Villa Ooievaar: een momentje zen

Eind november schreef ik er al over: dat ik in Villa Ooievaar elke vrijdagmiddag een klein zenmomentje had ingepland. Even recapituleren: Villa Ooievaar is een sociaal restaurant op de grens tussen Mariakerke en Wondelgem waar je in een oud landhuis zit, op je wenken bediend wordt door mensen met een lichte mentale stoornis, je de keuze hebt tussen drie schotels – een gewone, ene met pasta of iets dergelijks en een vegetarische optie – fantastisch lekker eet, altijd te veel eet en amper tien euro betaalt per dagschotel.

Ik kom er graag en ben er intussen ook een “vaste gast” op vrijdag. Als in: de bediening kent me, het hoofd kent me, en zelfs bepaalde andere vaste gasten beginnen steevast een klapke te doen. Dik in orde!

En ik, ik kom er telkens weer buiten met een compleet ontspannen, goed gevoel. Zalig, toch?

Ik geef u trouwens nog de foto’s mee van de laatste paar keren. Kwestie van ook u warm te maken.

Oh, en bezint eer ge begint aan het dessert: de chocomousse is echt bijzonder goed, maar ook wel, zoals op de laatste foto te zien is, bijzonder ruim. Ik was nochtans gewaarschuwd ^^

Zestien

Gewoon zestien, maat. Zestien jaar geleden kreeg ik mijn eerste baby in handen, en zat opa bijna een vol uur woordeloos te staren naar dat kleine wezentje.

Dat kleine wezentje is vandaag zestien, toch wel wat groter dan ik, veel gevatter en sarcastischer, en vooral een zalige kerel. Want ja, he is quite a catch! Slim, gevoelig, maar vooral ook iemand die rekening houdt met anderen en daarop inspeelt. Pas op, bij momenten ook nog steeds een keiharde puber met stalen meningen, maar dat recht heeft hij uiteraard. En hij kan zijn standpunten ook glashelder verdedigen.

Maar verder? Ik zou geen betere zoon kunnen wensen, denk ik.

En ik vind dat ikzelf ook een medaille heb verdiend. Ik ben al zestien jaar moeder zonder er eentje dood te laten gaan, en het is zelfs welopgevoed, welgevoed en deftig gekleed. Wie had dat ooit gedacht!

Zotte plannen!

Dit weekend zat ik er een beetje door. Enfin, ik loop eigenlijk al vrij lang op de toppen van mijn tenen, het is een beetje welletjes geweest. Bij Bart is het eigenlijk een beetje hetzelfde, en toen zei hij: “Wat als we er in de krokusvakantie tussenuit knijpen, richting zon?” Euh… Hij begon meteen te zoeken, ik checkte het weer en dergelijke, en we kwamen uit op Djerba, het vakantie-eiland in Tunesië. ’s Nachts misschien wel maar 11 graden, maar overdag rond de 20° in de schaduw, en zeer zonnig.

Hij vond er een zeer charmant verblijf in iets tussen hotel en B&B, en ging op zoek naar vervoer. Dat bleek iets minder evident, maar uiteindelijk hebben we wel een oplossing gevonden. Maandagochtend nemen we de trein naar Brussel, daar de TGV naar Paris Nord, dan een taxi naar Orly, daar het vliegtuig naar Djerba, en dan daar een auto huren naar ons verblijf. We gaan wel eventjes onderweg zijn, maar bon. En op zondag tegen middernacht zouden we terug moeten zijn.

Oh, en Arwen gaat mee. Ha ja, we hebben toch een verblijf voor zes, het zal op die ene persoon niet steken.

Zotte plannen, dus. Het zotste waren nog de reispassen. Als je met een reisbureau gaat en dus een combinatie hebt verblijf-vliegticket, dan volstaat je identiteitskaart. Maar als je het zelf regelt, dan moet je een heuse reispas hebben, iets wat enkel Bart had. Uhm.

Gisteren belde ik naar de betrokken dienst, maar die zijn standaard maar open tot vier uur, wat voor ons dus niet lukt. Maar ze konden me wel een plaatsje boeken om half zes in Mariakerke, want die hadden laat-avond-opening. Hah!

Wij gepasseerd in Evergem om pasfoto’s te laten nemen en dan meteen naar Mariakerke voor de paspoorten. En jawel, alles in orde! Ik heb ze wel laten toekomen in Gent Zuid voor alle zekerheid, want het zou nu nog mega stom zijn moesten die te laat zijn. Ze worden namelijk aangemaakt in Gent centrum en dan met een soortement binnenpost naar hier verstuurd, iets wat blijkbaar twee dagen in beslag neemt.

Oh, en de dienstverlening? Gewoonweg top! Echt! Vriendelijk, behulpzaam, ook aan telefoon. Want ik had naar Wondelgem gebeld die dus volboekt waren voor de avondopening, maar die verwees me door naar de avondopening van Mariakerke en boekte daar meteen een vierdubbele afspraak.

En Merels pop, die mocht gewoon mee.

Rugbydinges

Yup, aangezien Wolf opnieuw rugby speelt, moet ik ook opnieuw grubs doen, taakjes binnen de club waardoor ze het lidgeld laag kunnen houden. Want geef toe, 150 euro voor een jaar, mét zware verzekering en licentie inbegrepen, dat is niet zo veel. Een deel van het nodige geld halen ze van de bar, die door vrijwilligers wordt gerund. En dus had ik vrijdag nog eens barshift. Merel ging mee om te helpen, want ik weet op voorhand niet of mijn rug het zal houden.

De zonsondergang was prachtig en ik vond het een beetje jammer dat ik niet kon gaan wandelen, maar bon. Merel had trouwens een pracht van een boterhamdoos voor ons gemaakt.

Ik serveerde drank, tapte pinten, sloot een nieuw vat aan, en mijn compagnon vulde de frigo’s en deed zowat alles mee, maar ik was toch blij toen het acht uur was en ik terug naar huis kon, gaan liggen.

En Wolf, die speelde rugby en genoot ervan.

Vingerloze handschoentjes voor Merel

In 2012 had ik er nog voor de jongens gemaakt, zo van die vingerloze handschoentjes:

Handschoentjes

Ik weet niet hoe we er nu opgekomen waren, maar Merel wilde er ook dolgraag. Ik had er in de winkel gevonden en haar gegeven voor Kerstmis, maar zelfgebreide, helemaal zonder vingers, en dan nog in het petrolblauw, dat vond ze helemaal de max. De eerste was vorige week af, en die heeft ze dan maar ook meteen in gebruik genomen, zonder te wachten op het tweede exemplaar. Vandaag kreeg ze beide, en ze was er mega trots op. Tsja ^^

En ’t is niet alsof dat moeilijk is, je moet gewoon een beetje kunnen breien.

Een kinderhand is gauw gevuld. Of toch aangekleed.

Tellen, rekenen en meten in de Klassieke Oudheid

Awel, toen ik de titel van deze lezing zag, dacht ik meteen: “Daar wil ik naartoe”. Want ik ben wel een classica, een specialist in Oude Talen, maar van dat rekenen, daar had ik eigenlijk weinig benul van. De basisgetallen, uiteraard, die kent iedereen, maar hoe deden ze dat met grotere getallen? Hoe gingen ze rekenen? Hoe werkt een abacus?

Enfin, ik naar Ledeberg, waar een oude Nederlander, Flip De Bree, ons zeer vakkundig en met veel enthousiasme te woord stond. Hij deed zowel het Griekse als het Romeinse systeem uit de doeken, en intussen weet ik dus ook hoe ze met een abacus werken en hoe je het bijvoorbeeld ook gewoon met strepen in het zand kan rekenen. Wijs, eigenlijk. Oh, en ook de jaartelling kwam uitgebreid aan bod, maar daar wist ik het meeste wel van, aangezien we dat ook aan onze leerlingen leren.

Een goed gespendeerde avond dus. Allez ja, uurtje, want tegen half tien was ik weer thuis.

Oeps

Hmm. Blijkbaar had ik compleet over het hoofd gezien dat Merel vandaag een pedagogische studiedag had. Vrijdag was er een mail binnengekomen van het secretariaat van de lagere school waarin dat gelukkig nog even vermeld stond, want anders had ik haar deze morgen gewoon naar school gestuurd.

Ik moet lesgeven en ook Barts dag zat al volgepland. Beetje probleem dus. In het ergste geval had ik haar maar meegenomen naar school en in de leraarskamer geplant. Ha ja, wat moet ik anders doen?

Gelukkig had Sandra van Feija mijn verzuchting op Facebook gelezen en mocht ze daar gaan spelen de hele dag. Sandra moet op maandag niet werken, nog die chance. En er zal zeker nog wel een dag komen dat ik dan kan overnemen, zonder problemen.

In de voormiddag hebben de meisjes een gans parcours gebouwd, en in de namiddag trokken ze naar de Blaarmeersen om daar met andere vriendinnetjes af te spreken.

Oef.

Dat plannen, dat loopt toch nog af en toe eens fout in mijn hoofd.

Tiktok

Nee, mijn ding is het niet, Tiktok, maar hier ten huize wordt er al eens gegierd met bepaalde filmpjes. En mijn dierbare echtgenoot is nogal into Tiktok. Zijn meest bekeken filmpje heeft meer dan 200.000 views intussen.

Van mij heeft hij er vandaag ook eentje gemaakt, maar gelukkig ben ik zelf niet echt in beeld, wel mijn lichtmisexploten.

@netlashEn op het einde gebeurde het… #lichtmis♬ origineel geluid – netlash

Enfin, als ge hem wilt volgen: @netlash

Stevig, maar wel fijn dagje

Dat het weer zo’n extreem goed gevulde dag was vandaag. Zo eentje waarvan je echt moe bent, en dat heb ik gevoeld ook.

Het begon uiteraard gewoon met lesgeven tot twaalf uur. Enfin, gewoon: tussendoor heb ik nog de schoolbrochure bij de drukker besteld, iets waarover ik het later nog wel zal hebben.

Maar bon, om twaalf uur trok ik de deur van de school achter me dicht en reed naar Villa Ooievaar voor mijn vrijdagse zenmomentje. Het was, zoals gewoonlijk, zeer lekker en veel te veel: gehaktballetjes in tomatensaus met gefrituurde patattenpartjes en een avocadosalade, maar met daarnaast nog eens een potje zeer verse, zeer frisse salade. En omdat ik toch nog tijd over had en na tien stempels toch recht had op een dessertje, nam ik er nog een chocolademousseke bij. Enfin, zo noemden ze het toch; in mijn woordenboek mag dat met een hoofdletter en zonder de -ke erbij, zo ne pot zeg! En veel te lekker om te laten staan.

Helemaal winnie reed ik richting Latem, waar ik een afspraak had met Bart om een elektrische mercedes te gaan bekijken.  Ik had nog een dik half uur over en ging dan maar geocachen in een prachtig park dat eigenlijk net achter de huizenrij van de steenweg ligt. Het was een multi: twee tussenpunten en dan het eindpunt. Ik had me misrekend en dacht dat het eindpunt een heel eind weg was, waardoor ik dan maar eerst naar de auto terugkeerde om de cache dan daarna op te halen.

Van de elektrische auto was ik, goh, niet echt onder de indruk. Van het park des te meer: na nog wat gepruts zag ik mijn fout in, reed weer naar het beginpunt en haalde met enige moeite en een hoop modder de cache op. En ik weet dat ik, als ik ooit nog eens hier in de buurt moet zijn in de zomer, hier toch nog even ga komen wandelen.

Ik pikte in het naar huis rijden nog een extra cacheke op, ging thuis even in de zetel liggen, kleurde nog snel mijn haar opnieuw, douchte, kleedde me op en vertrok naar Watt voor het nieuwjaarsfeestje van Duke & Grace.

Maar vrijdagen zijn sowieso lastig voor mij: na een werkweek vindt de rug het meestal genoeg, zelfs al heb ik nog stevig kunnen wandelen. Na een tweetal uur zijn Bart – die al minstens even moe is als ik – en ik gewoon naar huis gegaan en in onze zetel gekropen voor nog een uurtje. Gewoon, in de stilte en de rust. Heerlijk.