
Bedrijfsfeest bij Netlash-bSeen – nog net onder die naam.

Acta Diurna de muliere ludenti

Bedrijfsfeest bij Netlash-bSeen – nog net onder die naam.
Mja, ik weet niet of u de wedstrijd al kende, maar sinds een paar jaar organiseert De Gentenaar/Het Nieuwsblad de wedstrijd De Strafste Gentenaar.
Binnen zeven categoriëen mag iedereen nominaties doen. Uit de ellenlange lijst die dan ontstaat (meer dan 800 namen, naar verluidt), maakt de redactie per categorie een shortlist, die dan naar de jury gaat. Zij nomineren daaruit drie mensen per categorie, en daarover kan het publiek dan stemmen. Uit de uiteindelijke zeven winnaars kiest diezelfde jury dan een grote winnaar, ofte de echte Strafste Gentenaar van 2012.
Mijn man Bart De Waele van het internetbedrijf Netlash-bSeen was een van die genomineerden, tot onze grote verbazing. Vooral als je de lijst van alle andere kandidaten zag, stond hij ertussen als kleine garnaal. Echt wel. Kijk zelf maar:
Categorie Academisch
Phillip Blondeel
Carl Devos
Marleen TemmermanCategorie BedrijfslevenFrank Van MassenhoveBart De WaeleDaan Schalck
Categorie MuziekSoulwax /Dewaele BrothersLady LinnDirk Brossé
Categorie CultuurNic BalthazarJohan HeldenberghSerge Platel
Categorie PolitiekAndre DenysKarin TemmermanMathias De Clercq
Categorie SportEvi Van AckerJean-Pierre BauwensEline Berings
Categorie Media & EntertainmentFreek BraeckmanLisbeth ImboTomas De Soete

Pierke kondigde de kandidaten aan, Katja interviewde ze een voor een heel kort, en daarna reikte het jurylid van de desbetreffende categorie de prijs uit.

Paul Van Cauwenberghe (academische wereld) mocht de prijs overhandigen aan Marleen Temmerman, Sas van Rouveroij (politiek) aan Andre Denys. Daan Schalk kreeg zijn prijs uit handen van Peter Leyman (bedrijfsleven), en Evi Van Acker kreeg de hare van Ivan De Witte (sport).

Jan Hoet (cultuur) gaf zijn straffe peper aan Johan Heldenbergh, Katja Retsin (media & entertainment) mocht Freek Braeckman drie welverdiende kussen geven. Zaki (muziek) tenslotte overhandigde zijn exemplaar van de peper aan de zus van Lady Linn, want geen van de drie muzikale genomineerden kon aanwezig zijn.


Uiteindelijk zaten er dus zeven mensen nogal zenuwachtig in hun zeteltje aan de zijkant van het podium, en pas dan mocht burgemeester Termont de uiteindelijke winnaar bekend maken. Freek Braeckman had het helemaal niet zien aankomen, en aan zijn verraste houding te zien geloofde ik dat wel: er zaten nu eenmaal nogal serieuze kleppers tussen. Hij grijnsde breeduit bij het in ontvangst nemen van de prachtige foto van de Graslei, en er kon zelfs een ietwat pikant rijmpje af in het plat Gents. Hij is dat dus wel degelijk machtig, zoals het een straffe Gentenaar betaamt.

Al bij al was het een aangename avond, niet in het minst door de uitgebreide receptie achteraf. Het is in elk geval een wedstrijd die wat meer weerklank verdient, en dan zeker niet omdat ik er (deze keer) persoonlijk bij betrokken was: het is gewoon een heel fijn initiatief. Of moet ik zeggen: wijs?

Merel wacht tot de microgolf met haar fles in ping zegt

En toen wilde Wolf een foto nemen van mijn ‘Engelse outfit’, omdat hij vond dat ik er zo mooi uitzag.
Sinds een paar jaar zijn er af en toe themadagen op school. De Journée de la Francophonie is al een tijdje een vaste waarde op school, met een Frans versierde eetzaal, een Frans menu, en een Franse film voor alle jaren.
Vandaag was het English Day op school. Twee jaar geleden kan ik me het niet eens herinneren, vorig jaar was ik in zwangerschapsverlof. Maar dit jaar werd het werkelijk goed opgevolgd: een groot deel van de leerlingen was ‘verkleed’: de jongens met hemd, das en blazer, de meisjes met kort plooirokje, witte bloes en das. Quite a sight to see.
Ik heb nu niet direct dat soort kleren, maar heb me gewoon aan de kleuren gehouden: een rood Tshirt, lange donkerblauwe jurk, witte sjaal en rode laarsjes.
Ik heb ook geprobeerd om in het Engels les tegen, maar dat viel niet altijd vol te houden: bij mijn zesdes ben ik er na een half uur mee gestopt, omdat ze duidelijk begonnen af te haken. Het is zo al niet echt een gemakkelijke leerstof, en het Engels maakte het blijkbaar nog een pak lastiger.
In de vijfdes ging het dan wel weer zeer vlot: ik ben er poëzie van Tibullus aan het lezen, en dat kon dan wel weer. Ik kreeg zelfs vragen, antwoorden en interacties in het Engels 🙂
Nice day indeed.

Onze kleine meid is serieus aan het veranderen de laatste tijd. Ze kan meer, ziet meer, verstaat meer, en wil vooral meer. En dan vooral meer zelf doen.
Ze loopt nu al een tijdje. Haar eerste stapjes had ze op haar verjaardag gezet, maar toen was de haast er een beetje af, en bleek het nog altijd makkelijker om te kruipen. Sinds een paar weken kruipt ze enkel nog als het om te spelen met haar broers is, verder stapt ze altijd en overal. Een goeie week geleden is ze ook begonnen met trappen kruipen. Ik weet niet waar ze het haalde, maar plots wou ze alleen de trap op om te gaan slapen. We laten haar maar betijen, want ze is zo ongelofelijk trots als ze bovenkomt. Dat mama of papa dan vlak achter haar aan lopen, dat deert haar niet.
Daarstraks heb ik wel goed moeten lachen met haar. De jongens zaten al in bed, maar Mies was duidelijk nog niet moe. Ik heb ze dan maar bij mij gezet, en beginnen was opvouwen. Daarop wou ze meehelpen, zodat ik ze op een stoel aan de tafel heb neergepoot, en af en toe een hemdje of een onderbroek in haar handjes heb gestoken. En ze deed dapper mee: telkens ik een kledingstuk schudde om het recht te krijgen, schudde ze mee, en dan begon ze zogezegd mee te vouwen. Af en toe moest ik eens wisselen.
Ze speelt geregeld in de schuif met bekers en borden. Gisteren had ik een groen bordje op haar plaats gezet, en toen nam ze het eraf, ging naar de schuif, koos zorgvuldig de bijhorende groene beker, en zette die toen allebei terug op haar stoel. En gij nu!
Opruimen doet ze ook als de beste, en heb ik haar niet hoeven leren. Ze kan geen papiertje zien liggen, of het moet weg. Als ze zelf weet waar iets moet liggen, zal ze dat dan ook op zijn plaats leggen. Afval moet in de vuilbak, maar mama (of papa) moet helpen, want ze kan nog niet alleen de kastdeur openen. Daarstraks kwam ze parmantig aanzetten met de vuile sokken van Kobe, en stond met een vragend gezichtje naast me. Ik heb haar dan maar de wasmand in de garage getoond, en fier als een gieter gooide ze de sokken erin. Ook stoelen moeten netjes op hun plaats geschoven zijn, ze kan er niet tegen als dat niet het geval is.
Ik herinner me dat Wolf dat ook deed, alleen is dat niet blijven duren, helaas. Hoe lang zou zij het volhouden?

Wolf is voor twee daagjes op kamp. Gisterenavond is hij vertrokken, morgenmiddag komt hij al terug.
Kobe en Merel genieten ervan. Pas op, ze missen hem, dat heb ik al gemerkt, maar het is duidelijk dat Wolf de regulator is hier in huis. Zeg gerust: baasmaker. Wolf bepaalt welke spelletjes er gespeeld worden, gaat Kobe helpen met een puzzel, of werkt het kamp af dat Kobe beginnen maken is met kussens en dekens.
Vandaag heb ik de twee kleintjes prachtig zien samenspelen. Kobe maakte een bedje, en Merel ging erin slapen. Ze joelden, deden onnozel, en lachten zich te pletter.

Maar deze avond vroeg Kobe wanneer Wolf terug naar huis kwam. Want ja, hij miste zijn grote broer.
Toch mooi he, als ze zo samenhangen?
