
Frittata met paddenstoelen en parmezaan
Een frittata, dat wist ik dus niet, dat is een dik soort omelet, blijkbaar. Je bakt die, en daarna zet je ze nog onder de grill om ook de bovenkant te bakken, zodat je echt een eierkoek krijgt. De textuur is daardoor toch iets anders dan die van een gewone omelet.

Ik maakte er dus ene uit het boekje ‘Gezond koken in een handomdraai’ van Weight Watchers: snel klaar, en voor de ingewijden: zes propunten.
Voor vier personen: acht eieren, paddenstoelen (het recept zei gedroogde, maar ik heb verse genomen), behoorlijk wat parmezaan, en ik heb er zelf nog een rode paprika, een sjalot en een half rood pepertje aan toegevoegd. Zoals ik al zei: bakken in de pan, en daarna onder de grill tot alles netjes gestold is.

Het is geen royale portie, maar in feite toch wel genoeg, zeker als je er, zoals ik, nog behoorlijk wat groene sla bij neemt. En anders neem je wat brood of pasta, waarom niet?
365 – 10 januari

Zwarte botjes
Yup, ik heb er nu toch echt wel eindelijk gevonden! Twee paar, zelfs!
Zaterdag was ik dus thuisgekomen met die mooie rooie, maar dat was niet echt de bedoeling. Ik ben rond vijf uur zelfs nog naar de Antwerpsesteenweg in Oostakker/Lochristi gereden en heb daar nog vier schoenwinkels afgelopen, maar helaas. Dertien schoenwinkels in totaal, en geen deftig paar zwarte botjes met minder dan acht centimeter hak.
Vandaag begon de rugbytraining weer, en zette ik de jongens om vijf voor acht af aan het terrein aan de Blaarmeersen. Ik draaide onmiddellijk mijn kar en reed naar ’t Fabriekske, bekende schoenwinkel op de Drongenstesteenweg die open is tot half zeven. De schoenen komen niet rechtstreeks van de fabriek, maar hun winkel is eigenlijk een hoop gestapelde dozen in een grote hangar, met gigantisch veel keuze en merken. Je moet er echt goed zoeken, maar zij hadden dus nog massa’s zwarte laarsjes in de juiste maat. Ze zijn doorgaans niet goedkoper dan de doorsnee schoenwinkel, maar hebben veel meer keus, en vooral, ze doen zeer mooie afprijzingen.
Ik denk dat ik toch wel een paar of tien heb aangehad, en toen begonnen ze al aan te kondigen dat de winkel ging sluiten. Poeh! Uiteindelijk heb ik zelfs twee paar laarsjes mee: de eerste zijn van Laura & co, een merk dat ik niet kende, van 75 euro naar 45.

Het tweede paar is van Hush Puppies, en ging van (reeds afgeprijsd) 80 € naar 48, en kan ik rechtop of met omgeslagen boord gebruiken.

Ik blij, want online had ik al een budget in gedachten van 80 euro. Nu heb ik voor 93 in totaal twee paar laarsjes, elk met een hakje van ongeveer zes centimeter, en ben ik vooral een bijzonder contente mens, en wat wil ne mens dan nog meer? Hm?
365 – 9 januari

Supermega kerststal, toch wel acht centimeter hoog.
Lezen
Wolf leest niet graag.
U leest het goed.
De zoon van Bart en Gudrun, die elk een bibliotheek verslonden hebben, leest niet graag.
Ik vermoed dat het een beetje een vicieuze cirkel is: in de meeste zaken, en dus ook op kennisniveau, zit hij een beetje voor. Qua lezen zit hij op AVI 6, normaal niveau voor een derde leerjaar dus. De boeken die op zijn niveau geschreven zijn, vindt hij meestal een beetje kinderachtig, maar boeken voor oudere kinderen bevatten dan vaak te veel moeilijke woorden, zowel qua begrip als qua leesniveau, en dus gaat het te traag en haakt hij af.
Zucht.
Ik weet dus niet hoe ik hem aan het lezen moet krijgen, want hij doet het met tegenzin. Soms heeft hij een boek vast uit de bibliotheek dat hij wél boeiend vindt, en dan leest hij het in één ruk uit, en wil hij ’s avonds in zijn bed blijven voortlezen.
Iemand enig idee hoe we dit oplossen? Want ik, ik weet het niet zo goed meer. En ken te weinig van kinderboeken om hem de juiste aan te raden.
365 – 8 januari

Ik heb het gevoel dat fysieke nieuwjaarskaartjes weer erg in trek zijn…
Schoenperikelen
De hele winter loop ik vrijwel op één paar schoenen rond, namelijk van die korte zwarte botjes. Toegegeven, ik heb ook lange zwarte laarzen voor onder een rok, en sinds vorig jaar heb ik ook een paar rode laarsjes en sinds dit jaar zelfs een paar paarse, maar mijn standaard schoeisel is dus een paar zwarte. Dat past onder elke broek, zwart, paars, rood of jeans, en dat is altijd makkelijk. Ik draag ze tot het sandalentijd is, maar zelfs in de zomer, als het regent, durf ik ze aan te trekken.
Het resultaat is natuurlijk ook dat die dingen supersnel verslijten. Mijn paar van vorig jaar heeft al twee keer een nieuw hieltje gekregen, en zelfs al een paar nieuwe tippen, maar ze zijn toch overal serieus aan het verslijten. Ons ma vond dat ze er eigenlijk niet meer deftig uitzagen, maar bon, ik wilde dus wachten tot de solden om een paar nieuwe te kopen, zo gierig ben ik dan wel weer.
We zaten in Nederland toen de solden begonnen, en ik ben in Ouddorp in drie schoenwinkels binnengewaaid. In Middelburg, vrijdag, heb ik een vijftal schoenwinkels afgelopen, maar helaas: geen maatje veertig meer, platte modellen, laarzen met glitterstuds, of van die hakken van acht centimeter en hoger, niet voor alledag dus, en zeker niet om les te geven. Ik heb ook al Zalando en andere schoenensites afgeschuimd, maar daar was doorgaans hetzelfde probleem aan de orde, en ook nog eens minstens 80 euro. Poeh.
Zaterdagvoormiddag ben ik dan naar de Brantano hier in Mariakerke gereden, en daar heb ik een paar prachtige schoenen gevonden. 55 euro: niet spotgoedkoop, maar toch wel een deftige prijs, denk ik zo.
Zeg nu zelf: wat vindt u van mijn mooie nieuwe zwarte botjes? :-p

365 – 7 januari

Wolf met zijn nieuwe spel dat hij gekregen heeft van peter Koen.
Nieuwjaren
En toen waren we een kleine twee weken verder, en werd er opnieuw heerlijk gegeten ten huize De Waele in Ronse.
Er werden nieuwjaarsbrieven voorgelezen en opgezegd, er werden cadeautjes uitgedeeld, en er werd dus uitgebreid gegeten en gedronken. De juiste menu weet ik niet meer, en andermaal ben ik foto’s vergeten nemen omdat het zo lekker was.
Maar bij deze wel een paar foto’s van de rest van de dag.









