Geplaatst op

Plantjes

Gisteren was ik met Merel langs de Aveve gepasseerd om mijn standaard surfinia’s op te halen en vandaag moesten die natuurlijk uitgeplant worden. Ik had meteen ook een paar slaplantjes meegegrist voor in Barts groentenbak: ik ben benieuwd of dat zal lukken, eigenlijk.

Omdat ik niet mag sleuren, hielp Merel me met potgrond en uitplanten en zo.

Meteen moest ik aan Rutger Kopland denken, hoe kan het ook anders:

Jonge sla

Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen, kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.

Maar jonge sla in september,
net geplant, slap nog,
in vochtige bedjes, nee.

Trouwens, blijkbaar is krulpeterselie behoorlijk winterhard: het heeft deze winter niet echt gevroren en die is blijven staan en is nu wildenthousiast. Mocht iemand dus krulpeterselie willen: laat maar horen.

Geplaatst op

Etentje in Yalo

We hadden afgesproken met Gwen en Erik om samen iets te gaan eten, en Bart had gekozen voor Yalo, in de Gentse binnenstad, aan de Brabantdam. Een echte hipsterlocatie, had hij ons gewaarschuwd, en dat was niet gelogen.

Het was er knap om zitten, het was een experimentele kaart en vooral: er was blijkbaar een DJ want de muziek stond pokkeluid…

Maar het werd een gezellige, aangename avond met lekker eten en fijn gezelschap. Af en toe willen Gwen en ik onze echtgenoten er nog even bij, jawel. Ook al trekken ze de meest gekke bekken… 50, iemand?

Geplaatst op

Breiclub

In 2016 had ik samen met een collega een breiclub opgezet op school. Zij was daarbij de veel ervarener en deskundiger breister, maar ik maakte het – hopelijk – goed in enthousiasme.

In de daaropvolgende jaren kwamen onze roosters niet overeen: we hadden geen gemeenschappelijke middag zonder toezicht… En toen was er natuurlijk corona en konden gemengde groepen al helemaal niet meer.

Pas na pasen kreeg ik opnieuw groen licht om met de breiclub te herbeginnen. De collega was intussen in ouderschapsverlof en ging sowieso dit schooljaar niet meer meedoen.

Maar ik zag het dus zitten en kreeg eerst twee vijfdes over de vloer, en een paar weken later een nest eerstejaars. Veel productiefs hebben we eigenlijk nog niet gedaan, maar het was ook nogal vreemd dit jaar: ik moest altijd wel nog iets anders doen tijdens de middag, of de kopieermachine deed lastig, of de directie had me nodig…

Maar er is een breiclub en ik ben vastbesloten om dat ook volgend jaar opnieuw te doen ^^

Geplaatst op

tToneel: “Dag winkel”

Vorige zaterdag was er, eindelijk, toch weer tToneel van het KAM. Vorig jaar ging het niet door, dit jaar was het gepland, zoals altijd, voor na de kerstvakantie, maar ook dat kon nog helemaal niet. Ze hebben toen een serieuze gok genomen en het gepland de week na de paasvakantie, en jawel!

Iets minder leerlingen dan anders Рze moesten nu ook een hele week paasvakantie vrij zijn, wat niet voor iedereen lukte Рmaar nog steeds een puike prestatie. Het is echt niet zomaar een klungelig schooltoneel, het is echt elke keer opnieuw meer dan behoorlijk ̩n met een inhoud.

Hier ga ik het niet opnieuw bespreken, het staat op de schoolwebsite

Ik ben vooral eigenlijk zeer blij dat Merel en Lieze vastbesloten zijn om volgend jaar ook mee te doen. Ik kijk ernaar uit!

Geplaatst op

Lectuur: “The Wisdom of Crowds (The Age of Madness #3)” van Joe Abercrombie

Na deel een en deel twee volgde uiteraard ook fluks deel drie. Het is eigenlijk best moeilijk om iets te schrijven over een boek, wanneer je echt niks wil vrijgeven over de plot dat de pret kan bederven. Zeker in een derde deel zeg je bijna automatisch dingen die spoilers kunnen zijn voor deel 1 en 2.

Ik ga toch een poging doen, want ook dit boek van Abercrombie is ongelofelijk goed. Waar deel één vrolijk optimistisch begon en in deel twee zowat alles gewoon fout liep wat ook maar fout kon lopen, komt een aantal dingen in deel drie toch wel weer goed. Maar Abercrombie zou Abercrombie niet zijn, mocht hij ook hier niet een aantal favoriete personages de dood injagen.

Het blijft mooi om zien hoe hij zijn personages laat evolueren, hoe ze altijd allemaal een positieve kant hebben, ook al zijn ze eigenlijk de slechteriken, en hoe ook de good guys een behoorlijk duister kantje hebben. Er zijn trauma’s, evoluties, misdaden en berouw… En intussen loopt ook de plot vaak een totaal onverwachte kant op.

Een happy end? Goh… ’t Is te zien hoe je dat bekijkt, veronderstel ik. In zekere zin wel, als in: het kan allemaal nog goed komen. Maar het realisme – ook al zitten we in een fantasiewereld – van Abercrombie laat niet toe dat het de Jane Austen toer opgaat. Ja, het probleem is in die zin opgelost dat er weer mogelijkheid is tot optimisme. En dus ja, een happy end.

Geplaatst op

Geocachen op de Westerbegraafplaats

Een stralende zondag, en ons pa was er niet, dus nam ik de fiets richting Westerbegraafplaats. Iedereen stoeft hier in Gent altijd over het Campo Santo, maar eigenlijk is deze veel mooier: het is een echt park met veel oude, statueske graven, waarvan een deel ook beschermd is, en terecht.

Ik moest eigenlijk gewoon vijf vragen oplossen en fietste rond, maar ik ben echt veel vaker gestopt dan nodig, gewoon omdat het zo mooi was. Ik geef u hier een paar van de foto’s mee, dan weet je wat je eens moet doen als je op een mooie dag in Gent wat tijd over hebt.

Ik kwam in elk geval helemaal ontspannen thuis ^^

Geplaatst op

Een geocacheke of twee in het Landegemse

Op Pasen had ik ons pa naar huis gebracht en was ik daarna zelf nog gaan geocachen. Ik wilde niet met hem gaan omdat hij duizelig liep en de hele week zelf nog niet was gaan wandelen. Dan heb ik ook geen zin om aan een tempo van een halve kilometer per uur rond te lopen met hem…

Ik was naar Landegem gereden en had er een paar cachekes gezocht, onder andere aan een mooie kapel die vooral goed onderhouden werd. Ik heb er zelfs een kaars gebrand voor ons pa: niet dat ik daar zelf in geloof, maar hij wel, en ik vond het een mooi gebaar…

Ik reed verder, pikte nog twee andere caches op en probeerde toen een ingang te vinden naar een bepaalde cache in de Vallei van de Oude Kale. Het heeft even geduurd en ik passeerde een knap beeld, vooraleer ik de juiste landweg tegenkwam.

Een goeie 600 meter verder kwam ik aan het cacheplekje, waar net een paar meter verder enkele vogelaars stonden te praten. Ik heb even gewacht, maar ben dan toch maar beginnen zoeken. Het koppel vogelaars vervolgde zijn weg, de ander kwam me vragen of ik iets kwijt was. Blijkbaar kende hij het fenomeen geocachen wel, maar had hij het zelf nog nooit gedaan. Samen vonden we het kleinood dat een soort cryptex bleek te zijn. Ik heb nog even staan puzzelen, ja, tot ik het logrolletje in handen had.

En toen kon ik, bij het zachte avondlicht, me terug richting auto begeven en ondertussen vergapen aan de talloze luchtballonnen die zich scherp aftekenden tegen de blauwe lucht. Een fijne paasavond, zowaar.