Tunesië, dag een

Wat eigenlijk dag twee had moeten zijn, maar bon.

Daar ben ik dus echt niet over te spreken. Zo’n vakantie, dat wordt geafficheerd als acht dagen/zeven nachten, en daar betaal je dan ook voor, maar in dit geval viel dat dik tegen. Het vertrekuur was immers verlaat, waardoor we in het holst van de nacht arriveerden. Meh.

Rond 20.00u zijn we gisteren vertrokken naar Zaventem, tegen 21.00u parkeerden we op een parking in Machelen, en een vijftal minuten later kwam een pendelbusje ons ophalen en zette ons voor de deur van de vertrekhal af. Eigenlijk best wel gemakkelijk, en nog doenbaar van prijs. We hadden uiteraard aan Barts broer, die tegen Brussel woont, kunnen vragen om onze auto bij hem te laten staan en ons te voeren naar de luchthaven, maar we hebben niet echt zes plaatsen in de auto, en hij ook niet.

Er werd een dik half uur aangeschoven aan de incheckbalie, terwijl de jongens rondcrossten op de quasi verlaten luchthaven (behalve onze rijen dan) en zich amuseerden met de Trunki. Wijs ding, die Trunki, blij dat ik er het geld aan gegeven heb: ze kunnen erop rijden, het voorttrekken, zich laten voeren, en het ding geldt als handbagage. Merel stond erbij en keek ernaar, en trippelde af en toe mee.

Tundag1.2

Aansluitend gingen we door paspoortcontrole, security, en wandelden we naar de gate. Er werd naar vliegtuigen gegaapt, iets gegeten, en toen waren warempel de twee uur om, konden we op het vliegtuig, en stegen we op tegen tien na elf. Jawel, ’s avonds. Geen van de kinderen had ook al maar een half oog dichtgedaan, het was veel te wijs om rond te kijken.

tundag1

Tundag1.1

Ik dacht: goh, die slapen wel op het vliegtuig. Nee hoor, zelfs Merel niet: rondkijken, geregeld haar kopje leggen, dat wel, maar niet slapen. En huilen toen ze bij de landing op papa’s schoot moest in plaats van de mijne, want ik voel me nooit bijzonder lekker als ik moet vliegen, helaas, en ik wilde het risico niet lopen het kind onder te kotsen.

Bon, iets voor één lokale tijd (iets voor twee in Belgische tijd) stonden we aan de grond en stapten we van het vliegtuig in een 26° en regen. Regen? Jawel, regen, een zeldzaamheid in Tunesië in de zomer, zeker in een land waar 45% van de oppervlakte woestijn is. En wij, wij landden in de regen. Terwijl het in België net een week zomer werd, regende het in Tunesië. (en ik heb net per ongeluk de iPhone foto’s die dat bewijzen, gewist. Stupid!)

Maar eigenlijk was ik veel te moe om me dat ook maar een bal aan te trekken: we stommelden een busje op voor de volle vijftig meter (I kid you not), kregen eigenlijk zeer snel onze bagage, lieten die op een grote gekoelde bus laden, en stapten op. Voor nog een kleine anderhalf uur rijden, joechei. Deze keer is Merel wél in slaap gevallen in Barts armen, terwijl Wolf tegen me aan sliep en ik zelf toch ook een tukje deed.

En toen kwamen we tegen drie uur (en jawel, het voelde nog steeds als vier uur) aan in de Club Med, waar ze ons vrolijk stonden te verwelkomen met croissants en schuimwijn, en een hoop volk stond te wachten. Mergh. Ik wilde slapen, ik wilde geen uitleg, en mijn kinderen ook niet. We stommelden dus maar achter de mensen die ons de weg toonden aan, en hoopten maar dat de bagage snel ging volgen. Dat duurde toch een  kwartiertje, want we waren ongeveer laatste in de rij, vermoed ik.

Bon, iedereen in pyama gehesen, en bedje binnen. Merels bed stond bij ons op de kamer, zodat we de zitkamer vrij hadden voor onszelf en de jongens. Ze gaf geen kik meer, de rest ook niet, en ik vermoed dat het geen twee minuten geduurd heeft vooraleer ik sliep. Bart lag toen al zachtjes te snurken naast me.

Oef.

Aardbeientaart

Aangezien er vandaag niet veel te beleven viel, behalve dan het maken van valiezen, geef ik je het recept van de aardbeientaart mee. Jawel, dat recept waar ik het al een paar keer over had, en waar menig persoon me naar gevraagd heeft.

Het is dan ook de moeite waard: bijzonder weinig calorieën, en bijzonder lekker. Ja, het zal wellicht nog lekkerder zijn als je er room en dergelijke in doet, maar dat is niet echt de bedoeling. Het zijn grote stukken, ideaal ook als ontbijt, en ik heb ze voor een vriendin zelfs al volledig suikervrij gemaakt omdat zij diabeet is. En ja, nog minder calorieën, en even lekker. Proberen dus!

Wat je nodig hebt:

aarbeientaart

* 2 eieren
* 2 eetlepels warm water (het steekt niet nauw)
* 60 gr suiker of het equivalent in zoetstof, wat mijn voorkeur wegdraagt
* snuifje zout
* 50 gr bloem
* 30 gr aardappelzetmeel
* 8 blaadjes witte gelatine
* 500 gr. magere yoghurt
* 600 gr aardbeien (nen gewone pot volstaat ook)
* 500 gr magere plattekaas
* citroenmelisse voor de afwerking

Hoe ga je te werk?

1. Splits de eieren. Klop het eigeel met water, suiker (of zoetstof) en zout tot een ruban (zo van dat schuimig wit). Klop daarna het eiwit stijf, en giet dat dan bovenop het eigeelmengsel. Zeef bloem en aardappelzetmeel eroverheen, en meng alles grondig door elkaar.

aarbeientaart2

2. Verdeel het deeg over een met bakpapier bekleed bakblik (een springvorm is ook wel verrekte handig, zo blijkt) en bak het in het midden van de oven op  180° graden (heteluchtoven, een gewone oven mag op 200°) tussen de tien en de vijftien minuten, tot het mooi bruin is. Laat afkoelen, en verbrand je vingers niet bij het uitnemen.

3. Laat de gelatine weken in koud water, knijp ze uit, warm ze op tot ze opgelost zijn (tip van de pro: als je met je vinger wil voelen of alles wel opgelost is, lek daarna dan die vinger NIET af, ik herhaal: NIET, want maat, dat is zooooo viezig!), en roer er dan 250 gr yoghurt grondig door tot je een gladde massa krijgt. Roer er dan de rest van de yoghurt en de plattekaas door, kiep er de fijngesneden aardbeien bij (let op, ge zijt daar een tijdje mee zoet, met die aardbeien te snijden), doe er naar uw goesting nog wat zoetstof bij, roer nog eens alles grondig door elkaar, en zet het een half uurtje in de ijskast.

aarbeientaart3

Als het zowat opgesteven is, doe dan het mengsel netjes boven op de bodem, en strijk mooi glad, want alle plooitjes en putjes blijven zichtbaar. Laat een uur of drie opstijven.

4. Snij de taart in acht stukken (het helpt als je je mes eerst in heet water doopt, dat snijdt nog makkelijker), versier met een paar stukjes van de overgebleven aardbeien en een takje citroenmelisse.

En voila! Taart waar je je niet schuldig over hoeft te voelen, en bijzonder lekker. Voor de Weight Watchers onder jullie: 3 propunten per stuk, en het zijn grote stukken.

Ik ben benieuwd of ze ook zou lukken met nectarines, want het aardbeienseizoen loopt op zijn eind. Als iemand het uitprobeert: laat eens weten? Of laat in de comments ook gewoon eens weten wat je ervan vond, als je ze hebt gemaakt!

Gandalf de Grijze

Ik heb het gevoel dat hij zich hier wel thuisvoelt, onze Gandalf. Hij ligt zowat overal te slapen waar het hem uitkomt, krijgt ’s morgens nog steeds een klein beetje kattenmelk, en krabt voortdurend al spelend mijn handen en armen open. Oh, en mijn billen, want hij wil altijd perse op mijn schoot liggen als ik aan mijn bureau zit. Hij kan er dan wel niet gewoon opspringen, en dus klimt hij langs mijn jeans naar boven. Pijnlijk als je nog in je slaapkleren zit, of een rokje aan hebt.

Intussen zijn er ook twee kattenluiken, en kan hij dus probleemloos binnen en buiten zoals het hem uitkomt. Niet dat hij lang buitenblijft, amper een paar minuten per keer, maar dat vind ik helemaal niet erg: zo went hij beetje bij beetje.

En hij heeft vooral ook zijn eigen plekje in de keuken, waar niemand hem lastigvalt, en waar hij dus geregeld ligt te slapen, vooral als de zon een beetje wil schijnen. Kijk maar.

gandalf

Ja, hij is gegroeid, en nee, het knuffeltje is niet in scene gezet. Daar loopt hij vaak mee rond in zijn bek. Dat, of iets anders, het maakt niet veel uit, als het maar zacht is.

Spikkeltje

Vandaag met de jongens naar het theater geweest, kwestie van toch nog een klein beetje het Gentsefeestengevoel te krijgen, ondanks het rotweer. Mijn ma kwam op Merel passen (dank u, ma!), hoewel de kleine me er blijkbaar van verdacht haar definitief in de steek te laten, en dus de boel bijeen krijste.

Na de voorstelling hebben we nog eventjes rondgelopen, tot we compleet uitgeregend zijn en dan maar naar huis terugkeerden, uit pure armoe. Man man man, ik ga blij zijn in Tunesië!

Maar bon, hieronder het verslag van de voorstelling, zoals ik die geschreven heb voor Gentblogt, of waar anders?

Spikkeltje van Compagnie Gorilla[+]Het is intussen een soort traditie geworden op de Gentse Feesten: minstens één keer ga ik met de kinderen naar een theatervoorstelling. Het aanbod is meer dan ruim genoeg, we kunnen dus altijd wel iets vinden naar onze smaak.

Gisteren stonden we daarom tegen half vijf aan theater Tinnenpot, voor ‘Spikkeltje’ van Annie M.G. Schmidt, door theater Compagnie Gorilla. Annie M.G. Schmidt, dat kon al niet stuk, vonden wij.

We dronken eerst gezellig nog iets in de open witte ruimte beneden naast de bar, en klommen daarna de trap op naar de kleine zaal boven, met de oude cinemastoeltjes. Het decor oogde bedrieglijk eenvoudig: een kleine wand uit (geverfde) witte balkjes met deur en venster.

Stipt om vijf uur (eigenlijk zelfs een paar minuutjes te vroeg, zodat er nog mensen te laat binnenkwamen) stonden de drie acteurs voor onze neus. Om beurt namen zij de vertellersrol op zich, maar dat stoorde absoluut niet, omdat ze dan telkens hun respectieve hoedjes en andere attributen afdeden. Het decor bleek zowaar multifunctioneel te zijn: uitvouwbare stukjes die eerst absoluut niet opvielen, bleken een peren- of appelboom te zijn, er zaten onverwachte venstertjes en luikjes in, enfin, goed gevonden dus.

Spikkeltje van Compagnie Gorilla[+]Spikkeltje van Compagnie Gorilla[+]
Spikkeltje van Compagnie Gorilla[+]
Het verhaaltje is eenvoudig: een koningskoppel kan geen kinderen krijgen, vraagt een heks om hulp, en krijgen een ei om uit te broeden. Daaruit wordt Spikkeltje geboren, een alleraardigst prinsesje. Ze moeten haar enkel in de herfst binnenhouden, want anders vliegt ze mee met de andere lijsters. En wat dacht u dan dat er gebeurde…

Het is een grappige en soms ook ontroerende voorstelling, amper veertig minuten, nogal kort dus, zeker voor die prijs, maar de kinderen waren er dol op. Ze gingen volledig mee in het verhaal, en vonden het ‘zo lief’.

‘Spikkeltje’ speelt vandaag en morgen nog om 17.00u
Tinnenpot, Tinnenpotstraat 22
Tickets via 09 225 18 60, info op http://www.tinnenpot.be

8 euro voor volwassenen, 5 euro voor kinderen.

366 – 19 juli

365-200

Eindelijk is het even droog genoeg om het gras – excuus, onkruid – af te rijden. Mijn gazon is nog nooit zo groen geweest half juli. Tiens.

Reisuur

Hmmm…

Zaterdag vertrekken we voor een weekje naar Tunesië, de (hete) zon tegemoet. We hebben er ongelofelijk zin in, alle formaliteiten zijn geregeld, de laatste machines was zijn aan het draaien, alle paspoorten zijn er, de cat-, house- en gerbilsitter is al langsgeweest om alle praktische zaken te regelen, en alle apparatuur is aan het opladen.

En dan krijg ik deze morgen een mailtje van het reisbureau dat de vluchturen gewijzigd zijn.

We vertrekken zaterdag, dat wel, maar om 23.10u. Aankomst plaatselijke tijd om 0.55 de zondag, en nog 45 minuten transfer. Met een kind van acht, een kleuter van vijf en een peuter van twintig maanden, jawel.

Een vriend van me zei dat hij om dergelijke redenen ooit een reis had geannulleerd, en dat dat perfect aanvaard was. ’t Is dat we er zo naar uitkijken, want ik zie er nu wel erg tegenop, tegen de reis op zich. Vooral met Merel…

Blah.