Geplaatst op

Markt

Op zaterdag ga ik al eens graag naar de markt in Evergem. Ik weet niet waarom, het heeft gewoon iets. En dat iets is vooral verse producten voor geen geld, heb ik gemerkt.

Het is gewoon gemakkelijk: vol-au-vent meebrengen van de markt, 13 euro voor anderhalve kilo. En dan meteen patatjes ook die ze daar gebakken hebben. En verse groenten voor de soep en fruit en zo. En vooral ook bloemen. Ik mag dan fan zijn van Marleentje, zo lang kan ik hun bloemen nooit houden als die van de markt. Ze hebben ook vaak speciale kleuren. Vorige week hadden ze nog van die prachtige oudpaarse rozen staan, maar toen had ik net bloemen meegebracht.

Vandaag ben ik om één uur, toen ik Merel ging ophalen van de muziekles, nog snelsnel langs de markt gereden. Ik dacht dat die al lang ging opgeruimd zijn, maar nee hoor. Ze waren alles op de karren aan het zetten, dat wel, maar ik had geluk: nog net prachtige oude rozen gescoord voor mezelf, een orchideetje voor Omaly en een amaryllis voor later.

Geef toe: toch héle mooie rozen, voor zes euro?

Geplaatst op

Waaiwandeling

Buiten was het geen half haar koud vandaag, maar de wind was meer dan krachtig. Merel waaide bij momenten bijna weg, en dus gingen mijn dochter en ik op pad. Ik moest meteen aan ons ma denken: die zou bij dit weer ook niet in haar kot gebleven zijn, wel integendeel.

Merel en ik reden eerst naar de Gaardeniersbrug om er een cache te vervangen en reden toen door naar de Bourgoyen, want daar lag een nieuwe aan de ingang. Uiteraard gingen we toen ook even de Bourgoyen zelf binnen, want Merel kon zich niet herinneren dat ze er ooit geweest was. Uiteraard wel, maar ik vermoed dat de laatste keer nog in de buggy was ^^

In ieder geval hebben we het toertje van de dijken gedaan terwijl ze taterde, huppelde, blaadjes, takjes en ander herfstgerief verzamelde, en ik weet niet wie van ons er het meest van heeft genoten.

Thuis was er het schikken van de oogst en warme melk met honing.

En een klein beetje koppijn van de wind, dat ook, maar dat hoort er nu eenmaal bij.

En ik belde ook nog even naar ons ma. Ha ja, na zo’n heerlijke winderige wandeling kon ik toch niet anders?

Hey ma, ik ben net gaan uitwaaien met Merel in de Bourgoyen! Ge zoudt het zalig gevonden hebben, we hebben dan ook uitgebreid over u gekletst, mijn dochter en ik. We waren het erover eens dat ge waarschijnlijk uw auto zoudt gepakt hebben om mee te komen wandelen. Of eerder nog: ge zoudt ons gesommeerd hebben om naar Zomergem te rijden en daar ergens op Stoktevijver of aan ’t Sas met u te gaan wandelen en weg te waaien.
Weete, ma, ’t was een ma-dagje vandaag. Met heerlijk veel wind en nostalgie. Ik mis u.
Salu, en de groeten ginder hé!
Geplaatst op

Presentatie

Bij het lezen verwacht u hier wellicht iets heel plechtigs of officieels. Wel…

Plots stond Kobe hier deze avond beneden met zijn computer, sloot hij die aan op ons televisiescherm, en kregen we een onverwachte presentatie.

En de kleine lettertjes? Een alsjeblief met twee smekende handjes.

Hij wist het verdomd goed uit te leggen en te onderbouwen. En hij had er duidelijk zo veel werk in gestoken dat Bart en ik niet anders konden dan toegeven, toch?

We hebben hier nu dus een nieuw momentje met de zonen, terwijl die meestal gewoon boven zitten ’s avonds. Ik lig niet wakker van de quiz, maar ik vind het wel gezellig, ja.

En ook: ik heb geschifte kinderen…

Geplaatst op

Lectuur: “The Chronicles of Narnia” van C.S. Lewis

Jawel, ook de Chronicles of Narnia staan in hun geheel op de apocriefe BBC-lectuurlijst die ik aan het afgaan ben. Het eerste boek, The Lion, the Witch and the Wardrobe staat er zelfs nog apart in ook.

Ik heb de drie films gezien die uitgekomen zijn een tijd geleden, ik wist dus wat ik kon verwachten: jeugdavonturenboeken. Die verwachting is dan ook compleet ingelost: het zijn inderdaad jeugdboeken, maar echt wel goed geschreven, in een vrij eenvoudige taal, maar vooral met heel veel vaart. Er zijn geen onnodige beschrijvingen, en het gaat gigantisch vooruit. Ik bedoel maar: de eerste film duurt bijna twee en een half uur, maar het boek is amper 200 pagina’s. Dat maakt het als jeugdboek bijzonder verteerbaar. En de christelijke inslag, die was me al duidelijk van in de films. Of hoe noem je het anders wanneer de grote verlosser, de sturende kracht, zichzelf opoffert om de anderen te redden en dan uiteindelijk weer levend wordt? Niet dat Lewis die erin hamert: het zit vrij subtiel verweven in de boeken zelf, iemand die het christendom niet kent, zal wellicht niet eens de link leggen. Er zit een moraliserende ondertoon in, maar die stoort niet echt.

Ik moet wel toegeven: het eerste boek is het beste, en dan worden ze langzamerhand iets minder. Zoals zoveel schrijvers zoekt Lewis het dan plots in andere oorden: zijn laatste boek, bijvoorbeeld, speelt zich nauwelijks nog in Narnia af, maar wel in een ander land naar Oosters voorbeeld, met een barbaarse religie, en ze worden spottend Darkies genoemd omdat ze, jawel, een donkerder huidskleur hebben. Het racisme en de moslimhaat loeren hier nogal duidelijk om de hoek, en dat vond ik iet of wat moeilijker te verteren. Maar het loopt nog steeds als een trein, en het is misschien wel meer a sign of the times dat ik dat erin lees.

Maar bon, ik snap wel waarom de reeks als klassieker beschouwd wordt: ze zijn als avonturenverhalen écht wel goed. Een aanrader dus voor kinderen die al vlot lezen. En voor volwassenen die van ongecompliceerde fantasy houden.

Geplaatst op

Een poging tot geocachen

Gisteren had Kobe maar een half uurtje fagotles: er was geen orkestrepetitie door ziekte van de leraar. Op zich is dat dus eigenlijk niet de moeite om naar huis te rijden en terug: we zouden amper tien minuten thuis zijn. Maar vlakbij de muziekschool ligt een van mijn caches die moest vervangen worden, en dus reed Merel met me mee en maakten we er een wandelingetje van. Met overigens prachtige paddenstoeltjes in een boom.

Omdat ik nog in geen twee maanden een geocache had gezocht en er nog eentje zat in Sleidinge, reden we ook tot daar. De cache zelf vonden we snel, maar het kokertje in handen krijgen? Dat was een ander paar mouwen. De beschrijving sprak van een magneet aan een touw van anderhalve meter, maar ik dacht er met mijn magneetstok van een meter wel bij te kunnen. Niet dus, en magneetstok de koker in. Hmpf. We gaan nog eens terug mogen komen om hem op te vissen met, jawel, een magneet aan een touw.

Maar bon, we hebben genoten van het momentje buiten in het zalige weer.

En we hebben dat nog verlengd, want tegen zes uur ben ik met de mama van Julie en onze vier meisjes naar de dansles aan de Galveston gefietst. Ha ja, als het mooi weer is, waarom niet? Het is amper drie kilometer…

Geplaatst op

The Church

Dat het lang geleden was, zo nog eens op date night met mijn liefste. Hij had voor ons een coronaplekje gereserveerd in The Church, het pop-up restaurant in de prachtige kerk van het Monasterium in Gent. Ik kende de locatie nog van lang geleden, van een trouwfeest, maar was er sindsdien niet meer geweest.

Ze hebben de locatie in elk geval schitterend aangepakt, en ook meteen coronaproof, want de tafels zijn anderhalve meter breed. Niet meteen iets voor een intiem tête-à-tête, maar wel lekker veel plaats. Verder is er heel veel groen, zowel qua planten als qua belichting, maar met aandacht voor alle religieuze componenten.

En het eten? Goh… Zeker niet slecht, maar niks waar we echt wild van werden, zeker niet voor die prijs. Mooi gepresenteerd, maar niet echt verrassend. Wat ik wel fijn vond, waren de verschillende soorten groenten in aparte kommetjes.

Maar bon, het belangrijkste was dat we een fijne avond hadden én om half tien al gewoon weer thuis waren ^^