Nummer 32: de uitleg

Een tijd geleden werden we gecontacteerd door een vriendin: haar moeder woont in Oostende en gaat een appartement beginnen verhuren. Volledig design ingericht, met alles erop en eraan. Of we zin hadden om ginder een weekendje te verblijven, feedback te geven over wat nog beter kon en wat nu al prima was, en eventueel er ook een beetje ruchtbaarheid aan te geven.

Bart en ik twijfelden geen moment, en stemden toe, en dus reden we op nieuwjaarsdag richting Oostende.

Lieve, de gastvrouw, legde me bij aankomst uit hoe de vork in de steel zat. Ze had altijd als interieurarchitecte meegewerkt in de zaak van haar man, maar nu waren ze gescheiden, en na je vijftigste is het niet evident om nog een job te vinden. Ze heeft een prachtig groot huis op twee straten van de zeedijk in Mariakerke, met al meteen een ingewerkt appartement, dat ze altijd gebruikten als er vrienden of grootouders of zo kwamen logeren. Dus, waarom zou ze dat nu niet verhuren? Er komen nog wat verbouwingen om het groter te maken, en een aparte voordeur. Een andere grote kamer op het gelijkvloers wordt dan meteen ook omgebouwd tot studio, en eventueel kan ook de rest van het huis verhuurd worden voor een groter gezin of vriendengroep.

Hier kan je een filmpje zien dat ik gemaakt heb.

Ik moet zeggen, ik was onder de indruk. Ruim, met een grote makkelijke designzetel, een prachtige, ingerichte open keuken met een ingebouwd espressomachien waar ik jaloers op ben, en echt alles erop en eraan. De badkamer is wat klein, met enkel een (uitgebreide uitgebouwde) douche en een lavabo, maar gerieflijk, er is een open dressing, en een ruime slaapkamer. De kinderen kregen een aparte tweede slaapkamer, aan de andere kant van de hal. Daar was Lieve wat bezorgd over: zouden ze zich niet wat afgesloten voelen? Heh, dan kent ze ons twee mormels nog niet: die vonden dat net fijn! Wij trouwens ook: net daardoor konden we rustig in de woonkamer lawaai maken en tv kijken, zonder dat we hen stoorden.

’s Morgens stond er netjes een groot ontbijt op een dienblad in de gang te wachten. Versgebakken brood, een verse gesneden ananas, appelsienen om zelf te persen, nesquik voor de kinderen, kleine doosjes cornflakes, kaas… Dik in orde, en uiteraard bijzonder gemakkelijk 🙂

En dat vond ik nu net het grote voordeel aan deze formule: je zit tussen appartement, bed-and-breakfast  en hotel in. Elk gezin met kinderen zal beamen dat een hotel met (kleine) kinderen niet vanzelfsprekend is. Als ze bij jou op de kamer moeten slapen, dan zit je zelf ook al vanaf een uur of acht gebonden. Je kan geen tv kijken want dat maakt lawaai, en soms is zelfs een leeslampje al te veel. Fijn hoor. En kinderen zijn meestal ook geen vragende partij om ’s avonds uitgebreid te eten. Die van ons hebben ’s avonds het liefst van al gewoon een boterham met beleg, maar vind dat maar eens! Op hotel heb je nl geen borden, messen en dergelijke, en in een broodjeszaak kan je ook geen gewoon brood krijgen.

Een appartement heeft dan ook weer nadelen: je komt toe in een koude kamer, waar je mag beginnen met de ijskast aan te zetten, de verwarming op maximum te draaien, de bedden opmaken, handdoeken uitpakken, boodschappen doen of massa’s drinken en zo uit je auto te sleuren… En vooral, als je weggaat mag je alles weer beginnen mee te nemen.

Dit zat echt tussenin: de ruimte van een appartement, maar meteen lekker warm, een koelkast vol met drank (waar je uiteraard voor moet betalen als je er iets van neemt, maar waartoe je absoluut niet verplicht bent), opgemaakte bedden, handdoeken die klaarliggen… Ook het ontbijt ’s morgens is zalig: je kan heerlijk rustig zitten wakker worden in je pyama met een espressootje, terwijl de kinderen tv kijken of zo, en je hoeft je kot nog niet uit om brood te halen. Mmmm.

Yup, wij zijn fan, en dat is niet omdat we er gratis mochten logeren. Voor mensen met relatief jonge kinderen is dit gewoon ideaal, en wat mij betreft een gat in de markt voor luxepaardjes zoals wij: het gemak van een appartement, de luxe van een hotel.

Bart en ik zijn geen zeemensen, maar ik weet wel zeker dat ik daar nog terugga met de kinderen. Tegen betaling, uiteraard, maar dat vinden we niet erg voor het gebodene. (Er is ook een tuin en een jacuzzi en zo, maar dat vonden we een beetje te koud in de sneeuw :-p )

Ik zou zeggen: ga even kijken op de website, en doe Lieve de groeten van ons als je gaat!

Tweiclub: the sequel

knitting-gift

Tweiclub (kijk hier voor meer uitleg) heeft een ganse tijd stilgelegen, maar geen nood: er komt eindelijk weer een editie aan!

De verbouwingen in huis zijn achter de rug, en ik kan dus eindelijk weer volk zetten zonder in schaamte te vallen.

Bij deze dus: al wie zin heeft om te breien, haken, borduren of een andere vorm van handwerk, is hartelijk welkom! De voorwaarde is dus echt wel dat je wel degelijk zit te handwerken. Wat het precies is, maakt niet uit.

Wil je komen op donderdag 21 januari om 20.00u, laat dat dan even weten in de comments op het tweiclub blog.

Tot dan!

Brugge

Aangezien Bart zijn inmiddels opnieuw geldige rijbewijs enkel in Brugge kon afgehaald worden, zijn mijn ma en ik vandaag dus naar Brugge getrokken.

We zijn eerst het gerechtsgebouw binnengewandeld, hebben het rijbewijs opgehaald en hebben toen de boel verkend. Daarna zijn we ’t stad ingetrokken, gaan winkelen.

We passeerden op weg naar de winkelstraten de Burg, en toen gebeurde het volgende.

Nummer 32

Bart en ik zijn met de kinderen een weekendje in Oostende, op uitnodiging. In een volgende post doe ik wel uit de doeken hoe en waarom.

Hier krijg je alvast een filmpje over hoe het er daar uitziet 🙂

Misantropia

Op kerstdag zaten we met een aantal vrouwen op Twitter gezellig tegen elkaar te zagen, neuten en kreften. Langzaam is toen het idee gegroeid om daar ook eens echt iets mee te doen: waarom geen zaagblog opstarten? Voor vrouwen? Waar ge eens echt ongezouten en ongecensureerd moogt zagen zonder uw vent op stang te jagen of uw eigen blogpubliek te doen afhaken?

Nog diezelfde dag werd een wordpressblog opgestart, werd de naam misantropia.be vastgelegd, deden er vier vrouwen mee, en waren de eerste blogpostjes al een feit.

Intussen is het blog effectief te zien op misantropia.be, en zijn we al met elf.

Mocht je ook zin hebben om mee te wurtelen, te memmen of te pezeweveren, laat dan een berichtje achter in de commentaren, en dan contacteer ik je.

Dus vanaf nu, voor je dagelijkse portie misantropie en mens-erger-je-niet, één adres: Misantropia!

Voornemens

Over de meeste voornemens spreek ik me niet eens uit, die zijn zodanig banaal dat ik ze niet eens wil vermelden.

Wat ik me wel heb voorgenomen, is eindelijk weer meer lezen. Ik las vroeger bijzonder veel, en vond dat heerlijk. Intussen heeft het leven me ingehaald en ben ik ’s avonds vaak te moe om te lezen. Tv kijken is veel makkelijker, en eigenlijk ook een gewoonte geworden.

De voorbije dagen heb ik The Lost Symbol uitgelezen, eindelijk, en ben ik zelfs al 200 bladzijden ver in een volgend boek. Ik heb van mijn allerliefste namelijk de Millenium Trilogie van Stieg Larssen gekregen, iets wat ik heimelijk al lang wilde lezen maar nooit had gezegd. Mijn lief kent me gewoon goed, en had die mee.

Op deze manier ga ik misschien wel vijf boeken gelezen krijgen dit jaar. Laat ons hopen :-p

Gevecht

Op zo’n familiefeest moet er bij ons altijd gevochten worden. Een spelegevecht, uiteraard. In onderstaand filmpje wordt mijn oudste broer in de speelkamer belegerd door de drie kleine jongens, terwijl Bart af en toe een beetje probeert te helpen.

Op het einde van het filmpje schokt het een beetje, maar da’s omdat ik zelf zo hard stond te lachen, dat ik het cameraatje niet stil kon houden :-p

Boek

Ik ben eindelijk weer aan het lezen gegaan. Mijn goeie voornemen voor 2009 was minstens 1 boek te lezen. Erg he, als je weet dat als tiener vijf boeken per week las.

Ik ben me dus aan het haasten om mijn leven te beteren. Nee, nu overdrijf ik, maar ik denk dat ik niet aan vijf exemplaren kom op het ganse jaar.

In elk geval heb ik nu The Lost Symbol van Dan Brown ter hand genomen. Ik had die gekregen van Proxis op een van de Brussels Girl Geek Dinners, en ik zou het jammer vinden als die hier gewoon zou staan, zonder gelezen te zijn.

Voorlopig vind ik hem goed, al vind ik het bijzonder jammer dat ik telkens weer Tom Hanks voor me zie, als ik aan het hoofdpersonage denk. Stom eigenlijk, in mijn hoofd was Langdon veel knapper en charismatischer.

Brabantia

Af en toe krijg ik van Brabantia een mailtje met een of andere leuke actie. Of ik als blogger ook zin heb om mee te doen en er eventueel over te bloggen.

Waarom ook niet? Ik heb redelijk wat van Brabantia in huis (heb ik gemerkt) en het is goed gerief.

En vooral deze actie vond ik wijs: Social Media goes social!

Ik moest lachen met het idee: blader eens door de catalogus, en geef je favoriete blogger een van de items, maar vooral: leg uit waarom.

Ik heb mijn voorstel rechtstreeks naar hen zelf gemaild. Wie weet?