Acta Diurna de muliere ludenti
Gisterenavond was er ons jaarlijkse kerstconcert. 130 muzikanten, één dirigent, meer dan 700 toeschouwers.
Vier nummers die goed gezongen zijn, twee die minder waren.
Eén stem die zo goed als weg was, toch zeker op de hoge noten. Maar in de laagte ging het gelukkig wel nog.
Ik denk dat het over het algemeen wel ok was. Ik heb er in elk geval zelf van genoten, daar op het podium.
Vandaag zat er een pakje in de post, terwijl we eigenlijk helemaal niks verwachtten.
Het was een kleinigheid van Lego, een kerstmagneet, die een gigantische glimlach op Kobes gezicht toverde, en waarmee hij dan toch een half uur bezig is geweest.
Zomaar, omdat we zo enthousiast zijn (en schrijven) over Lego Heroica. Terwijl we dat nochtans gewoon echt menen hoor. Maar toch bedankt!
Met drie kinderen in huis wil je geen gedoe meer met grote kersttafels. Merel is echt nog te klein om lang op te blijven, die wordt ronduit ongenietbaar.
En dus deden we, zoals vorig jaar, wafels. Het hele huis was verlicht met kaarsen en theelichtjes. Mijn ouders kwamen tegen een uur of zes, we aten aperitiefhapjes, openden pakjes, en aten wafels. En na afloop chocoladefondue en voornoemde kerstboom.
Ik had de indruk dat iedereen wel tevreden was met zijn cadeautjes. Groot waren ze meestal niet, wel telkens in de roos, en dat is belangrijker.
– mijn ma kreeg een ring en een set oorringen. De ring had ik oorspronkelijk voor mezelf gekocht, maar zij was er stekezot van. En de oorringen waren een type en kleur dat ze nog niet had.
– mijn pa kreeg zijn klassieker: de scheurkalender van Peter Van Straaten, de Zeurkalender dus. Hij lacht er zich een breuk mee.
– de jongens kregen van ons twee Disneyfilms (een reclame uit de Blokker) en de uDraw die ik onlangs op de BGGD gekregen heb. Bart had ook nog voor elk een tof boek mee: een griezelverhaal voor Wolf, een koekmannetjesverhaal voor Kobe, en Merel kreeg een boekje van Rupsje Nooitgenoeg, met een vingerpoppetje. Ze is er zot van!
Mijn ma had voor elk ook een boek: de GVR deed Kobe een rondedansje maken, Matilda werd voorlopig nog op enige scepsis vanwege Wolf onthaald, maar zal zeker in de smaak vallen! Ze waren in elk geval opgetogen met de cadeautjes.
– Bart kreeg van mij twee strips (ik weet nooit wat ik moet kopen, hij koopt altijd alles zelf), en had voor zichzelf de biografie van Steve Jobs gekocht
– ik kreeg van mijn ma een keramieken olifant om een kaarsje in te branden, en van mijn dierbaarste een kweetniehoecoole lamp en de twee boeken van Goe Gebakken. Precies wat ik wilde dus 🙂
Tegen negen uur zaten de jongens in bed, mijn ouders waren weg om half elf, en Bart en ik hebben nog rustig in de zetel wat tv gekeken, lekker onder een dekentje. Perfect!
Hier ten huize wordt zeer gretig naar Goe Gebakken gekeken, vooral dan door Kobe en mij. Dat kind, dat gaat later nog kok of patissier worden, of alleszins dan als hobby.
Vorige week zagen we hoe Sofie een chocolade kerstboom maakte, en ik moest beloven dat wij dat ook gingen doen. Ik zag dat wel zitten als dessert voor kerstavond, na de wafels, en dus sloeg ik chocolade en cashew noten in. Ah ja, want mijn ma lust geen amandelen.
Het heeft wat werk gekost, maar ik vind dat het resultaat er wel mag zijn. Wat denken jullie?
Het recept en een fotootje van wat zij ervan maakt, vind je hier.
Vandaag heb ik namelijk mijn cadeautje voor mijn verjaardag van Bart gekregen. Het is iets wat ik zelf besteld heb, omdat dat niet anders kon. Je kan bij Converse USA namelijk All Stars en andere schoenen bestellen in de kleuren die je zelf wil, met je eigen naam/tekst erop. En voor je denkt dat dat dan waanzinnig duur moet zijn: 67$ voor zelfgekozen All Stars, valt toch goed mee? Alleen moet je een Amerikaanse creditcard hebben en een Amerikaans adres. Gelukkig kennen we iemand die intussen in San Francisco woont, en net nu naar België kwam.
Bart heeft zijn signatuurschoenen besteld: zwart met rood, en zelfs een knalrood paar met zwarte accenten. Zalig!
En ik, ik wilde paarse. Uiteraard. Met Witch op. Zeg nu zelf: ze zijn toch heerlijk?
Zeer à l’improviste meegedaan met een kwis hier op de Muide, en me ferm goed geamuseerd. Een vriend van vroeger vroeg een extra kwisser via Facebook, zo’n uur op voorhand, en ik zag dat wel zitten. Zo’n hele dag verbeteren, dan kom je daarna toch wel graag even onder de mensen en zo.
Ook al had ik die vriend in jaren niet gezien, het voelde meteen vertrouwd aan, en da’s fijn. Ik heb dat wel vaker met vrienden die ik vroeger vrij goed heb gekend, en die ik dan uit het oog ben verloren.
In ieder geval was het een goeie avond. En zijn we vijfdes geëindigd 🙂
Gisteren werd nichtje Liv een jaar, en Else wou er meteen een traditie van maken om op haar verjaardag de Sint te laten komen. Een overigens schitterend idee. Wolf zit net op die leeftijd dat hij nog gelooft in de Sint, maar dat hij wel al cool-onverschillig doet. Kobe was door het dolle heen, en wist niet hoe snel hij mij moest aanklampen. In elk geval hier een paar fotootjes, en zelfs een filmpje.
Op de veilige schoot van papa
De jarige, die de Piet toch maar argwanend bekijkt
Als Sint en Piet met anderen bezig zijn, is het al vééél beter
Toch maar even naar mama kijken, of alles wel in orde is
Langzame Piet: een mij onbekend liedje. Als trouwens iemand weet hoe je dat filmpje kan draaien: graag!
Onverstoorbaar en ongenaakbaar. En groot.
Of, zoals mijn ma zegt: van die kleine cakejes met een papiertje rond. Ik had Kobe al wekenlang beloofd dat we er gingen maken, en ik had ook al een hele tijd de nodige gekleurde marsepein liggen, een cakemix, en een hoop dinges om die baksels te versieren. Vandaag ben ik bij de buurvrouw haar versierdingen gaan halen (zij heeft andere figuurtjes dan ik), en we zijn eraan begonnen, Kobe en ik. Achttien cakejes waren er (eentje is gesneuveld omdat ze wilden proeven), zeventien zijn er dus versierd, en één grotere chocoladecake ook. Halverwege is Wolf ook komen meedoen. Drie uur heeft het me gekost, van bakken tot afgewerkt, maar ik heb me er echt wel mee geamuseerd. Zelf heb ik er maar een paar versierd, ik heb vooral marsepein uitgerold voor de jongens, zodat zij hun gang konden gaan.
Merels taart, naar voorbeeld van haar geboortekaartje, is niet echt goed gelukt, maar soit, het was het proberen waard. En ze was vooral eigenlijk wel lekker. Volgende keer beter.
Zaterdagavond hebben we een bescheiden drink gegeven voor een paar vrienden. Een hele hoop kon helaas niet komen, maar we waren toch nog wel met een stuk of 15. Bart had massa’s hapjes voorzien, en het werd een zeer aangename avond. Eigenlijk moeten we dat meer doen, zo geraakt ons huis (en bij uitbreiding mijn bureau) eens ontdaan van alle rondslingerende rommel.
Bart trok deze morgen zijn conclusies bij de cadeautjes die we kregen: we moeten dringend gehydrateerd worden :-p We hebben vooral veel heerlijke koffiebonen gekregen (onder andere Blue Mountain, yay!), een paar flessen uitstekende wijn, en een pot bijzonder goeie antirimpelcrème :-p Dat komt ervan natuurlijk, als je in je mailtje schrijft
Bloemen en kransen zijn absoluut niet de bedoeling, antirimpelcrème of kleurshampoo mag altijd.
De lokale apotheker neemt dat dan zeer letterlijk, ik had het kunnen weten :-p Verder was er nog een verwenpakketje met een mooie kaars, hydraterende handzeep (het is dus echt een thema) en een bruisbal voor in bad. Er waren ook boekenbons en restaurantbons, en twee mooie theelichthouders gevuld met snoep.
Het toont eigenlijk vooral goed aan hoe goed onze vrienden ons kennen. En hoe weinig ze luisteren als we zeggen dat cadeautjes niet nodig zijn.
Maar ik vond het eigenlijk vooral een zeer fijne avond. Bedankt allemaal!
En volgend jaar geven we een fuif. Met uitgebreider publiek, beloofd.