Geplaatst op

Kerstdag

Bart had gisteren al het grootste deel van het koken gedaan, en ik had al een deel van het dessertenbuffet klaargemaakt, zodat het deze ochtend vrij rustig moest verlopen. Dat viel op een bepaald moment eventjes tegen, want we vonden het juiste servies niet meteen. Wolf sprong echter in de bres, en alles was snel opgeklaard.

De zeven volwassenen zaten aan de keukentafel zodat Bart ongestoord verder kon koken en tegelijk deelnemen aan de gesprekken, terwijl de zeven kinderen aan de livingtafel zaten, of in de zetel kwamen hangen tussendoor. Maar eerst waren er nieuwjaarsbrieven, jawel. Ze kregen allemaal vijf minuten tijd om Chat GPT iets te laten verzinnen en dat dan voor te lezen. Er zaten amusante dingen tussen.

En toen was er de fotoshoot. Elk jaar opnieuw nemen we de familiefoto’s, kwestie dat dan iedereen er is en een beetje proper gekleed is. Deze keer waren alle kleinkinderen er, zodat we ook een foto konden nemen van hen met opa, en dan de gezinsfoto’s, met en zonder mijn pa, en de broers en zus en zo. Tsja, de eerste keer met Roeland en Sarah dus, echt wel fijn. Het duurde wel even, maar iedereen werkte vlot mee.

Er waren aperitiefhapjes, er was paté als voorgerecht en een ongelofelijk lekkere vol au vent als hoofdgerecht – twee Mechelse koekoeken, eekhoorntjesbrood, zwezeriken en truffelpasta – met krokettenbolletjes en sla. Roeland is een zelfverklaarde connoisseur van vol au vent, en hij verklaarde deze tot de allerbeste die hij al gegeten had. Bart trots, uiteraard! En van dessert was er meer dan genoeg…

Het was ook echt fijn dat Roeland en Sarah met de kinderen er bij waren. Alleen hadden die ’s avonds nog volk, dus tegen half vijf vertrokken ze, en iets later ook Jeroen en Delphine. En tegen vijf uur was alle afwas al gedaan, was het hier volledig opgeruimd en ploften wij in onze zetel na een zeer fijne kerst.

Geplaatst op

84

Ons pa werd afgelopen donderdag 84 jaar. Een hele prestatie, zeer zeker, al is hij intussen wat wankel te been, bij momenten nogal afwezig en dus ook niet aandachtig als we iets willen zeggen. Maar dat neemt niet weg dat hij nog steeds graag leeft, met smaak eet, veel leest en af en toe tv kijkt.

Zoals elke zondag kwam hij ook vandaag bij ons eten, en ook Roeland was erbij met de rest van zijn gezin. Door een misverstand was Jeroen helaas niet van de partij, maar dat had er wel voor gezorgd dat de hoop beperkt bleef, zodat ik simpelweg spaghetti met bollekes heb gemaakt zoals ons ma dat altijd deed, en dat er dan taart was en zo.

We zaten buiten, genoten van het heerlijke weer en tetterden honderduit. En ons pa zat erbij, keek ernaar, en vond dat het goed was.

Geplaatst op

Parelmoer

De reden waarom ik zo fluks uit Vlaardingen vertrok, is dat mijn bestie Gwen gisteren dertig jaar getrouwd was. Dertig jaar geleden waren Gwen en Erik ook al mijn beste vrienden, en ik was haar getuige. Dertig jaar later zaten we in de Barque à Jack aan de Snepkaai, samen met de andere getuige van toen, Fabrice en zijn vrouw Sylvie die er toen ook al bij was, nog twee andere vrienden en hun dochter, en ook Elly, een van de kinderen van Gwen.

We zaten buiten op het terras en aten zeer smakelijk en veel te veel, terwijl er fijne gesprekken ontstonden en anekdotes van vroeger werden opgerakeld.

Tegen tien uur verkasten we met zijn allen naar hun bijzonder gezellige tuin, waar nog iets werd gedronken, beide getuigen nog verhalen uit de oude tijd opdisten, er zelfs nog werd gezwommen door sommige aanwezigen, en er zelfs nog taart was met kaarsjes en al.

Het werd eigenlijk een bijzonder aangename avond: ideaal gezelschap, lekker eten, fijne locatie, prachtig weer…

En vooral: het was fijn om Gwen en Erik zo te zien stralen. We spreken af over dertig jaar (al zal het wel een pak eerder zijn, vermoed ik).

Nog eens proficiat, Gwennie!

Geplaatst op

Lentefeest van Bo

Yup, zowaar ons laatste lentefeest/communiefeest!

Bo had gevraagd om in het thema van Liverpool te zijn, zijnde rood en wit. Voor mij was dat niet meteen een probleem, ik had de keuze tussen verschillende outfits, maar Merel had speciaal een rood-wit gestreepte pull gekocht, en Bart had zich zowaar helemaal een witte outfit aangeschaft. Voor de jongens was het simpeler: een van Wolfs maten is zwaar Liverpoolfan en hij was daar gewoon twee clubshirts gaan halen.

De jongens waren dus allebei mee, ook al had Else gezegd dat dat niet per se hoefde, want Kobe heeft woensdag al zijn eerste examen. Maar de heren wilden heel graag zelf mee, al was het maar om Bo een plezier te doen want die keek daar zo naar uit, en de jongens zijn zijn grote helden. Samen hebben ze dan ook even gevoetbald, wat Bo’s grote passie is.

Het weer was niet ideaal maar het regende tenminste niet, en zodra de zon scheen, werd het ook wat warmer. Het werd zelfs warm genoeg om even in het zwembad te springen, dat gelukkig wel verwarmd water heeft. Ze genoten er duidelijk van.

En de arme Kobe had zich intussen in Koens bureau gezet om daar te studeren.

Gelukkig was er ook het lekkere eten, Italiaans geïnspireerd, aan een prachtige tafel waar Liv voor gezorgd had.

Het was half zeven tegen dat we ginder vertrokken, en we waren dan nog als eerste weg, maar de jongens wilden echt nog wat studeren, en het was welletjes geweest. Maar het was een fijn familiefeestje, dat zeker!

Nog eens proficiat, Bo!

Geplaatst op

Nieuwjaren, deel een

Vanmiddag tekenden van ons gezin enkel Bart en ik present in Ronse: de jongens zijn volop aan het blokken en hebben respectievelijk dinsdag en woensdag hun eerste examen, en Merel is ziek. Ze voelde zich gisteren al niet zo goed, had de hele dag hoofdpijn, net als vrijdag, en deze morgen stond ze plots helemaal witjes in de woonkamer met de boodschap dat ze net had overgegeven. Geen goed idee om haar mee te nemen op restaurant, me dunkt.

We bleven gewoon in Ikaria, het verzorgingstehuis van Nelly, maar dat heeft een degelijk restaurant, waardoor we een feestelijke menu voorgeschoteld kregen: een hapje met steak tartaar, een voorgerecht van scampi in een getomateerde saus, en dan een stevige filet mignon. Toen de kelner daarna kwam vragen of we voor het dessert een grote of een kleine portie dame blanche wilden, kozen we unaniem voor de kleine. Echt.

Daarna trokken we met zijn allen naar Nelly’s appartementje, waar er envelopjes en cadeautjes werden uitgewisseld – een Museumpas voor Koen en Else, een pakket met koffie en een knappe tas voor Bart en een set van twee hele knappe, koperkleurige saladelepels voor mij. Waar Else dat altijd vindt… Oh, en de jongens kregen wijze sokken en Merel fijne lichte slippers.

Het was meteen ook het eind van een tijdperk: Bo zit in het zesde studiejaar en las dus voor de laatste keer een nieuwjaarsbrief voor, eerst voor Nelly en daarna, via Facetime, voor Wolf. En ja, dat was ook wel fijn, ja.

Aansluitend gingen we nog even langs bij nonkel Staf en daarna zelfs nog bij ons pa, die duidelijk bij de pinken was en veel, veel helderder. Alleen herinnert hij zich niks van zijn verwarde episodes.

Enfin, het werd een rondje oudjes, en ik was blij dat wij twee oudjes daarna netjes in onze zetel konden ploffen, jawel.

Geplaatst op

Kerstdag

Het begon eigenlijk allemaal heel rustig, want Bart had zowat al zijn kookwerk de dag voordien al gedaan. Deze keer wilde hij effectief zelf koken: een fantastische vol-au-vent met gebraiseerde groentjes en kroketjes, en als voorgerecht een pakketje van filodeeg gevuld met brie, honing, vijg en peer. Oh, en als dessert? Een waar dessertbuffet!

Merel en ik hadden de dag voordien de tafel al gedekt: zij had ons witte tafelkleed al gestreken – ze moet het toch ooit eens leren – en we hadden Omaly’s chique servies met zilveren randje uitgehaald, de kristallen glazen en het zilveren bestek van Christofle. Ne mens moet dat toch gebruiken, als ge dat hebt, toch? Voeg er dan zilverkleurige servetten bij, en wat tweekleurige hulst en klimop uit de tuin van uw zoon zijn lief, en ge zijt er wel zowat.

En dat dessertbuffet? Bart had witte en bruine chocomousse gemaakt en gele pudding, er was rijstpap, er was iets minder goed gelukte crème pâtissière, er waren petits fours, wafeltjes, koekjes, en ik had zelf nog tiramisu gemaakt met speculaas en de brownie die Bart had gebakken, versneden en versierd in kerstboompjes, samen met Merel.

En ja, ik denk dat we allemaal wat te veel gegeten hadden. Maar Nelly kan niet echt lang meer aan tafel zitten, dus tegen vier uur waren ze hier alweer vertrokken, trokken de jongens weer naar hun studies, ging Merel richting haar kamer en begonnen Bart en ik in alle rust aan de afwas.

Maar geloof me, het was een fijne kerst. En toen was er Dr. Who, en zo hoort dat.

Geplaatst op

Kerstavond

Zoals elk jaar vieren we kerstavond bij de Rombauts en kerstdag bij de De Waeles.

Dit jaar was het aan Jeroen, of beter gezegd, Delphine, want zij is degene die alles regelt en al het werk doet. En dat werk, dat was in orde: prachtige tafel, veel te veel hapjes, lekker eten… Er was foie gras als voorgerecht, parelhoen als hoofdgerecht en dan twee buches als dessert, dus ja, weer eens veel te veel gegeten.

Sammy, de roste kater, deed vrolijk mee en is dus duidelijk niet bang van vreemd gezelschap.

En Delphine heeft altijd van die wreed amusante tafelversiering: kleine sterretjes en vooral ook hertjes, en die zijn machtig amusant om mee te spelen. Op den duur kreeg ik zelfs verzoekjes voor bepaalde tekeningen.

Alleen jammer dat ons pa alweer eens afwezig was. Hij stelt het van dag tot dag beter maar is echt nog niet in orde. Tsja, medicatie zou wel eens belangrijker kunnen zijn dan dat hij wil accepteren. Toch?