar zonder Bart, maar gelukkig waren Liv en Merel weer dikke vrienden:

IMG_2842

IMG_2845

IMG_2846

De jongens speelden dan weer op hun iPad en zo:

IMG_2847

Mijn schoonmoeder had voor een keertje geen traiteur aangesproken, maar nog eens zelf gekookt, en het was dik in orde: zalmcarpaccio met fijne olijfolie en roze pepertjes, tomaat-wortel-pompoensoep, kalkoenrollade met warm fruit en kroketjes, en ongelofelijk lekkere buche van Burez. Alleen die laatste heb ik op foto, de rest ben ik gewoon vergeten.

IMG_2849

Het resulteerde in het volgende zicht:

IMG_2844

We hebben eigenlijk vrij snel gegeten, zodat we ook vrij snel richting ziekenhuis konden, bij Bart. Opnieuw moest er vanalles verteld worden, en zag Bart er opnieuw een beetje beter uit. Al is hij precies nog zeer snel moe.

Maar bon, tegen goed half zes waren we thuis, trokken we de gordijnen dicht, staken we kaarsjes aan, had iedereen zijn pyjama of slaapkleedje aan, en keken we onder een dekentje naar Frozen, die Merel van oma had gekregen.

Ook dat is Kerstmis. Heerlijk gewoon.

Kerstavond

Dat het een heerlijke dag was vandaag ^^

We begonnen heel rustig: ik heb – nog maar eens – lekker lang geslapen, we hebben laat ontbeten, en ik heb de everzwijnenragout, die we gisteren gemarineerd hebben, opgezet. Tussendoor werd er ook nog gewoon gekookt, een deel van het dessert voorbereid, en tegen twee uur stond ik met de kinderen in het ziekenhuis, waar we een – naar omstandigheden – stralende Bart zagen: netjes gedoucht, verse pyjama, geschoren, bril op, en vooral met lichtjes in zijn ogen. En vooral die had ik enorm gemist. Hij was wel nog behoorlijk moe, en had pijn, maar het was wel terug mijn Bartje! Hij is blijkbaar trouwens een “anatomische variantie”, dixit de chirurg: zijn galblaas lag niet waar ze normaal gezien behoort te liggen. Alles was dan ook nog zodanig ontstoken, dat elk plekje waar ze aan kwamen, onmiddellijk begon te bloeden, waardoor het een moeilijke en langere operatie werd. Van geen wonder dus, dat hij langer op intensieve moest.

We zijn toch wel een tijdje gebleven, de kinderen moesten vanalles vertellen aan hun papa, ook zij hadden hem duidelijk gemist.

Maar bon, tegen half vier waren we terug thuis, en konden we aan de concrete voorbereiding van het feest ’s avonds beginnen. De kinderen hadden in de voormiddag al het meeste opgeruimd, maar er moest nog gestofzuigd worden, alles netjes gezet, de tafel moest gedekt, en ik moest nog zowel voorgerecht als dessert maken. Ik had gelukkig recepten gekozen die niet al te veel tijd vergen, maar toch.

Ik had helaas gerekend op het feit dat mijn familie doorgaans iets te laat is, maar deze keer waren ze bijzonder stipt, om niet te zeggen klokslag zes uur hier. Wolf nam de honneurs als gastheer waar, terwijl ik snel uit de douche sprong en me klaarmaakte. Gelukkig duurt het drogen van mijn haar exact 1 minuut en 35 seconden…

Enfin, het werd een gezellige en zeer lekkere avond. Schoonzusje Delphine had een massa hapjes voorzien:

IMG_2825

Intussen werden de pakjes opengemaakt, en Kobe was ongelofelijk enthousiast over zijn Skylanders:

IMG_2829

IMG_2830

IMG_2831

Merel kreeg een prinsessencomputer, en Wolf en Alexander waren begeesterd door de wereldbol die ze elk van oma hadden gekregen:

IMG_2832

IMG_2838

IMG_2836

Daarna kregen de kinderen vol au vent met frietjes, en begonnen wij aan het menu:

* tartaar van Sint-Jacobsvruchten met mango, gember en limoen

IMG_2161

* everzwijnenragout met boschampignons, een peertje in wijn en kroketjes. Het recept is van Libelle Lekker, op aanraden van mijn poetsvrouw: niet al te veel werk, en vooral alles op voorhand. Een dikke aanrader, echt, iedereen vond het magnifiek.

* een verrassingspotje naar recept van Sofie Dumon uit ‘Goe gebakken’. Eigenlijk is het heel simpel: peer met chocolade in een vuurvast potje, afdekken met bladerdeeg, en vijftien minuten in de oven. Daar had ik ook versgedraaid vanille-ijs bij gemaakt: netjes getimed zodat het ijs klaar was tegen dat het desserttijd was, en dus ongelofelijk smeuïg.

IMG_2839

Daarna waren er nog chocolaatjes en zo, maar daar is eigenlijk weinig van gegeten, want iedereen had meer dan genoeg.

Om negen uur had ik Merel in bed gestoken, om tien uur de jongens, en tegen half elf gingen ook de anderen naar huis, want ook Marie-Julie en Alexander moesten slapen.

En toen was het huis stil, en leeg. En hoe fijn de avond ook was, ik mis Bart… Kerstavond is toch niet hetzelfde zonder je geliefde.

Maar weet je: zalig kerstfeest, iedereen!

 

 

 

Honderdendrie. 103, jawel.

Mijn oma wordt 103 vandaag. Nog volledig bij de pinken, zo doof als een kwartel, en nog steeds zonder bril.

We waren er onlangs nog langsgegaan, en hadden toen prachtige oorlogsverhalen gekregen. Niet van de tweede wereldoorlog, wel die van honderd jaar geleden. Sommige details herinnert ze zich nog haarscherp, zegt ze.

Er was uitgebreid feest in het rusthuis, met taart voor iedereen, en haar honderdjarige zus en alle kinderen waren gevraagd. Niet de dertien kleinkinderen of de achterkleinkinderen waarvan ik intussen zelf de tel ben kwijtgeraakt. Maar ik moest de jongens afhalen van de muziekschool in Evergem, en da’s op drie kilometer van het rusthuis, dus da’s te stom om dan niet even langs te gaan en proficiat te zeggen. Ik had dat ook zo gezegd tegen de kinderen: we gaan niet blijven, we gaan geen taart eten, we gaan gewoon even gelukkige verjaardag wensen, en terug weg. Ook al omdat ik nog een serieuze stapel werk had, met deadline vanavond om middernacht. Maar toen waren we er, en was er nog veel taart over, en wilden de kinderen zo graag even blijven. Ik heb toen maar beslist dat we de rugby gingen overslaan – het is toch rotweer – en dan een stukje taart eten. Op die manier win ik wat tijd, en zal het wel lukken. Merel kreeg zowaar een roze marsepeinen varkentje :-p

IMG_0836

Oma was in elk geval bijzonder blij de kinderen te zien, en vooral dan Merel: daar is ze compleet zot van. Maar ook haar zus, Tante Angèle die deze zomer 100 is geworden, vond vooral Merel een schatje. Die tante, da’s ook een geval apart. Ze heeft geen kinderen – ik geloof dat ze tien miskramen heeft gehad – en is ook al jaren weduwe. Ze woont nog steeds alleen in een knappe villa in Knokke, kookt nog alle dagen zelf, en heeft zelfs nog een moestuin. Zelf met de auto rijden doet ze niet meer, daar heeft ze een gezelschapsdame voor. Maar je moet het maar doen, op je honderdste. Chapeau!

IMG_0837

En toen ik oma vroeg of ze verwacht had dat ze ooit zo oud ging worden, antwoordde ze parmantig: “Goh, ja hoor. Ik voel mij nog prima, dus waarom niet? Er kunnen gerust nog wat jaren bij, als het zo verder gaat.” Juist ja.

Intussen postte mijn kozijn een foto van 101 jaar geleden, van diezelfde oma met haar broer en de hond. Over die hond vertelde ze dat het beest geëlektrocuteerd was geraakt in “den dodendraad” tijdens de oorlog, en dat ze zelf dan amper een jaar of twee-drie moet geweest zijn. Toch ongelofelijk?

1604753_10152819895230516_5858717893774424879_n

Proficiat, oma. Mogen we nog lang kunnen genieten van je verhalen.

En dan het familiefeest

Merel had vrijdag haar verjaardag op school, zaterdag kwamen de vriendinnetjes spelen, zondag kreeg ze dan de cadeautjes van ons, en vandaag kwam de familie. Het kind gaat niet kunnen zeggen dat ze niet gevierd werd…

Ze wilde wel heel graag aardbeientaart, maar die kan je niet meer kopen in november, blijkbaar. Maar gewone aardbeien waren er, tot mijn verbazing, wél nog. En dus stonden Merel en ik deze voormiddag aardbeientaart te maken, volgens recept van Jeroen Meus. Het kruimeldeeg was lekker, maar véél te veel en dus te dik. Tsja. Ik had met dezelfde hoeveelheid deeg nochtans nog een tweede taartvorm bekleed, voor een druiventaartje dan maar. Ook van de gele crème was er meer dan genoeg voor beide taarten, en dan had ik nog niet eens de slagroom erbij gedaan. Gelukkig waren ze wel lekker, ja.

Merel kreeg massa’s cadeautjes, amuseerde zich te pletter met haar twee nichtjes Liv en Marie-Julie, en maakte van haar netjes opgeruimde kamer opnieuw een puinhoop. Tsja.

Veel foto’s zijn er niet, want die heeft Dirk gemaakt. Ik heb alleen heel even mijn camera genomen, toen mijn ma met Bo begon te spelen, en die dat blijkbaar fantastisch vond.

IMG_2555

IMG_2554

Bon, alweer een geslaagde namiddag, medunkt.

Overvolle dag, en op een of andere manier toch stressvrij.

De dag begon eigenlijk, achteraf gezien, toch wel behoorlijk stressvol. Ik wilde om half negen op de rugby zijn voor een vergadering met ontbijt, maar ben pas rond twintig over acht wakker geschoten. Kobe was me namelijk om zeven uur komen wakker maken, en ik had hem gezegd dat hij om acht uur moest terug komen. Niet dus. Bon, ik kan gerust op tien minuten klaar zijn, maar Kobe was nog rustig in pyjama op zijn iPad aan het spelen. Hij moest zich nog aankleden, zijn gerief samen zoeken en  ontbijten, en hij is zo al niet van de rapste in dat soort dingen. Zucht.

We waren dus behoorlijk te laat op die vergadering. Kobe ging meteen spelen op het veld, hij had later match. Ik kreeg gelukkig nog een samenvatting te horen, speelde twee zalige koffiekoeken naar binnen, en zag toen Gwen met haar twee meisjes binnenwandelen. We kletsen wat, en gingen toen naar de matchen kijken. Ik geef het toe: ik heb van Kobes team niet zo veel gezien, omdat de U8 eigenlijk nog maar wat aanmodderen, en de U12 toch al echt rugby spelen, met posities en al. Wolf speelde niet eens mee, maar Ernest wel, en ik heb Gwen dan maar de basis van het spel uitgelegd.

1374083_10152381090792443_1000451357109691021_n

10671283_10152381088932443_6548568397225868364_n

1922201_10152381088367443_68101351432591464_n

10405433_10152381092662443_6155137124423983767_n

IMG_2480

Na een tijdje verdween zij richting Bleau voor de klimtraining van de meisjes, maar kwam haar schoonvader iets later supporteren. Ik heb Frans dan ook maar de basis van rugby uitgelegd ^^

Het zalige weer zorgde ervoor dat ik helemaal ontspannen thuiskwam. Bart had voor eten gezorgd, en ik moest enkel nog Merel helpen haar kamer op te ruimen, slingers op te hangen, boodschappenlijstjes op te stellen, het huis meisjesproof te maken, en mezelf mentaal voor te bereiden op vier gillende vier- (en vijf-)jarigen. Want ja, morgen wordt Merel vier, en dus mocht ze drie vriendinnetjes uitnodigen voor een feestje. Er waren dus vier prinsessen: Lieze en Flore, haar allerbeste vriendinnen, en Oona, Flores zusje van een jaartje ouder.

Man, er is gegiecheld, gegierd, gegild, gegieberd, en bij momenten was het onheilspellend rustig. Merels kamer was na afloop een even groot slagveld als voordien, en toen was het gewoon niet te overzien.

Er waren cadeautjes, en er was taart en fruitsap, op prinsessenborden.

IMG_2502

IMG_2503

IMG_2504

IMG_2506

IMG_2507

Ze speelden buiten in het zalige weer.

IMG_2510

IMG_2508

IMG_2509

Tussendoor ben ik – Bart was aan het koken voor ’s avonds en was dus thuis – nog naar de Zeeman gereden om vier roze T-shirtjes, om ze te kunnen versieren met textielstiften, iets wat de dametjes blijkbaar zalig vonden. En toen we met een bord poffertjes aan kwamen zetten, zo tegen vijf uur, heb ik nog nooit zo’n bord zó snel leeg zien worden.

Merel was pompaf, maar dolcontent, en meer moet dat niet zijn.

Rond half vier was Sarah nog toegekomen, met Marne en Nand, om Merel een gelukkige verjaardag te wensen, en een ongelofelijk schattig kleedje cadeau te geven. Die bleef gezellig kletsen, terwijl ik dessert maakte voor ’s avonds. Het voorgerecht moest even wachten, want Bart was van de winkel teruggekomen met de boodschap dat hij geen Sint-Jacobsvruchten had gevonden. Ik was eerder, tussen het meisjesgegil door, al gaan kijken in Lidl en Colruyt, zonder succes. Dus toen Sarah rond half zes doorging, reed ik nog snel naar de viswinkel in de Bevrijdingslaan, waar ze nog net vijf stuks liggen hadden. Oef.

Tegen half zeven was ik terug, net op tijd om het voorgerecht te maken, het huis vrij van verjaardagsfeestjessporen te maken, mezelf om te kleden, alles gezellig te maken, en om kwart voor acht Gwen en Erik te ontvangen.

De rest van de avond was zonder meer bijzonder fijn. We kletsten, discussieerden, aten lekker, staken de draak met elkaar, en hadden een avond zoals je die alleen met oude vertrouwde vrienden hebt.

Al bij al best vermoeiend, zo’n dag, maar wel zalig.