Geplaatst op

Een dagje Velzeke met de tweedes

Naar jaarlijkse – allez ja, als het geen corona is tenminste – trokken we ook dit jaar met onze tweedes naar het Provinciaal Archeologisch Museum in Velzeke.

Vorige jaren organiseerde een collega, die daar vlakbij woont, dit, maar zij is veranderd van school en ik mocht het dus doen. Het had wel wat voeten in de aarde, want op de eerst gereserveerde dag, de donderdag voor de paasvakantie, waren er nergens in Oost-Vlaanderen nog bussen beschikbaar. Met veel moeite werd er voor vandaag nog een schattig klein busje – we waren maar met dertig – gevonden dat ons naar daar kon brengen.

Velzeke will be Velzeke: het was nog exact hetzelfde als de vorige keren, met dezelfde gidsen en dezelfde uitleg, maar eigenlijk bleef die gewoon leuk. Alle leerlingen werden verkleed in Gallo-Romein of Romein, kregen een uitleg rond militaire uitrusting en een korte rondleiding door het museum zelf. Nieuw was de opslagruimte beneden, want de locatie is nu ook een Archeosite van de Vlaamse Gemeenschap, met kasten vol betekenisloze scherven, maar bon.

Lucie geeft geen tweedes en was dus niet mee, maar wel Sam, mijn jonge collega, en Eva, mijn stagiaire.

Het was, zoals men dan pleegt te zeggen, voor herhaling vatbaar.

Het volledige verslag met tal van foto’s staat op de website van de school.

Geplaatst op

Even uitwaaien

Het is al even geleden, maar toch wilde ik hem hier nog even vermelden, gewoon omdat het zo deugd deed.

Ik heb het over een kort cachehersteltochtje met ons pa hier in Mariakerke. Het was frisjes die Paasdag, maar wel droog, de kinderen hadden eerst al paaseieren gezocht.

Toen ik ons pa naar huis bracht, naar Zomergem, stopten we eerst nog even in het parkje in Mariakerke naast mijn school, het park Claeys-Boüüaert. Daar zit al een paar jaar een wandeltochtje met zes caches en de bonus. Een daarvan was verdwenen of in elk geval onvindbaar, had men mij gemeld, en dus stopten we daar even.

Ons pa heeft nu totaal geen adem meer: hij raakte met moeite de 100 meter ver van de parking naar het eerste bankje, daar moest hij al even rusten. We gingen daarna nog even verder, naar een volgend bankje, maar de eigenlijeke cachelocatie zag hij zelfs niet meer zitten, hij is gewoon bij dat bankje gebleven terwijl ik de cache ging vervangen. Die zat er trouwens nog, alleen niet op de originele locatie en inderdaad een beetje nat.

En toen moest ons pa, in een keer of drie, nog de 300 meter terug naar de auto. Nope, de winter heeft hem geen goed gedaan. Maar dit wandelingetje deed dan wel weer deugd, dat gaf hij volmondig toe.

Geplaatst op

Lectuur: “Le Royaume Immobile (Le Paris des Merveilles #3)” van Pierre Pevel

Na boek twee volgde, met enige tussenboeken, ook boek drie van deze reeks. In de eerste twee schetst de auteur vooral de wereld en zijn personages, waarbij die uiteraard wel een en ander meemaken.

Opnieuw duikt Pevel in de wereld van de magie, maar eigenlijk nog meer in die van de detective: Griffont moet proberen een goede vriend te vrijwaren van de beschuldiging van moord. Tegelijk moet de barones achterhalen waarom bepaalde anarchisten na zo veel jaar opnieuw op het oorlogspad zijn en ze terreuraanslagen plegen. Hangen beide zaken samen, of… En wie zit er eigenlijk achter de schermen aan de touwtjes te trekken?

Pevel brengt hier gewoon meer van het uitstekende zelfde: een detectiveverhaal met charmante hoofdpersonages in een magische steampunkwereld rond de jaren 1900. Spannend, meeslepend, vlot geschreven, licht.

Ik kijk uit naar een volgende deel!

Geplaatst op

Familiediner met boswandeling als dessertje

Op Pasen zat Bart op Parijs-Roubaix en vooral: zaten Koen en Else met de kinderen in Zuid-Afrika. We konden toen dus moeilijk gaan eten voor Pasen. maar vandaag ging Bart zijn moeder oppikken en reden wij apart richting Ronse, naar L’Amuse, een restaurant dat Nelly gekozen had. Een uitstekende keuze, overigens. Het was lekker, het was veel, het was op een bepaald moment ook lang. Nelly kreeg het echt moeilijk, de volgende keer gaan we enkel voor hoofdgerecht en dessert.

Aangezien zij vrij snel weg wilde, waren we rond vier uur alweer buiten, en was er nog tijd, vóór de voorspelde regen, om een klein ommetje te maken in de Kluisbos. Daar bloeien nu de boshyacinten, zoals in het Hallerbos. Het was niet de bedoeling een lange wandeling te maken, gewoon eventjes wat frisse lucht, de bloemen, een fijn momentje. En dat werd het ook. De duur was trouwens perfect ingeschat: net toen we terug aan de auto’s waren, begon het te regenen.

 

Geplaatst op

Merelbeeks quizke

Het quizconvent heeft nog steeds geen nieuwe locatie en is dit jaar dus niet opgestart. Bummer, ik mis het wel, mijn maandelijkse quiz.

Maar Richard the Turd tekende present in Merelbeke, in de lagere school aldaar. Edward, de opperturd, zijn kinderen gingen daar naar school, vandaar, en ook Nicolas zijn kinderen zitten daar. We werden aangevuld door Eddy’s dochter, want de rest van de Turds zaten op een andere quiz.

Grappig was dat ook mijn adjunct-directeur daar was, samen met de directeur van de Middenschool Voskenslaan en de ICTer van de scholengroep.

Het was best een amusante maar behoorlijk wisselende quiz, en bij de eerste tussenstand stonden we nog eerste. Helaas, een uitgebreide tafelronde over de Hundelgemsesteenweg heeft ons de das omgedaan, denk ik. We waren uiteindelijk derde, ook niet slecht, maar ik heb me echt wel goed geamuseerd. Meer moet dat niet zijn.

Geplaatst op

Jumbo Visma

Voor wie geen wielerfan is, zegt bovenstaande titel wellicht niks. Maar hier in wielergek Vlaanderen kan je er bijna niet naast kijken: de wielerploeg van onder andere Wout Van Aert, die zowat alle voorjaarskoersen heeft gedomineerd.

Toen Bart enkele weken geleden onze trip naar Lissabon aan het plannen was, gingen we oorspronkelijk van maandag tot zaterdag gaan. Waarop ik dus had gevraagd om de vrijdag al terug te keren om naar die Omen mini te gaan (die ik dus door dat rotvliegtuig heb gemist). Geen probleem, zei Bart, en boekte van de zondag tot de vrijdag. Dik in orde.

En toen stond hij hier plots als een opgewonden kind in de woonkamer te springen: hij had een uitnodiging gekregen om als VIP twee dagen mee te draaien op Parijs-Roubaix! Als in: de zaterdagavond eten in Deurne en dan met busjes naar Valenciennes om daar te overnachten. En dan ’s morgens om kwart over zes al op, ontbijt, busje in, kennismaking met het wielerteam, om dan de koers te volgen vanuit het busje. Drie keer zijn ze langs het parcours gaan staan, bij strook 22, 11 en 2. Bart mocht ook een drinkbus ophouden voor een passerende renner – hij heeft niet gezien wie het was, het was niet Van Aert – en ze hadden ook extra wielen bij, blijkbaar. Het was wel zot, vertelde hij: de renners rijden aan een gemiddelde van boven de 50, dus dat busje moest gewoon racen om op tijd aan de volgende strook te staan.

Hij was ook vol bewondering voor de professionaliteit van zo’n team, want dat gaat over de kleinste detailtjes.

En uiteraard heeft hij fijne foto’s gescoord, die ik graag meegeef.

 

En onze reis? Goh, dat werd dan van maandag tot vrijdagavond laat, voor zoiets unieks kort je dat met plezier in, toch?

Geplaatst op

Kennismaking voor onze vijfdes met klassieke muziek

Onze school heeft een Cultuurcel: een groep enthousiaste collega’s die voor leerlingen van 4-5-6 op vrijwillige basis culturele uitstappen organiseren: toneel, opera, concert, dans… Zo zijn ze vaste klant bij het Concertgebouw Brugge.

Toen ze van hen het voorstel kregen om onze vijfdejaars kennis te laten maken met klassieke muziek in het kader van Acoustic Power, zeiden ze dan ook meteen ja. Normaal gezien mikt het Concertgebouw enkel op leerlingen derde graad uit West-Vlaanderen, maar voor ons maakten ze met veel plezier een uitzondering.

Het bleek om een dubbele activiteit te gaan: eerst bij ons op school eind januari een workshop van één of twee lesuren – al naargelang de studierichting – rond klassieke muziek, en dan op maandagnamiddag 22 april een heus concert in het Concertgebouw zelf met het Symfonieorkest Vlaanderen.

Voor leerlingen zoals Kobe was dat natuurlijk niks nieuws, voor anderen was het ook echt een kennismaking met klassieke muziek. Het orkest speelde een uurtje, meer niet eigenlijk, maar voor sommigen was dat ook meer dan genoeg. Ik vond het in elk geval een verrijking en was blij dat ik op maandagnamiddag vijfdes heb, zodat ik mee kon en mocht.