Geplaatst op

Geocachen op de fiets langs het water

Het ging niet regenen vandaag, had Bart gezegd, en aangezien die mens altijd gelijk heeft – naar eigen zeggen toch – had ik hem op zijn woord geloofd en had de fiets op de fietsendrager gezet om te gaan geocachen langs de vaart tot in Eeklo.
Omdat de zon precies toch gelijk weg was tegen dat ik mijn fiets aflaadde aan Veldekens, stak ik voor alle zekerheid toch mijn regenjasje in de fietstassen. Nog een chance…

Het begon allemaal nochtans zeer mooi, daar op het jaagpad langs de Vaart in Adegem: mooie caches en een mooi onverhard pad dat toch vlot kon befietst worden.

Maar tegen dat ik aan het einde van het vaartstuk zat, begon het te regenen. Geen nood, het regenjasje deed zijn werk, maar het was wel verdomd warm in dat ding. Zodra het dus even stopte, trok ik het weer even uit. Ik had meteen kunnen terugfietsen naar de auto, maar wilde eigenlijk ook nog een paar caches langs het haventje van Eeklo zoeken. Daar had ik iets minder geluk: sommige vond ik niet, voor andere had ik dan weer mijn hengel niet in de fietstassen gestoken.

Geen nood, ik kom hier nog wel terug om de rest op te pikken, hopelijk zonder regen de volgende keer. Alleszins een fijne, ontspannende namiddag gehad.

Geplaatst op

Lectuur: “Knife of Dreams” (The Wheel of Time #11) van Robert Jordan

(Ja, het zijn veel boekbesprekingen na elkaar, maar die hebben zich dan ook opgestapeld.)

Goh, dit is al het elfde boek in de reeks, en veel valt er eigenlijk niet meer te zeggen. Opnieuw kabbelen de plots van de verschillende personages verder: Perrin is nog steeds zijn vrouw kwijt en blijft bijzonder irritant, Mat blijft bijzonder entertainend in zijn omgang met zijn toekomstige vrouw Tuon – al werkt het wel op het systeem dat Jordan BLIJFT herhalen hoe weinig Mat van vrouwen weet, hoe hij nog steeds niet doorheeft dat het zijn gedrag is dat Olver imiteert, hoe hij zichzelf blijft afkeren van alles wat gezag is terwijl hij zelf een militaire leider is tegen wil en dank – en Elayne blijft een zaag over haar zwangerschap en al de rest. En nee, Rand komt eigenlijk nauwelijks in dit boek voor.

Dus ja, er blijven ergernissen, maar het verhaal blijft me wel boeien, ja, dus ik lees nog steeds verder.

Geplaatst op

Dagje Big Rivers in Dordrecht

Big Rivers in Dordrecht met Hanneke en Sabrina, dat is intussen een traditie, mag je wel stellen. Alleen heeft Sabrina intussen geen eigen huis meer, ze woont in een speciaal omgebouwde camionette, haar huis op wieltjes. Uiteraard kan ze hier in Dordrecht wel nog logeren bij haar zoon Milan, of vlakbij in Sliedrecht bij dochter Roos.

Vorige jaren bleven Mireille en ik logeren bij Hanneke in haar heerlijke huisje op vijf kilometer van het centrum, maar Hanneke is zwaar ziek door uitgezaaide kanker en heeft daar de energie niet voor, en dat wilden we haar uiteraard ook niet aandoen. Na wat heen-en-weer gedoe kwamen we tot een oplossing: Mireille zou op vrijdagavond al met Arend richting Dordt komen om te blijven logeren bij Milan terwijl Arend zelf verder ging naar Vlaardingen bij vrienden. Ik ging dan in de voormiddag vertrekken om tegen twaalf uur bij Hanneke te zijn, en Sabrina zou alles voorzien voor een uitgebreide lunch. Daarna trokken we de stad in, om dan redelijk laat alsnog naar huis te vertrekken. Het is anderhalf uur rijden voor mij, dat valt dus wel mee en ik vind het niet erg om ’s avonds nog te rijden. Arend zou Mireille dan wel oppikken.

Awel, het is altijd fijn als een plan verloopt zoals je het had verwacht. De lunch die Sabrina had voorzien, was heerlijk, compleet met verse eitjes en spek en diverse soorten brood en al… Na het eten gingen we met zijn allen even rusten – Mireille heeft long covid en had vorig weekend zelfs een hartinfarct met ziekenhuisopname, zodat ze ook vrijwel geen inspanningen mag doen en mee ging in een rolstoel – en puzzelden daarna de beide rolstoelen in mijn koffer. Al een chance dat dat een van de voorwaarden was bij aanschaf van die auto: een grote koffer!

Bas, Hannekes ex-man en organisator van het festival, had ervoor gezorgd dat we op de artiestenparking mochten staan en dan met een busje naar de pleinen werden gebracht, wat ongelofelijk makkelijk was. Alleen… Sabrina kon wel Hannekes rolstoel duwen, maar mijn rug vond die rolstoel van Mireille niet zo fijn. Maar voor alles is een oplossing, en Karma is zalig: niet alleen kwam Roos ook af met haar zoontje, we liepen ook meteen Robert, een van Sabrina’s broers en diens vrouw tegen het lijf, en die wilde gerust een rolstoel duwen.

We gingen even kijken aan het hoofdpodium, Mireille en ik kochten een megawijs hoedje aan de merchandise, we liepen/rolden wat rond, namen de trapjesfoto, kwamen nog enkele van Sabrina’s broers tegen, liepen ook Kevin en Po tegen het lijf, Hannekes zoon en diens vrouw, gingen iets eten -zoals ook traditie is- bij Metz, vroegen een busje aan bij Bas (met enig gedoe maar het raakte allemaal opgelost) en waren tegen elf uur terug bij Hanneke, doodop, maar wel met een fijn gevoel. Mireille was in de rolstoel een beetje onderkoeld geraakt maar knapte gelukkig snel op, en tegen half twee was ik thuis. Ook wel een beetje moe, ja, maar Hannekes stralende gezicht maakte alles goed.

Big Rivers 2025 staat alweer met stip genoteerd in mijn agenda.

Geplaatst op

Geocaching in de woeste wind (en regen)

Het waaide zo hard vandaag dat ik niet thuis wilde blijven, en ons ma indachtig ging ik dan ook langs een vaart lopen, meer bepaald de Schipdonk tussen Stoktevijver en Oostwinkel. Daar ligt namelijk een hele reeks caches die ik nog niet had, en in het terugkeren kon ik dan Wolf oppikken in Lovendegem, dat is dan niet zo ver meer.

Ja maat.

Ik ben daar aan de vaart bijna weggewaaid. De wind zelf vond ik zeer amusant, maar geloof me: harde wind in populieren, dat maakt echt lawaai! Ik heb mijn decibelmeter uitgehaald en die haalde vlotjes 85 dB, en dat is veel, heel veel. Na een tijdje begon me dat zelfs te storen en was ik blij dat ik van de vaart weg ging. De tocht leidde me over Oostwinkelbrug, langs een heuse troostplek en bizarre beelden, en zo een natuurgebied in, heuse bossen dus. Het pad was zelfs bijna niet meer te zien, door bos, weiland, stukjes heide, het leek bij momenten wel alsof ik ergens in de Ardennen liep, zo ongelofelijk mooi…

En toen, toen liep ik de bossen uit, de blakke veld in, en doemden er achter mij bijzonder omineuze onweerswolken op. Me reppen had geen zin, want die kwamen veel sneller dichterbij dan ik kon stappen op die boerenslag. En ja hoor, het is beginnen gieten toen ik daar nog steeds blakkeveld liep, dus geen enkele plaats had om te schuilen. Ik was een beetje nat, zou je kunnen zeggen.

Maar ik was wel helemaal uitgewaaid – letterlijk – en helemaal ontspannen en ik had er een pracht van een wandeling op zitten. Mooi mooi mooi.

Geplaatst op

Even een verjaardag gaan wensen!

Kobe zit in Montenegro, maar Merel en Wolf waren wel thuis, en dus stapten we met zijn drietjes de auto in en reden naar Ronse. Daar passeerden we eerst nog bij een bakker om een taartje te halen – vier personen bij een bakker, dat zijn acht personen in de normale wereld, duidelijk – en waaiden binnen bij Omaly die 83 werd vandaag. Haar gezicht was zalig: ze had ons duidelijk niet verwacht! Het werd een gezellig momentje, maar heel erg lang zijn we niet gebleven: Koen was in de voormiddag al langs geweest en ze verwachtte nog enkele vriendinnen later in de namiddag. Maar yup, ik denk wel dat ze blij was ons te zien.

Aansluitend passeerden we nog even bij opa, die de meest bizarre verhalen heeft zitten vertellen over zijn kamergenoten, en waarbij we ons een kriek hebben gelachen. Opa genoot er duidelijk van, zijn ogen blonken. En dat zegt veel over de vooruitgang: nog geen idee waar het zal eindigen, maar het is duidelijk wel aan het beteren.

En ja, niet alleen het kruis van Ekkergem Kerk staat paraplu, ook de spits zelf is scheef, daar zijn we het intussen met zijn allen over eens.

Geplaatst op

Merel gaat viraal (2)!

Jawel, Merel ging al een eerste keer viraal vorig jaar in juli. Dat was omdat ze toen net een ticket voor Taylor Swift had vast gekregen en een bijzonder fijne presentatie had gemaakt voor Bart en alle andere Swiftouders.

Nu komen de concerten er eindelijk aan en zijn er deze week al de concerten in Amsterdam, en zelf gaat ze op 19 juli naar Gelsenkirchen in Duitsland. Maar in Nederland zit RTL Nieuws er nu al bovenop en contacteerden ze opnieuw Bart om eens te luisteren bij Merel.

Daardoor zaten er vandaag plots een interviewster, een cameraman en een stagiaire/Swiftie in onze living om een dubbelinterview op te nemen. Daar distilleerden ze tegen ’s avonds al een item uit voor op de website, een tiktokje en uiteindelijk ook een stukje voor op tv. De eerste twee mochten we delen, het derde hebben we zelf wel, maar mag niet gedeeld worden. Jammer, maar het lijkt goed op de rest.

@rtlnieuws.nl

@Taylor Swift staat deze week drie keer op het podium in de Amsterdam ArenA. Merel (13) geeft haar vader een spoedcursus zodat hij alle chants tijdens het concert kan meezingen. #rtlnieuws #swifttok #taylorswift #erastour #tserastour

♬ origineel geluid – rtlnieuws.nl

Ze was helemaal zenuwachtig, maar ik vond dat ze het echt wel goed deed. Zelf was ik er niet bij – dit is echt iets tussen haar en Bart – want ik moest naar de kine, maar ze glunderde wel, ja.

Wie weet komt het ook nog ergens anders? Ik kijk ernaar uit!

Geplaatst op

Lectuur: “The Handmaid’s Tale” van Margaret Atwood (leesclub)

Heel erg actief was de leesclub dit jaar niet bij gebrek aan interesse, maar voor het laatste boek konden we gelukkig wél wat leerlingen ronselen, en dat leidde meteen ook tot een geanimeerde discussie.

De dames DeVreese en Rombaut hadden geopteerd voor ‘The Handmaid’s Tale” van Margaret Atwood, een dystopische roman die bij velen vooral bekend staat door de verfilming, maar blijkbaar is er zelfs al een graphic novel van gemaakt.

Het onderwerp spreekt dan ook meteen tot de verbeelding: in een niet nader genoemde toekomst, niet zo heel erg veraf, is het een probleem om kinderen te krijgen. De macht is in handen van een fascistisch regime, en mensen zijn onderverdeeld in bazen, personeel en broedmachines, ofte de ‘dienstmaagden’ uit de titel. Die laatste dienen enkel en alleen om kinderen op de wereld te zetten en worden dan ook bezwangerd door de bazen, terwijl hun onvruchtbare vrouw er bij zit. Die vrouw heeft overigens geen werk, geen rechten, moet ook enkel gehoorzamen.

Het hoofdpersonage, Offred, is een van die dienstmaagden die zich haar vroegere, normale leven met man en kind nog perfect kan herinneren, maar die nu maand na maand ritueel verkracht wordt om toch maar zwanger te worden. Het boek is volledig vanuit haar standpunt geschreven en via haar komen we haar eigen verhaal, maar ook dat van het regime en de onderdrukking te weten.

Dit gegeven lokte meteen een stevig gesprek uit over persoonlijke vrijheid, politiek, de positie van de vrouw in verschillende maatschappelijke situaties en landen en onderdrukking in het algemeen. Er werd gepolst naar hoe de leerlingen zouden reageren, mochten zij in de positie van de dienstmaagd zitten, of van een van de andere personages. En vooral: of zij vonden dat een dergelijk somber toekomstbeeld ook maar enig realisme inhield, of dit dus ooit realiteit zou kunnen worden.

Na een dik uur – en de nodige heerlijke cupcakes van mevrouw DeVreese – werd het gesprek afgerond en gaven alle leerlingen aan dat ze het bijzonder interessant gevonden hadden om van gedachten te kunnen wisselen over een dergelijk boek. Meteen kwamen ze ook met de titel van een volgend boek aandraven: “Before the coffee gets cold” van Toshikazu Kawaguchi. Dit is een veel luchtiger boek waar je nochtans ook stevig over kan doorpraten: in een koffiebar in Tokio kan je – in de tijd dat je koffie koud wordt – even teruggaan in de tijd. Naar welke periode zou je terug willen gaan, wie zou je nog heel even willen ontmoeten?

Voor mij was het een herlezing, ik had het boek lang geleden al eens gelezen en wist dat ik het toen echt wel goed vond, vandaar de keuze.

Geplaatst op

Pooltafel

Euh ja, er staat dus een pooltafel in de garage.

Hoe dat komt? Wel…

Ik was een tweetal weken geleden met Wolf aan het kletsen over vanalles en nog wat, en toen zei hij dat hij niet graag uitging in de Overpoort of zo, maar dat ze wel regelmatig met wat vrienden gingen poolen, en dat bijvoorbeeld Tiemen thuis ook een pooltafel had en dat dat megawijs was.

“Goh”, zei ik, “het appartement gaat meer dan groot genoeg zijn om er daar ook ene te zetten.”
“Maar dat is wel kweetniehoeduur, zo’n tafel!”
“Ik heb daar geen flauw idee van, en anders bestaat dat wel tweedehands zeker?”
“Goh, dat kost minstens rond de 2000 euro als ge iets deftigs wil, en tweedehands, dat weet ik zo niet, is dat laken dan niet beschadigd en al?”

Een en ander leidde er dus toe dat ik op tweedehands.be keek wat zo’n pooltafel zou kosten, en ja, dat was behoorlijk duur. Tot ik er ene zag staan van 200 euro. Whut? En dan nog nieuw ook! Hmmm, dat klonk te mooi om waar te zijn, maar ik las verder en bekeek ook grondig de foto. En toen bleek dat het een nieuwe tafel was die in het transport beschadigd was en waar dus een hoek af was, maar waarbij het laken dus niet geraakt was en die dus perfect bespeelbaar was. In de achtergrond zag ik meerdere tafels staan, en toen werd het me duidelijk: het was iemand die in caféspelen deed en die een beschadigde tafel had die hij onmogelijk in een café kon zetten, maar die hij dus wel kwijt wilde. Ik bood 200 euro, iemand anders bood mee op, we kwamen akkoord op 250 euro. En toen wilde hij ze voor 50 euro extra ook nog thuis leveren. Ha ja, want die heeft toch chauffeurs op de baan die rondrijden met die tafels.

Eerder deze week werd de tafel geleverd, maar ze geraakte sowieso niet op de trap. Van mij mocht ze in de garage staan, op voorwaarde dat ze die dan opruimden. Wat dus gebeurde terwijl ik in de klassenraden zat: opruimen, op orde zetten en zelfs vegen en dweilen. De hele garage stond in orde en dus mocht de tafel er staan. Ze heeft niet royaal ruimte, maar het valt best wel mee.

Allez, en nu hopen dat ze ginder wel in de lift geraakt dan.