Geplaatst op

Lectuur: “The Trouble with Peace (The Age of Madness #2)” van Joe Abercrombie

Na A Little Hatred, waarbij ik zei dat Abercrombie wellicht nog zijn pionnen in stelling aan het brengen was, wordt dat in dit boek ook volop bewaarheid. Het gaat namelijk fout. Het gaat grondig fout, eigenlijk voor alle personages, al lijkt dat eerst niet zo.

Er zijn een zevental personages die elk afwisselend hun eigen hoofdstukken krijgen en vaak zeer onverwachte beslissingen nemen. Maar daarnaast is Abercrombie ook simpelweg een meester in het vertellen. Soms zie je hem als het ware één lange camerabeweging  maken: hij begint bij een onopvallende passant, waarbij de camera dan overgaat naar een andere figurant die hem passeert, enzoverder. Op die manier bouwt hij de spanning op, geeft hij perfect de omstandigheden van een bepaalde gebeurtenis weer, en komt hij uiteindelijk terecht bij een van zijn hoofdpersonages.

We blijven in de geïndustrialiseerde, vervuilde wereld, maar de gewone arbeiders komen in opstand, met alle gevolgen van dien: wissels van machtsposities, onbezorgde personages die nu een pak verantwoordelijkheden in de maag gesplitst krijgen, verwachtingen die bij inlossing absoluut niet blijken te zijn wat verhoopt werd…
Er wordt ook stevig en bloederig gevochten, Abercrombie schuwt een litertje bloed meer of minder niet en blijft voortdurend zeer realistisch.

Eigenlijk kan je zijn schrijfstijl gewoon filmisch noemen: ik zie het altijd perfect voor me, in Technicolor met alle gore details… En toch zijn zijn personages meer dan voldoende uitgewerkt om overeind te blijven in deze grauwe wereld. Plotgewijs wil ik niks prijsgeven en dan is een bespreking moeilijk, maar toch…

Valt het op dat ik fan blijft?

 

Geplaatst op

Pasen

Ook al had Kobe de paaseieren al gevonden en al een wit ei gechapt, toch heb ik vandaag voor het eerst in bijzonder lang nog eens paaseieren verstopt in de tuin. Merel moest echt lachen, maar Kobe ging helemaal voor de competitie en gunde zijn zusje geen enkel extra ei. Samen gingen ze bijzonder ijverig op zoek. Jammer dat Wolf niet thuis was…

Geplaatst op

Stommiteiten van Rombaut: aflevering 1

Ik ben een nieuwe reeks begonnen op Facebook: Stommiteiten van Rombaut. Het leven is al ernstig genoeg, de meeste mensen nemen zichzelf veel te serieus, en er mag al eens gelachen geworden. En op sociale media schildert iedereen zichzelf vooral zo positief mogelijk af, terwijl de realiteit soms net dat beetje anders is…

* Stommiteiten van Rombaut #1
Boek u een fancy restaurant. Zet dat als verrassing in uw beider agenda onder ‘Date Night’. Vergeet dan compleet in welk restaurant ge geboekt hebt…
Ik hoop maar dat die vandaag of morgen nog een mailtje sturen.
EDIT: bevestigingsmail gekregen! Yes!

* Stommiteiten van Rombaut #2
Heb een sportdag op 1 april in de sneeuw. Kleed u goed aan, met dikke sjaal en alles. Grabbel in het halfdonker nog snel uw combats mee uit de garage. Doe die combats aan op de parking van ’t school. Stel vast dat die ene toch wel een pak strakker zit dan die andere. Bekijk uw combats eens goed.
Stel vast dat ge dus twee verschillende schoenen aan hebt.
Tsja. Het zal wellicht niemand opgevallen zijn…

* Stommiteiten van Rombaut #3
Rij per uitzondering eens met de auto van uw man. Zorg dat ge ook de sleutels van uw eigen auto bij hebt, want daar hangen ook uw schoolsleutels aan. Stap thuis uit de auto en pak uit gewoonte uw eigen sleutels mee. Laat de andere sleutels verstrooid in de auto liggen.
Probeer later terug in te stappen en zie de sleutels liggen. Stel vast dat de passagiersdeur niet opengaat. Panikeer. Bel naar uwe man die de auto van op afstand kan openen.
Realiseer dan dat de auto sowieso door de nabijheid van de sleutels moet opengaan. Probeer de deur aan de chauffeurskant. Stap vlot in. Excuseer u bij uw man die ge in zijn vergadering hebt gestoord.
Zucht eens diep.

* Stommiteiten van Rombaut #4
Verzet uw wekelijkse afspraak bij de kinesist van kwart voor twee naar half elf. Vergeet die afspraak compleet. Krijg géén telefoon van de kine waar ge blijft.
Bel in de namiddag, wanneer uw euro gevallen is, naar de kine om u te verontschuldigen. Merk op dat die kine compleet uit de lucht valt. Stel vast dat er iemand anders – die blijkbaar ook gewoon verkeerd was – op uw uur bij de kine stond en dan maar behandeld werd.

* Stommiteiten van Rombaut #5.
Allez ja, misschien eerder de wet van Murphy, maar bon.
Heb voor de eerste keer in tijden weer eens volk over de vloer dat ook nog blijft slapen, op dinsdagavond. Plan werkmannen die een rolluik komen vervangen, in op maandag, en de kuisvrouw op dinsdag. Wees in uw nopjes met uw planning.
Stel dan vast dat de kat een blaasontsteking heeft en overal plasjes achterlaat, dat de werkmannen zonder verwittigen op dinsdag komen in plaats van maandag, dat die mannen overal moddersporen hebben achtergelaten en dat uw kuisvrouw een bronchitis heeft en dus niet komt.

Zucht eens diep.
Pak een dweil.

Geplaatst op

Geocachen op de fiets in Maarkedal

Geen vakantie zonder minstens één dagje geocachen met Véronique, toch?

Deze keer spraken we af om een kapelletjesroute te doen in Maarkedal, vlakbij Ronse dus, en de thuisbasis van mijn liefste. De jongens laadden mijn fiets op de drager en ik reed, eigenlijk al op het laatste, naar Ronse om er Véro met fiets op te pikken.

Iets later stonden we aan ons eerste kapelletje voor een zeer fijne route langs 18 caches, enkele kapelletjes en een joekel van een huis dat prachtig in het glooiende landschap opging.

We aten koekjes, dronken thee, kletsten en fietsten. En zochten ongelofelijk lang op enkele caches die we toch niet vonden. En keerden zelfs terug om na een hint nog verder te zoeken, maar helaas.

Het was na achten tegen dat ik thuis was, maar wat een heerlijke, rustige, stille, ontspannen dag!

Geplaatst op

Nieuw Gent

Vandaag moest ik bij Kim in de Kikvorslaan zijn, een zijstraat van de Depintelaan in Nieuw Gent. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om eerst nog in het Leebeekpark een bonuscache op te pikken, eentje die daar al opgelost lag sinds 2018, zo bleek.

Vervolgens reed ik naar Kim, maar in het passeren spotte ik een aantal prachtige graffiti die ik uiteraard niet niét kon fotograferen.

En na de tiramisu en het passen van de Aetherkledij was er natuurlijk ook nog het mega schattige beeldje dat aan Kims voordeur staat.

In het naar huis rijden wilde ik nog een cache oppikken en verzeilde ik zowaar in een heel knap park – parkje zou het oneer aandoen – waarvan ik het bestaan ook niet wist. Nota bene aan de afrit van de R4 aan het UZGent, en dus ook vlak bij Barts kantoor. De moeite waard, dat Vossenpark.

Enfin, al bij al een zalige zaterdagnamiddag in de vakantie. En dan moest de Vampiresessie ’s avonds nog komen!

Geplaatst op

Fijn bezoek

Je weet dat het bezoek fijn was, als je er zelfs geen moment aan gedacht hebt om een foto te nemen.

Een paar weken geleden contacteerde Lorre me: of hij en Koen niet mochten blijven slapen bij ons. Niet dat hij de gewoonte heeft om zichzelf uit te nodigen, ik had hem al vaker gezegd dat als ze in Gent moesten zijn, ze hier mochten komen slapen.
Deze morgen moesten ze om 09.00 uur in de Voskenslaan zijn voor een zeer belangrijk gesprek en aangezien ze bij Boom wonen en dat dat toch een uurtje rijden is zonder file, leek dat niet ideaal.

Ze kwamen hier iets na achten toe met zowaar een gigantische kumquatplant! Lorre had me gevraagd waar hij me een plezier mee kon doen, en omdat ik wist dat het toch niet ging helpen als ik zei dat hij echt niks moest meebrengen, had ik gesproken van een klein plantje. Juist ja.

Er werd heerlijk gekletst, behoorlijk wat mede gedronken, en ik maakte zowaar nog kaneelbroodjes voor bij het ontbijt. Lorre kroop wat vroeger in bed, ik bleef nog kletsen met Koen tot middernacht en toen was het ook voor ons welletjes.

Deze ochtend zaten we om half acht aan het ontbijt en om half negen stipt waren ze de deur uit. En ik, ik had een zalige avond en ochtend met een van mijn meest favoriete koppels.

Oh, enne… ik heb een kumquat!

Geplaatst op

McDonalds en zo

Deze voormiddag moest ik nog maar eens introductielesjes geven aan twee klassen van onze lagere school. Ik doe dat niet graag, maar het is wel levensnoodzakelijk voor mijn vak. En dit jaar mocht ik hen ook een volledig lesuur bezighouden in plaats van 35 minuten. Dat scheelt een pak, geloof me.

Het was ook de eerste keer dat ze feedback moesten invullen, en de algemene commentaar was eigenlijk een beetje: “Ik wist niet dat Latijn eigenlijk niet zo moeilijk is, alleen veel werken.” Goeie punten voor mij, dus ^^

Het zorgde er wel voor dat ik pas om twintig over twaalf thuis was, een beetje laat om te beginnen koken. Het waren ook enkel Merel en ik die thuis waren – Wolf in Italië, Kobe in Engeland – en ik had haar McDonalds beloofd. Het is dus onvoorstelbaar hoe hard dat kind kan stralen he…

Ze heeft trouwens een van mijn vestjes ontdekt: een goudkleurig bolerootje dat ik eigenlijk zelf nooit draag, maar ooit gekocht had voor het koor Furiant, toen ze wilden dat iedereen zwart droeg met een gouden toets. Het is een kringwinkelvondst en bleef in mijn kast hangen. Tot nu dus: ze ziet er ook fantastisch mee, goud is duidelijk haar kleur.

Ze wordt groot, die dochter van me.

Geplaatst op

Jaarring!

Afgelopen weekend heb ik met mijn koor Cantandum twee concerten gezongen: Jaarring om seizoenen.

Dat concert was oorspronkelijk gepland voor juni 2020 en daarna een paar keer uitgesteld. Deze keer is het gelukkig wél kunnen doorgaan, op zaterdagavond en zondagavond. Het was een uitdagend programma met heel uiteenlopende stijlen, maar ik heb me eigenlijk fantastisch geamuseerd. Het is zalig om te zien hoe je beetje bij beetje als groep beter wordt, hoe alles begint te klinken, hoe stukken die je in het begin maar niks vond, uiteindelijk ongelofelijk mooi worden.

Ik heb er zelf echt van genoten, en ik had de indruk dat dat ook gold voor ons publiek.

BTW, we zingen het nog eens op 30 april in de kerk in De Pinte, als benefiet voor Oekraïne. Allen daarheen!

Geplaatst op

Vette Veemarkt

Zoals altijd ging ik ook vandaag ons pa ophalen in Zomergem. Hij had me gewaarschuwd: het is Vette Veemarkt, ge kunt niet parkeren.
En toen stond ik in zijn straat en zag ik de melkkoeien al lopen op ’t dorp, en zijn we nog even tot ginder gewandeld.
Op het ene plein stonden de melkkoeien met hun overvolle uiers klaar voor keuring, op de markt stonden de prijsbeesten onder de dikbillen. Jeroen stond er, zoals altijd, met een soortement tombola: je moet het gewicht van twee varkens raden en wie er het dichtst bij zit, wint een half varken, of zoiets.

Naar de tractors, de schapen en kleine huisdieren zijn we niet meer gaan kijken, daarvoor was het te koud en te veel wind. Maar het is echt nog een andere wereld: zo is er een wedstrijd “om ter langst aan de pijpen van een boerenoveral blijven hangen” en dergelijke.

Het gaf me een enorm gevoel van nostalgie, maar tegelijk ben ik blij dat ik er weg ben, uit dat dorp. Ik ben duidelijk meer een stadsmens, zoveel is duidelijk.