Tunesië, dag zes, de dag dat ik naar Carthago ging

En daar zo content mee was gelijk een katjen.

Zeg nu zelf: Carthago! En ik, stomme trien, wist eigenlijk alleen dat het in 146 AC met de grond gelijk gemaakt was, en echt compleet vernield was. Blijkt Julius Caesar het weer opgebouwd te hebben, en was het een tijd later zelfs de derde grootste stad van het Romeinse Rijk, na Rome en Alexandrië.

Er was dus meer dan genoeg te zien, reden genoeg om om half acht klaar te staan voor de busrit van iets meer dan een uur. Carthago ligt namelijk naast Tunis, en is er nu zoals het Sint-Martens-Latem hier: een hele chique villa-stad, met onder andere het presidentiële paleis. De voortreffelijke gids – die overigens geen minuut gezwegen heeft, zelfs niet tijdens de busreizen, maar dan ook zeer interessant en relevant was – vertelde dat ze gehoopt hadden op de erkenning als Unesco-Werelderfgoed van 40.000 km², maar dat het er maar 11.000² zijn geworden, omdat de rest eigenlijk al volledig volgebouwd staat met villa’s. De Romeinse resten liggen dan ook helemaal verspreid over de stad, en als je die allemaal wil zien, raadde hij aan een hotel in de stad zelf te zoeken, en een paar dagen te blijven. Zelf zijn we langs een paar punten gereden met de bus, en op twee plaatsen effectief gestopt en uitgestapt.

De eerste plaats was een tophet: het had veel weg van een begraafplaats, maar dat is het niet: het is een veld vol votiefzuilen.

Carthago01

Carthago02

Veel van de zuilen dragen de afbeelding van een menselijke figuur,

Carthago03

of zijn gewijd aan de godin Tanith, met haar typische symbool. Zij was één van de drie voornaamste goden van het Punische pantheon; de andere zijn Baal-Amon en Moloch.

Carthago04

Carthago05

Carthago06

Daarna gingen we terug de bus op, naar het oude Carthago. De volgende foto is getrokken vanuit de bus, om je een idee te geven van het soort huizen dat er staat. Op de heuvel zie je de kathedraal van Carthago (of zoiets, dat meende ik toch op de maken uit de gids zijn uitleg).

Carthago07

Toen kwamen we dus effectief in een ommuurd en afgesloten stuk van het oude Carthago, waar je nog schitterend het oude grondplan kon zien met de kaarsrechte straten, cardo en decumanus, zelfs aldus aangeduid.

Carthago08

Carthago09

Carthago10

Carthago11

De gids wees ons overigens ook op een putdeksel dat ook 2000 jaar oud is, nl. de toegang tot enerzijds de aanvoer van zuiver water, en anderzijds de afvoer van vervuild water, aka. de riolering.

Carthago12

We liepen verder richting zee, en zagen in de verte al de imposante resten van de thermen van Antoninus Pius, een gigantisch bouwwerk.

Carthago13

Op een bijzonder stoffige maquette konden we zien wat het effectief moet geweest zijn, en één zuil was effectief gerestaureerd om de ware grootte te kunnen inschatten. Man, dat moet nogal wat geweest zijn!

Carthago14

Carthago15

Carthago16

We liepen rond in de verzengende hitte in wat de catacomben of kelders moeten geweest zijn, en zagen dat het goed was.

Carthago17

Carthago18

Carthago19

Carthago20

Carthago21

Carthago22

Carthago23

Carthago24

Tunesië, dag vijf

Pretty much the same thing, eigenlijk feitelijk, en ik vind dat helemaal niet jammer!

Daarom vandaag even een rondleiding doorheen de Club Med van Hammamet. Ik heb lang niet alles getrokken, maar het geeft je wel een idee hoe het er daar uitzag. Dit is dus het equivalent van de diashow van vroeger, maar nu kan je zelf beslissen of je het al dan niet bekijkt, en aan welk tempo :-p

Club01

Onze bungalow, ’s morgens vroeg, gezien van de achterkant.

Club02

Het zicht opzij vanwaar de kinderen zitten op de vorige foto.

Club03

En de andere kant :-p

Club04

De enige foto waar de wolken op te zien zijn. ’s Avonds getrokken

Club06

De voorkant

Club07

Club08

De bar waar we een groot stuk van onze dagen zaten

Club09

Getrokken vanop de plek waar Bart daarnet stond. Nu zit hij al in de linkse zetels.

Club10

Zicht links van de bar, vanwaar Bart zat.

Club11

Zicht op het eerste bad. Het ganse zwembad was 40 cm. diep.

Club12

Het tweede zwembad, een groot speelbad, overal 80 cm diep.

Club13

Links lag het grote speelbad, rechts het ploeterbad, en in de verte het diepe zwembad.

Club14

Het veld naast het zwembad

Club15

De lange colonnade van de zwembaden richting strand.

Club16

Het tweede restaurant, aan het strand.

Club17

club18

Club19

Club20

Club21

Club22

Datzelfde restaurant, maar dan vanop het strand gezien

Club23

Moet dat nu écht?

Club24

Club25

De gebouwen zijn voor een volgende post.

Tunesië, dag vier

En toen werd onze tweede ook al vijf jaar… We hadden Skylanders mee, en hij was er dolblij mee (zie foto in de vorige post). De rest van de cadeautjes is voor zaterdag en zondag in augustus, als hij zijn kinderfeestje en zijn familiefeestje krijgt.

Verder valt er eigenlijk niet zo gek veel te vertellen: de dagen zijn hier altijd min of meer dezelfde. We staan rustig op, gaan naar het ontbijtbuffet, zetten de kinderen af in hun  respectieve clubs, en gaan zelf zitten lezen. Af en toe ga ik eens zwemmen, of doe ik mee aan de aquagym, of loop ik rond om een of andere reden. Tegen één uur gaan Bart en ik lunchen, rond vijf uur halen we de kinderen op, en dan gaan we (de kinderen en ik dan toch) zwemmen in het zwembad of de zee. Merel is compleet gek van het zwembad, de zee vindt ze minder. Ze speelt wel in het zand, maar ze houdt niet van het zoute water en de golven, hoe miniem die ook zijn. Aan zee helpt Bart meestal wel een gigantische put te graven.

En dan tegen half zeven gaan we douchen, zodat we rond half acht opnieuw aan het bijzonder uitgebreide buffet staan. Er zijn een paar dingen die altijd terugkomen, zoals de uitgebreide salad bar met massa’s koude groenten, of de pastabar, de pizza, de frietjes, de rijst, couscous en dergelijke. Je kan ook altijd wel hamburger krijgen, en biefstuk, en verschillende soorten gebakken visjes. Maar elke dag zijn er ook verschillen, naargelang het dagthema. Op de mediterrane dag waren er Griekse salades met inktvis, gefrituurde calamares, meerdere soorten pasta’s, dat soort dingen. Er zijn ook geen twee dagen na elkaar dezelfde pasta, bladerdeeggebak (machtig lekker, soortement quiches dus) of tajine, het is telkens wat anders. Bijzonder veel keuze, en heel lekkere dingen. En dan heb ik het nog niet over het dessertenbuffet. Een tiental soorten taart, massa’s vers fruit, yoghurt, vier soorten ijs, koekjes… Verschrikkelijk!

Gisterenavond was het allemaal buiten te doen: Arabische dag. De hele dag al hadden de binnenpleinen vol gestaan met kleine soukh winkeltjes, met allerhande prullaria. Om zeven uur was er een slangenbezweerder, waar we echter alleen nog het einde van hebben gezien, en ik nog om mijn fototoestel ben gespurt.

slang

Daarna konden we buiten plaatsnemen, en was er enkel Tunesisch eten te krijgen: allerhande soorten tajines, couscous, groentenbereidingen, en typisch Oosterse koekjes (die de kinderen niet lekker vonden). Ondertussen speelde er op een podiumpje midden in het gras een duo, waarna er drie buikdanseressen kwamen (twee oudere, volledig gekleed, en dan een meer typische), iemand die met potten en zo jongleerde, en dan opnieuw muziek. Wolf heeft er massa’s foto’s van getrokken, hieronder dus een selectie.

Tundag3.2

Tundag3.3

Tundag3.4

Tundag3.5

Tundag3.7

Tundag3.8

Tundag3.9

Tundag3.10

Tunesië, dag twee en drie

Gisteren hebben we dus net iets langer geslapen dan normaal, maar waren we toch tegen negen uur aan het ontbijt. Zondag had ik de kinderen ingeschreven voor de diverse clubs, en Merel ingeschreven bij de crèche. Die was trouwens al op voorhand gereserveerd en betaald. Driehonderd euro voor vijf dagen, medunkt dat die niet slecht verdienen. Maar die crèche is wel dik in orde: veel personeel, een ruime speelzaal, een slaapzaal, een eigen buitenspeelplaats en een eigen zwembad. Ze gaan ook vanalles doen met die kleintjes: wandelingen, dieren kijken, knutselen… Al zit Merel nog bij de babygroep, omdat ze nog geen twee is.

Bon, ik heb de jongens dus tegen half tien afgezet in hun speelclubs, die wél in de prijs zijn inbegrepen. Er zijn drie categorieën in de Mini Club: de Smarties (4-5), de Speedies (6-7) en de Kids (8-10). Boven de tien is er een Junior Club, en dan ook nog ergens een tienerclub, maar daar weet ik de naam niet van. Kobe ging met plezier naar de Smarties, ook al spreekt niemand er Nederlands. Er is wel een ander Nederlands jongetje, die twee zullen dus wel wat aan elkaar hebben. En Kobe is nogal een plantrekker.

Wolf, dat was een ander paar mouwen. Hij zat dus bij de Kids, maar ook daar waren er geen Nederlandstalige monitoren. Soit, dacht ik, dat loopt wel los, hij is sociaal genoeg, en hij verstaat een klein mondje Engels. Niet dus. Toen ik ’s middags even ging kijken in de eetzaal om te vragen hoe het was, begon hij spontaan te huilen, en redelijk hartverscheurend. Hij vond het vreselijk: ze hadden getennist, en hij had er geen bal van begrepen, ook al hadden ze met handen en voeten staan uitleggen wat ze van hem wilden. De communicatiestoornis speelde hem duidelijk parten.

We hebben hem dan de rest van de dag maar bij ons gehouden en laten zwemmen en zo, en deze morgen bij de Speedies laten starten. Dat kon probleemloos, ook al is hij dus een jaartje ouder dan de rest, maar er zit nog een Nederlandstalig meisje in de groep, en vooral: er is een G.O. (moni) van Brugge. Tot zover de problemen: hij heeft zich vandaag schitterend geamuseerd op de vliegende trapeze, in het zwembad, met het boogschieten, en dat soort dingen. Ze doen nogal wat met die kinderen!

Maar op die manier hebben Bart en ik ook heerlijk zalige en vooral rustige dagen: hij leest, ik lees in de zon, en zwem. Al viel het gisterennamiddag nogal tegen: het is beginnen gieten! De hele dag al zaten er dikke onweerswolken, waardoor ik op een bepaald moment zelfs koud had in mijn zomerkleren, en rond een uur of drie heeft het toch een half uur stevig doorgeregend. En zeggen dat het intussen in België intussen eindelijk zomer is!

Daarna kwam de zon er weer door, en werd het terug heerlijk warm. Dat moet dus echt weer lukken, dat wij degene zijn die erin slagen om die drie dagen per zomer dat het regent in Tunesië, mee te maken. Het had voor mij echt niet gehoeven, om eerlijk te zijn.

En verder? Het kabbelt hier rustig voort, onze vakantie. U hoort mij niet klagen.

Tunesië dag één: overdag dan wel.

Nu we eindelijk in een bed lagen, sliepen we ook stevig door. Het was half tien toen we wakker schoten, net op tijd om nog het ontbijt te halen.

En dat is dus typisch zo’n ontbijtbuffet met alles erop en eraan: verschillende soorten eieren, massa’s soorten fruit, bacon, alle mogelijke soorten croissants en krullekoeken en chocoladebroodjes, diverse types cornflakes, maar ook pannekoekjes (al dan niet met choco), rijstpap, clafoutis, flan, griesmeelpap, yoghurt, en daarnaast ook gestoofde groenten en dergelijke. Versgeperst fruitsap, maar ook soms bananenmilkshake en dat soort dingen.

Het komt hier echt niet goed, deze week, met mijn Weight Watchers, vermoed ik. Ach ja… Ik heb mezelf twee kilo gegeven, dat mag ik bijkomen. Niet dat ik het hier kan controleren, maar bon.

Daarna zijn we naar het zwembad (enfin, drie zwembaden) getrokken, waar een ruime bar is en een nog ruimer overdekt terras, zodat je heerlijk in de schaduw kan zitten. Rondom het zwembad zijn er ook massa’s ligstoelen en parasols, meer dan genoeg voor iedereen. De jongens lagen binnen de kortste keren in het zwembad, en ook Merel was niet tegen te houden.

Tundag1.3

Tundag1.4

Enfin, toch niet lang. En Bart, die zat al driftig te lezen. Die is van plan om melkwit te blijven, maar wel zijn leesachterstand in te halen. Gelijk heeft hij, ieder zijn vorm van vakantie.

Tundag1.5

Tundag1.6

Aan de bar hoef je trouwens maar te vragen wat je wil, en er staan in de voormiddag ook nog croissants ter beschikking, tegen de middag allerhande aperitiefhapjes, en in de namiddag vanaf een uur of vier taartjes en koekjes en cake en zo. Omkomen van de honger gaan we hier duidelijk niet doen, wel integendeel. Hmm.

Ook ’s middags is er een ruim buffet, net zoals ’s avonds, maar daar heb ik het later nog wel over. Na het middageten zijn we allemaal een tuk gaan doen, en ik schrijf met opzet niet tukje. Merel wilde niet in dat bedje, en is dan maar bij papa in slaap gevallen.

Tundag1.7

Tundag1.9

Ook de jongens hebben stevig geslapen.

Tundag1.8

En buiten zaten er intussen dikke wolken, en begon het af en toe te druppelen. Het was wel nog steeds 26°, zo erg was dat dus niet, maar niet bijzonder praktisch.

’s Avonds hebben we na het eten nog heel even rondgelopen, en hebben dan de kinderen maar in bed gestoken. De babyfoon reikte niet erg ver, zodat we gewoon rustig binnen (Bart) of op het terras (ikke) hebben zitten lezen met een cocktail bij de hand. Moet kunnen. Echt wel.