
Samen koekjes bakken…

Acta Diurna de muliere ludenti

Samen koekjes bakken…
Waar gisteren nog doorgebracht werd met mijn ouders, zaten we vandaag in Ronse, bij Barts ouders.




Er waren opnieuw cadeautjes, er waren hapjes, en er was een verrukkelijk kerstmenu. Nelly had die besteld in haar favoriete restaurant (dat ik hier niet met naam mag vermelden omdat ze eigenlijk feitelijk geen traiteursdienst doen, maar voor haar een uitzondering wilden maken), en wij moesten dus nog opwarmen en bakken en zo. En vooral ook afwassen ^^
Aperitief met hapjes
Huisgerookte zalm, gemarineerde Sint-Jacobsvruchten, advocado en gomasio
Zeewolffilet met een kruidenpanade, compôte van sjalot en roodbotersausje
Sinaasappelsorbet
Krokant gebakken parelhoenfilet, natuurlijke jus met Christmasbier en groentjes.
Huisgemaakte kerstbûche
Koffie met versnaperingen
Gelukkig waren de porties heel redelijk, zodat we niet compleet volgevreten van tafel rolden. Maar toch maar eventjes een foto van het eerste voorgerecht meegeven:

De jongens kregen elk een luisterboek van Het Geluidshuis, en Merel kreeg een kartonnen speelhuisje. Ikzelf kreeg mijn gebruikelijke Trésor van Lancôme, met een ongelofelijke timing, want deze morgen had ik nog net een laatste zuchtje uit mijn vorige fles kunnen persen.



En verder? Het was eigenlijk een zeer gezellige dag, waarbij we vooral konden vaststellen dat Liv en Merel bij momenten al prachtig samenspeelden, schitterend om te zien. Dat wordt nog wat, over een paar jaar…



Aangezien wij blijkbaar met het omgekeerde patroon zitten dan mijn broers (zij gaan op kerstavond naar de schoonouders, wij op kerstdag) kwamen mijn ouders, net zoals vorig jaar, bij ons.


Er waren cadeautjes, er waren hapjes – véél hapjes, teveel hapjes – en er waren kaarsjes en een brandende haard.
– Mijn vader kreeg zijn klassieke Zeurkalender
– Mijn ma had eerder dit jaar al een beha van Marlies Dekkers gekregen als cadeautje, en kreeg er nu nog verzorgingsproducten van Marlies Dekkers en een melkkannetje uit de kringwinkel bij. Don’t ask.
– Wolf kreeg van ons een Skylander en een houten pteranodon om zelf in elkaar te knutselen en te verven. Kobe kreeg hetzelfde, maar een T-rex in de plaats.
– Van oma en opa kregen ze elk een doos strijkparels, met nieuwe kleuren en patroontjes.
– Merel kreeg een setje plastieken bekertjes (met en zonder voetje) voor haar keukentje, en was door het dolle heen.

En toen hadden we hapjes voorzien. Enkel maar hapjes. Gaande van kaasjes met worstjes en tomaatjes of druiven op een prikkertje (gemaakt voor en door de kinderen), everzwijnenpaté, toastjes met foie gras, zalmsalade of garnaalsalade, glaasjes met garnaaltjes of een andere zalmbereiding, lepels met vanalles, mosseltjes met een currysausje, boursinsoep in een glaasje, gefrituurde kaas- of garnaalballetjes, gevulde witloofblaadjes, champignons gevuld met kruidenkaas, halve eitjes gevuld met een dooiermengeling, en ik ben zeker dat ik er nog wel een paar vergeten ben.
We hebben ongeveer de helft nog niet eens klaargemaakt: mini pizza’s, gebakken scampi’s, gebakken Sint-Jacobsvruchten, verschillende soorten ham, gebakken Camembert…
En als dessert waren er soesjes met witte chocoladesaus, macarons, vers fruit, en een resem verschillende snoepjes.
We hebben teveel gegeten, en we zullen de komende dagen nog veel te veel eten, en hopelijk niet teveel moeten weggooien.
Maar weet je, het was een fijne avond, en dat is wat telt.
Met al die kleine meisjes die zo kort op elkaar geboren zijn, zijn er hier nogal wat verjaardagsfeestjes. Zo bevonden we ons vandaag in Brussegem, om Livs tweede verjaardag te vieren. Er waren cadeautjes, er was taart, en er was zelfs nog een gevulde zak van Sinterklaas, waarin voor elk kind een cadeautje zat. Ze vonden het in elk geval heerlijk.






Kleine Mereltjes worden groot. Maar ook kleine Mereltjes krijgen een feestje, wanneer ze verjaren.
Het is misschien dan wel al meer dan twee weken geleden, maar zo’n hoop oma’s, opa’s, tantes en nonkels bij elkaar krijgen is geen sinecure.
Maar vandaag kreeg Merel dus haar feestje. Met taart, uiteraard, en met cadeautjes. Een nieuwe pop die ze nauwelijks nog loste, met bijhorende kleertjes en een bedje. Vier kleurrijke retropotjes voor in het keukentje, en nog een paar envelopjes. En een felroze retro metalen auto, die helaas nog wat te moeilijk is om te trappen, maar waarin ze wel haar voeten op de grond kan zetten en zo kan voortbewegen.

Ze genoot van het volk, ze genoot van de taart en ’s avonds de kaas, ze genoot van alle aandacht, ze genoot van de cadeautjes, en ze genoot van haar twee leeftijdsgenootjes.


Al had ze uiteraard aan geen kanten door wat al die heisa eigenlijk betekende.

Met de nieuwe pop
Omdat ik op donderdag niet op school moet zijn, ik Bart van de ganse dag toch niet ging zien, en ik geen zin had om vandaag alleen te zijn, had ik vandaag afgesproken met een oude vriendin. Oud als in: we kennen elkaar nu al meer dan vijfentwintig jaar, van in het middelbaar dus.
Ik pikte haar op aan haar huis, en reed naar Fou d’ O, aan de Sneppebrug. Ik was er al eens geweest, en had toen besloten om er terug te keren voor de lunch. Blijkbaar had ik overschot van gelijk.
We dronken er een (alcoholvrije) aperitief, namen het dagmenu, en kletsen intussen honderduit. Over de problemen met de kinderen, over werk, over hobbies, over… Tsja, je kent dat wel, dat soort gesprekken.


Ze had zelfs een cadeautje mee: een heerlijk ruikende badgel en body butter. Ideaal voor in de winter dus. Thx, Lie!
Daarna reed ik rustig terug, deed boodschappen, prutste hier wat rond in huis, zat een half uurtje te lezen in de stralende zon (achter glas, uiteraard), verbeterde toetsen, hielp met huiswerk en dat soort dingen, haalde Mereltje op, gaf iedereen pannenkoeken te eten, en stopte uiteindelijk de kinderen in bed.
En later op de avond heb ik een hoop kaarsjes aangestoken, en me in de zetel genesteld met mijn boek en een misérabletaartje. En zag ik dat het – eigenlijk, feitelijk – allemaal best ok was om alweer een jaartje ouder te worden.

Het was een trouwfeest dat ik me nog lang zal herinneren, al was het maar door de hitte. Maar ook door het stralende (en bezwete) bruidspaar.
Om drie uur werden we in Aalst in de Rozerie verwacht, en de thermometer in de auto zei 32°. Jawel. Nog een chance dat de bruid de dag voordien melding had gemaakt van waaiers, want ik had de mijne mee. Zelf had ze er een tiental voorzien, en die gingen gretig van hand tot hand. Want de ceremonie zelf mocht dan wel in de kleine kapel van het domein zijn, het was er snikheet.

De bruid was prachtig, de ceremonie ontroerend, er werd in de speeches zowel met bloemen als met bloempotten gesmeten, het was gewoon goed.

En toch was iedereen blij om terug buiten te zijn, in de schaduw op het gras. Want ja, zo’n schitterende zomerdag heeft natuurlijk wel één groot voordeel: alles was gewoon buiten te doen. De chique tafels stonden buiten op het plein voor het kasteeltje gedekt, netjes in de schaduw, en dat was heerlijk. Ik had alleen medelijden met de koks die aan hun barbecue stonden: het zweet liep hen in straaltjes af.
Barbecue, zegt u, op een trouwfeest? Oh jawel. Maar dan een van de echt wel sublieme soort: eerste voorgerecht met zalm in papillotte en gegrilde gamba’s, met een keur aan slaatjes en bijgerechten. Tweede voorgerecht: gevulde knapperig gebakken kwarteltjes (maar man, zo lekker!) en lamskoteletjes. Hoofdgerecht: entrecote. Met uiteraard allemaal aangepaste bijgerechten.
En dan had u het dessertenbuffet nog niet gezien. Bijzonder uitgebreid (ik heb van de helft niet eens geproefd, en ik was al weg met een vol bord) en vooral ook bijzonder lekker. Soesjes, confituurtaartjes, flan met caramelsaus, rijstpap met bruine suiker, pannenkoekjes, tiramisu, javanais, avocadotaart, appeltaart, drie soorten bavarois, panna cotta, perenmousse, chocolademousse, vers fruit, chocoladefontein, vier soorten ijs, bruidstaart, éclairtjes.. En ik ben wellicht nog een paar dingen vergeten.
Maar ik denk dat ze vooral gigantisch veel flessen water zullen mogen betalen, want dat was immens: het blééf heet, daar op dat plein. Pas tegen een uur of elf, na de goochelshow en de openingsdans, begon het wat af te koelen. Er is dan ook bijzonder weinig gedanst, want dat moest binnen, waar het wél nog pokkeheet was. Wij zaten overigens aan tafel met fijne vrienden, en meer moest dat eigenlijk niet zijn, want ik heb verdomd goed gelachen.


En buiten was het intussen supergezellig, met de kaarsen en de tafels en iedereen die bleef kletsen…
Het is hier de traditie dat we niet alleen een verjaardagsfeestje geven voor de vriendjes, maar ook voor de dichte familie. Die feestjes zijn eigenlijk onze familiefeesten, want met kerstmis en nieuwjaar hoeft dat eigenlijk niet zo. Maar op deze manier zien we elkaar toch wel een aantal keer per jaar (er zijn intussen acht kleinkinderen in de dichte familie, reken maar uit).
Er werd eerst duchtig gekuist in de voormiddag, en ook de tuin lag er (toch voor ons doen) prachtig bij. We maakten zes grote pizza’s, en haalden taart, en hadden toen zowaar nog een uurtje over om nog lekker even te rusten.

Jammer genoeg begon het klokslag drie uur te regenen 🙁
Maar heel erg was dat niet: we begonnen binnen met de cadeautjes, en tegen dan was het buiten alweer opgedroogd, en kon er zelfs buiten gezeten worden voor taart.

Er waren uiteraard de obligate gevechten met nonkel Jeroen

en er moest geschommeld worden, of wat dacht u?

De meeste foto’s zijn genomen door Dirk, en die moet ik nog eens doorkrijgen, maar dit zijn er een paar van mijn fototoestel.
Er werd veel taart gegeten (Dirks chocoladetaart van bij Persoone was schitterend!), mojito’s gedronken en pizza gegeten, en we konden de hele tijd buiten zitten, terwijl de kinderen speelden.
Al bij al een schitterende dag gehad.
Gelukkige vijfde verjaardag, kleine Kobe!