Geplaatst op

Vakantiekaartje

Ik ben een mega prutser, dat weet iedereen die me wat kent. Ik kan ook uren prutsen aan dingen waar ik misschien beter iemand anders voor vraag, of waarvoor ik beter eens een instructiefilmpje of zo zou bekijken op Youtube.

Zo ben ik ook degene die op school de vakantiekaartjes voor website en smartschool en zo maak, ook al ben ik aan geen kanten een designer. En eigenlijk was ik behoorlijk trots op mezelf met het resultaat deze keer, dank zij LightRoom en Indesign. En een paar uur gepruts dus.

Ik zet hier even de tussenstappen en het eindresultaat. De basisfoto was vrij plat en flets, eigenlijk, maar wel met krokusjes en ons schoolgebouw.

Ik heb daar dan een warmere kleur op gezet:

Toen mocht daar een iets zwartere rand rond zodat er iets meer diepte kwam:

En toen wilde ik de krokussen net iets meer laten uitkomen en ons gebouw iets meer naar de achtergrond:

En dan richting Indesign om er de juiste teksten en zo op te plakken:

Kan het beter? Ja duh! Maar ik ben wel content met mijn resultaat als absolute nitwit en prutser, zeker als je terugscrollt naar de originele foto.

’t Is een bezigheid, zeker?

Geplaatst op

Geocachen in Lochristi (deel 4)

Opnieuw een redelijk frisse maar wel meer dan behoorlijk zonnige zondag, en dus werd ons pa opnieuw meegesleept richting Lochristi om er verder te cachen.

We namen het veer omdat Meulestee Brug nog altijd afgesloten is, en dat is eigenlijk steevast een mooi begin van de tocht, toch?

En toen was er, zoals elke zondag, taart met koffie en werd het nog extra aangenaam.

Toen ik ons pa naar huis bracht, was dat net zoals vorige week net rond zonsondergang. Ik repte me nog en kon nog net de ondergaande zon vastleggen, maar ik ga valsspelen en die foto voor morgen als foto van de dag houden.

Geplaatst op

Koordagje

Normaal gezien doen we dat eigenlijk niet, zo’n koordag. Maar aangezien we over drie weken twee concerten hebben en eigenlijk door corona de laatste tijd niet veel kunnen repeteren hebben, was het wel keihard nodig.

Om half tien stonden we met zijn allen hier in de Zulle in Wondelgem waar onze concerten ook zullen doorgaan. Niet iedereen was er, maar toch bijna.

We hebben gezongen tot half ̩̩n met een kwartiertje pauze, en dan van half twee tot half vijf met nog een half uur pauze. Het deed deugd, maar de rug vond het niet zo fijn. Ik heb dan op een bepaald moment gewoon een matje uit de auto gehaald en heb al liggend verder geluisterd Рhet gaat om de afwerking, de details nu Рen gezongen. Een beetje vreemd, maar bon.

En onze dirigent, die meende het keihard! Maar hij werd wel een beetje moe…

En we hebben een cateraar in onze rangen, de vrouw van een van de zangers. Ze had voor soep gezorgd, en Orloffgebraad met gesauteerde wortels en puree. Alleen… koos de oven blijkbaar net vandaag uit om het op te geven. Gisteren werkte hij nog, zo werd ons verzekerd. Mja, daar waren we vet mee, als we ons Orloffsgebraad wilden warm krijgen.

En toen viel me iets te binnen: Wolf was aan de overkant, in de kantine van de KAA Gent Ladies, aan het werken, en daar hebben ze ook een oven. Ik even gaan vragen, en jawel, we konden die gebruiken. Om twaalf uur staken dus drie jonge gasten met elk een ovenschotel in handen de parking over, drie kwartier later kwamen diezelfde gasten met stevige ovenwanten terug met dampende schotels. Oef! Middagmaal gered!

Al een chance dat ik hier volk ken…

Geplaatst op

Girls’ Day, de krokuseditie

Merel heeft ervoor gekozen om, net zoals Kobe, haar communie niet te doen, maar voor een lentefeest te gaan. Ik vind dat een moedige beslissing, als je weet dat al haar vriendinnen wel hun communie doen. Maar we hebben het besproken en zij moet doen waar zij zich goed bij voelt. Het is niet alsof Bart en ik nog gelovig zijn…

Maar ook voor een lentefeest moet je kleren hebben, natuurlijk. Merel en ik trokken dus met de fiets de stad in. Merel sputterde wel wat tegen voor dat fietsen: het is niet dat ze niet genoeg kan fietsen, ze is bang van het soms drukke verkeer en de tramsporen. Gelukkig is een groot deel van onze route verkeersvrij of op zijn minst verkeersarm.

Enfin, we parkeerden de fietsen op de Korenmarkt, waaiden de C&A binnen en vonden daar twee fijne T-shirts, en een broek die ze eigenlijk wel wijs vond, maar de bijhorende T-shirt vond ze heel wat minder. Geen nood, de middag was nog lang. We hopten ernaast binnen bij de Hema en installeerden ons in de stralende lentezon op het terras daarboven met ons middageten. Ze genoot, en ik ook.

En toen ging het van winkel in, winkel uit. Het was overal pokkedruk en eigenlijk doen we dat geen van beide graag. Hmm. Tegen goed drie uur waren we het eigenlijk allebei kotsebeu, deden onze voeten, respectievelijk de rug zeer en was het meer dan welletjes. Maar helaas, geen kleren. We keerden nog eens op onze stappen terug, de C&A binnen, en besloten alsnog dat setje met die wijze broek te kopen: vindt ze iets beter, prima, en dan heeft ze in elk geval een mooie broek. Nu moeten we er enkel nog het gepaste shirt bij vinden. Soit, we zijn al zo ver…

Afsluiten deden we natuurlijk met een ijsje, of wat dacht u!

Om vier uur lag ik in mijn zetel en was Merel combinaties aan het uitproberen.

Geef toe… Het mag er zijn! Nu nog de T-shirt, schoenen, zaal, foto’s, uitnodigingen… Enfin, alles eigenlijk nog. Tsja…

 

Geplaatst op

Dagje Doornik

Het ging de beste dag van de week worden, zeiden ze, het werd de meest grijze en grauwe, met heel af en toe een paar druppels.

Véronique en ik lieten het niet aan ons hart komen: ik pikte haar op rond kwart over elf – ik passeer létterlijk aan haar deur, en ze ging zelf rijden, of wa? – en een half uur later stonden we in een grijs, maar wel mooi Doornik. Ik kende het nog van de rugbymatchen, maar nu hebben we de meest bizarre plekjes bezocht en de raarste straatjes doorwandeld. Zoals Véro zegt: ze moet een stad eigenlijk drie keer bezoeken: een keer met haar gezin, een keer met haar ma en een keer met mij, en het is elke keer compleet anders. Geocachen doet je natuurlijk wel plekjes ontdekken…

Tegen zes uur ’s avonds zijn we afgeklokt op 7 fysieke caches en maar liefst 23 labcaches, voor een totaal van 30 caches, jawel. We hebben ook besloten dat we nog eens terugkomen met de fietsen als het beter weer is: dan kunnen we nog meer zien en de caches in de buitenwijken doen.

En het moet natuurlijk lukken: het café waar we op goed geluk binnenwaaiden om een koffie te drinken, bleek een spelletjescafé te zijn. Ik voelde me meteen thuis!

Véronique stuurde me ook een hele reeks foto’s door, en ik mag er hier ook enkele van publiceren. Geniet maar mee!

Geplaatst op

Dagje cachen in Mechelen

Prachtig weer, vakantie, en ik had eigenlijk echt wel zin om te gaan geocachen. Ik smeet dan ook de volgende oproep op mijn Facebook: “Iemand zin om deze namiddag in het zalige weer te gaan geocachen? Ik wil me gerust verplaatsen tot bij jou ^^”

Prompt kreeg ik een antwoord van een larpvriendin in Mechelen, met wie ik vroeger al eens van plan was om te gaan cachen, maar toen was het er nooit van gekomen. Om half drie pikte ik haar op in Muizen, iets later stond ik in een Vlaamse stad waar ik – eerlijk waar -  nog nooit geweest was. Koud, maar stralende zon en blauwe lucht, en dus echt fotogeniek. We liepen rond, ontdekten allerlei standbeelden die ook Annelies niet kende, liepen kriskras door allerhande straatjes, hadden er uiteindelijk 16.000 stappen op zitten en logden maar liefst 26 labcaches, 1 bonus en 1 virtuele cache. En ik had vooral een bijzonder aangename namiddag in heel fijn gezelschap. Dankjewel, Annelies! Het vervolg is voor de paasvakantie!

Om half zes moest Annelies haar kleintje ophalen en heb ik nog wat op mijn eentje, voornamelijk per auto, wat verder gecacht.

Yup. Voor herhaling vatbaar, vonden we allebei.